W - Voet testen.

Met glans ben ik in mijn opzet geslaagd vandaag, mijn doelstelling die al een tijd op een to dolijstje stond, is gerealiseerd.  Ik wilde namelijk nog eens de Keutenberg beklimmen, een bergje met vooral in het begin, een stijgingspercentage van 22%. Je moet je dus goed op voorhand realiseren wat er je te wachten staat, zomaar daar in het voorbijrijden effen naar boven fietsen, dat lukt niet zomaar. In het verleden ben ik er al diverse keren overheen gereden, ik wist dus wat mij te wachten stond. 

Ik vertrok via een opwarmertje, de Bemelerberg, naar Scheulder om daar een eerste vergezicht te zien. Dit dorp hoort bij Eijsden-Margraten. Daarna zag ik een tweede mooi vergezicht in de afdaling naar Gulpen.  Die fietser die te voet omhoog komt laat zien dat de helling redelijk steil naar beneden gaat. Op de grote weg naar Wijlre bots je bijna tegen Hoeve De Burgh, een oude hoeve uit 1610 en nu een vakantieverblijf. Wat verderop in het gehucht Schoonbron (hoort bij Valkenburg) denk ik altijd aan Wenen. 

En dan was het uitkijken naar de voet van de Keutenberg. Ik was er verdorie opeens al voorbij, ik zat al in Oud-Valkenburg terwijl ik goed wist dat de berg begint in Schin op Geul.  Geen nood, effe terugfietsen en uitkijken naar het bordje met de naam Keutenberg. Ik was er niet alleen om de helling te beklimmen. Vóór mij reden twee dames met een versnelling die deed denken aan een koffiemolentje. Terwijl ik één keer de pedalen rondkreeg, hadden zij dat al drie keer gedaan. Ieder zijn/haar manier om er te geraken. 

Vooral het begin is steil, een bordje zegt ons dat het 22% is. Over 100 meter gemeten is het gemiddelde 18%, maar die 22% kloppen wel hoor. Ik ben in het zadel blijven zitten en af en toe heb je het gevoel dat je voorste wiel begint te steigeren.  Maar hoe ook, ik ben eigenlijk nog redelijk vlot boven geraakt. Helemaal boven heb je natuurlijk ook een schitterend vergezicht. Niet slecht dus voor ene ouwe van 72 jaar. 

Nadien was het doorrijden op de uitlopers van de Keutenberg tot aan de weg waar ik voordien al voorbij gereden was richting Gulpen. Nu ging ik rechtsaf om even verder links aan te houden richting Margraten. In deze gemeente ligt het grote oorlogskerkhof van Amerikaanse soldaten die sneuvelden in WO II. Ik reed er helaas niet voorbij, het zou ook te veel tijd gekost hebben want die begraafplaats is immens. Ik voeg er toch enkele foto's bij. Ben je in de buurt, zeker bezoeken. 

In Smeermaas ben ik uiteindelijk gestopt voor een biertje. Ik kom daar niet dikwijls, het is een vermaard restaurant met terras maar de drank is er duur, 6,50 euro voor ene Duvel terwijl die in het Cultuurcafé slechts 4,00 kost. Je hebt er wel een goed zicht op de kerk en het kasteel van Borgharen aan de andere kant van de Maas. Ik weet waar ik volgende keer weer naartoe ga. 

Morgen staat er niet veel sportiefs op het programma, toch voor mij niet. Hoop en al ga ik in de voormiddag een kleine wandeling maken. In de namiddag gaan we kijken naar de sportieve prestaties van de kleinzoon. Tijdens de Maasrun die morgen gelopen wordt, gaat hij de 2,5 km. afleggen. 

Vanaf 9u00 tem. iets na 13u00 ben ik vandaag buiten bezig geweest, onkruid wieden en het gazon afrijden. Toen vond ik het welletjes, tijd om effe te ontspannen.  Het doel is om morgen een stevig bergje op te rijden, het is te zeggen, eerst dat bergje op mijn routeplanner opzoeken (deze helling ligt niet op het gebruikelijke fietsroutenetwerk) en vervolgens moet ik er nog opgeraken ook, ... dat beestje is steil. Maar dat zijn zorgen voor morgen. Ik wilde dus in de namiddag niet te veel krachten verspillen, gewoon effe de deur uit voor een simpel ritje met de stadsfiets. 

Ik vertrok in Smeermaas aan de Maas. Nog steeds zijn er kajakkers actief op het water. Ze zijn zelfs geïnteresseerd in het doen en laten van de wilde paarden. Ik heb de groep paarden eens geteld, het waren er achtenveertig die aan de Nederlandse kant van de Maas stonden te grazen en hun dorst te lessen. 

In Herbricht moest ik even stevig terugschakelen om dat korte heuveltje op te geraken. Het is nauwelijks twinter meter omhoog fietsen maar als je niet schakelt, dan geraak je er niet over.  Daarna fietste ik doorheen Uikhoven en Kotem. In dat laatste dorp zie je nog de herinneringen aan de "Doodendraad" uit WO I. 

Terugkeren deed ik via de Zuid-Willemsvaart, oa. doorheen Mechelen a/d Maas en Oud-Rekem. Vandaag nam ik geen pauze, mijn fietstocht was ook veel te kort, de koffie stond thuis op mij te wachten. Zo, dat was mijn kort verslag van vandaag, ik ben benieuwd of ik morgen kan zeggen of ik dat bergje getempt heb. En die laatste afbeelding ...??? Dat spreekt voor zich. 

Het was een mooie fietstocht vandaag, al zeg ik het zelf. Ik wilde naar Meeuwen fietsen en een stuk vlaai gaan eten in een locatie met de naam "Aen de Bullenschool". Zoals gisteren gezegd, het ligt in "the middle of nowhere". Je moet er dus echt naartoe rijden. Toen ik er aankwam was ik niet alleen, ik vermoed dat er een dertigtal mensen waren, veelal fietsers maar ook enkelen per auto. De afstand tussen thuis en de Bullenschool was precies 35 km.  Meeuwen en Opglabbeek horen trouwens tot de nieuwe gemeente Oudsbergen. 

Ik had de totale afstand op voorhand ingeschat en tot het besluit gekomen dat ik best via Rekem en Mechelen a/d Maas naar As kon fietsen en van daaruit naar Meeuwen. Terugkeren zou ik dan doen via dezelfde weg tot As maar dan vervolgens naar huis via Wiemesmeer. Op alle andere manieren zou ik teveel kms. maken en daardoor ook te lang van huis zijn. 

Mijn eerste foto's maakte ik in As. Dat was vroeger een spoorwegstation. Er staan nog verschillende oude treinstellen opgesteld op de sporen aan het station. En als je er ooit eens komt, dan moet je zeker die uitkijktoren eens beklimmen. Het volgende dorp dat ik passeerde was Opglabbeek. De Sint-Brigittakapel werd gebouwd einde de 19de eeuw en is toegewijd aan de Heilige Brigida van Kildare, Beschermvrouwe van het vee. 

Mijn rit verliep vandaag grotendeels doorheen de bossen, ik had dan ook nauwelijks last van de wind. In Meeuwen heb ik dan even mijn pauze genomen met een stuk greumelevlaai, koffie en cola.  Ik heb spijt dat ik geen foto genomen heb van die vermaarde ijstaart die ze er verkopen. De driehoekige punt is een echte joekel, bijna 10 cm. hoog. Zo een stuk kost er 8,00 euro. Ik vroeg aan de dame's voor mij of ze die punt wel zouden opkrijgen en zo te horen zou dat geen moeite kosten. Hoe ook, ik zou er mij niet aan willen wagen, zeker niet als je nog een heel eind moet terugfietsen. 

Op de terugweg zag ik in Meeuwen een mooi uitkijkpunt. De foto van dat vijvertje dat jullie dadelijk zien, is niet getrukeerd. Ik zag de foto al voor mij en het resultaat was een mooie zwart-wit afbeelding.  Is As reed ik langs de Nieuwe molen, best 'n vreemde naam voor een molen gebouwd in 1717. 

Uiteindelijk fietste ik nog doorheen Zutendaal, Eigenbilzen en Veldwezelt om helemaal op het einde nog effe de grens over te steken in Oud-Caberg. In Lanaken beloonde ik mezelf nog met ene lekkere Duvel, ik had nog effe tijd vóór het avondeten.  En dat deze jongen honger had, ... dat staat buiten kijf. Slaap wel.

MyCols begint er mijns inziens, een potje van te maken. Elke molsheuvel wordt nu blijkbaar opgenomen in hun app. Ik had vandaag nauwelijks 85 hoogtemeters, maar toch zou ik over drie hellingen gereden zijn ... ??? Nu moet je uiteraard al eens omhoog, oa. om een brug over te rijden. Nee, ik had vandaag niet het gevoel dat ik mij heb moeten inspannen, integendeel, ik had toch +/- een gemiddelde van 18,5 km/uur, iets sneller dus dan gisteren. 

Eerst diende ik in de vm. nog als extra hulp om te gaan winkelen. Aan een fiets kun je max. twee draagtassen hangen, ik was nodig voor die derde tas. We hadden dan ook het een en ander mee te nemen.  En zo is de vm. dan rap om. In de namiddag had ik een korte tocht in mijn hoofd gezet, naar Ned. Eijsden. 

Ik vertrok via het Bad in Maastricht om vervolgens de Wilhelminabrug over te steken. Het is vanaf daar, gewoon rechts aanhouden en dan rechtdoor naar Oost-Maarland en het hotel-kasteel in Eijsden. In Eijsden had ik weer prijs, een omweg voor wegenwerken. Het is precies of de vereniging van steden en gemeenten op een geldberg zit, het kan niet op, overal werken.  Er zijn toch geen gemeenteraadsverkiezingen op komst ...??? 

Maar door die omweg, kwam ik nog eens in een ander klein straatje in Eijsden. Bij het buitenrijden van Eijsden kwam ik aan een - zogezegd - 3-landenpunt: achter mij Ned. Limburg (Eijsden) - links Belg. Limburg (Moelingen) - rechts Wallonië (Visé). Daar stak ik dan ook de Maas over om naar Lixhe de fietsen. In Lanaye ben ik nog eens gestopt om een foto te maken van het veer over de Maas naar de overkant, Eijsden. Het is al jaren geleden dat ik er nog gebruik van gemaakt heb. Waarom zou ik, de brug over de Maas ligt niet zo veel verder. 

In Lanaye lag dat groot passagiersschip aan de kade, zo te zien zonder passagiers. Terugkeren deed ik via de sluis van Lanaye, de brug over in Kanne - met zicht op de Slingerberg - en de brug van Briegden. Dat ritje met de stadsfiets heeft mij bevallen.

Morgen staat er een rit naar Meeuwen-Gruitrode op het programma (met de koersfiets). Ik wil een stuk vlaai gaan eten Aan de Bullenschool, een fietsstopplaats in "the middle of nowhere". Dadelijk mij verfrissen en straks weer een vergadering van de Bèssemgezèt.

Een halve snipperdag nemen en toch 45 km. fietsen, dat is hetgeen ik vandaag gedaan heb. Als je kijkt naar mijn gemiddelde snelheid, dan begrijp je het: 17 km/uur. Het werd dus een aangename en rustige tocht met de stadsfiets, eerst doorheen de velden van Gellik, Hees en Lafelt om daarna een stukje in Wallonië te rijden. 

Ik vertrok aan de Wijerdijk in Gellik om daar de velden binnen te trekken. Het is er opmerkelijk droog, geen slijk en geen plassen water. Alleen, … die veldwegen bestaan uit betonplaten en tussen elke plaat is er een kleine opening. Bovendien liggen die platen niet allemaal even hoog, er is dus regelmatig een hoogteverschil van +/- 1 cm. En dat verschil merk je direct, zeker als je banden goed zijn opgepompt. Het is dus voortdurend: kedeng – kedeng … 

Maar fietsen doorheen de velden heeft anderzijds ook een mooie kant, je kunt heel ver kijken, daar is het mij toch om te doen. En wat vandaag ook opviel, dat zijn de vele velden met koolzaad. Die staan er nu prachtig bij. 

In Lafelt ben ik even gestopt aan hoeve Merenborch. Het bordje heeft als jaartal 1556, maar het zou meer te maken hebben met de familie die in die tijd al in de streek gekend was, dus niet het gebouw zelf. 

In Bolder stopte ik op de hoek van Hof de Méan, een kasteelhoeve uit 1619. Daarna reed ik door Zichen (van Zichen-Zussen-Bolder) om even over de grens in Wonck, te stoppen aan Chapelle St. Anna. Die kapel is recent mooi gerestaureerd na jaren van verval. 

Ik wilde een pauze nemen tegenover het fort van Eben-Emael, maar de zaak was gesloten. Op de parking waren wel veel wandelaars zich aan het klaarmaken voor de wandeling over de Passerelle over het Albertkanaal. Het fietspad komt gevaarlijk dicht tegen de rotswand, er wordt dan ook gewaarschuwd voor mogelijk brokstukken die kunnen vallen. 

Op het einde in Oud-Caberg was er ook een immens koolzaadveld. Daarna was het rechtdoor terug naar huis. Deze keer dus geen pauze onderweg, ook niet op het einde. De koffie dronk ik thuis. Tot morgen alweer.

Eerst de tuin en daarna de ontspanning. Ja, je moet die tuin onderhouden, zoniet wordt die binnen de kortste tijd een woestenij. Ik ben er toch weer enkele uurtjes mee bezig geweest.  Rond halfeen kon ik vertrekken met de koersfiets, de brug oversteken in Maaseik was mijn doel. 

De zon scheen wel, maar toch heb ik mijn koersjasje aangetrokken, liever warme Eddy dan koude Eddy.  In Oud-Rekem zag ik één van de vele borden met een oproep naar minister Jo Brouns. De natuur wil niet opgesloten geraken. Benieuwd of de minister er oren naar heeft ...??? Op weg naar Meeswijk zie je een eenzame grenspaal staan. In feite is de grens het diepste punt van de Maas. Maar ja, die paal moet ergens staan. 

Van ver zie je het kunstwerk van Koen Vanmechelen al staan. De rit verder naar Maaseik, fiets ik in feite met de ogen dicht, ik heb er al zo dikwijls gereden dat ik bij wijze van spreken ieder steen weet liggen.  In Maaseik zelf zag ik dat de werken gestart zijn om een nieuwe brug te bouwen over de Maas.

Eens in Nederland kwam ik toe in Roosteren en iets verderop in Illikhoven. En in die laatste plaats had ik weer prijs, een omleiding. Gelukkig was de weg goed aangegeven zodat ik niet verloren reed. In het plaatsje Obbicht heb ik mij al dikwijls afgevraagd wat de bedoeling is van dat kunstwerk. Het werd gemaakt door Louis Reynen en het is een herinnering aan de overtocht van de Maas door Willem van Oranje in de nacht van vijf op zes oktober 1568. De Nederlanders waren in gevecht met de Spanjaarden. 

Daarna kwam ik in Stein waar ik een zeer goed fietspad onder de wielen kreeg. In Bunde had ik de keuze, rechtstreeks naar Itteren en Borgharen of nog een ommetje via Meerssen. Ik koos voor het laatste zodat ik nog een helling kon overrijden, de Kloosterberg. Voorheen reed ik ook al over de Bergweg, een minder steile helling. De Kloosterberg is wel pittig, 1,3 km. lang en pieken van 11 à 12%. 

Terugkeren deed ik via het gehucht Kasen en zoals gezegd Meerssen. Daarna was het gewoon de Noorderbrug oversteken en via Smeermaas huiswaarts keren. In het Cultuurcafé heb ik eerst nog een Duveltje gedronken, die had ik wel verdiend na 85 km. fietsen en zeker nu ik zie dat ik al 6.400 km. precies op de teller heb staan. 

Geduld hebben met mijn voet, meer kan ik er niet van maken. Echte pijn voel ik niet bij het wandelen maar er zeurt iets, en dat is natuurlijk storend.  Heel ver ben ik dan vandaag ook weer niet gegaan. De bedoeling was om deze ochtend naar de bakker te gaan en aansluitend een familiebezoekje af te leggen. Dat eerste is gelukt - dat kon ook niet anders als je brood besteld is - dat tweede ging dan weer niet door omwille van de regen. Het zal voor een andere keer zijn. 

Ook de wandeling naar de bakker was met de paraplu in de hand. In een opwelling nam ik daarenboven ook nog iets lekkers mee voor de namiddag. Na de afwas vertrok ik dan rond 13u00 voor een kleine wandeling. Ik vertrok via de schrijverswijk naar de Kortestraat en de gemeentelijke gebouwen gelegen op "Aan de Engelse Hof". DDT is volgende zaterdag te gast in Lanaken. De Stationsstraat wordt dan omgetoverd tot één lange ontbijtafel. 

Aan het gemeentehuis zag ik dat die muurschildering nog steeds onberispelijk is. Het heeft dan ook wat geld gekost om die erop te krijgen. Verder wandelde ik verder naar de Pannestraat waar ik goed zicht had op de nieuwe school die er gebouwd wordt. Tegen september 2027 zou ze moeten klaar zijn. 

Terugkeren deed ik via het Uilenspiegelpark. Met iets meer dan 6 km. heb ik de bakens weer een héél klein beetje verzet. Het zal toch wachten zijn op het oordeel van de dokter binnen een dikke week als ik op controle moet gaan. 

En ja, dat 4-uurtje heeft gesmaakt.  Nu ga ik mij nog wat bezighouden met onze Bèssemgezèt, thuiswerk noemen ze dat. Morgen ga ik vermoedelijk fietsen. Ik denk eraan om naar Maaseik te fietsen en langs de Nederlandse kant terug te keren. 

Het was 6u55 deze ochtend toen onze kleinzoon in ons bed kroop. Goed dat de grote manoeuvres al een tijd achter de rug zijn, het zou genant zijn.  We hebben het radionieuws van 7u00 nog gehaald, maar toen was er geen houden meer aan. Onze Arne had gisteren al gezien dat er een aantal sandwiches op hem lagen te wachten. En zo een broodje gevuld met een lat chocolade, wat kan er heerlijker smaken .... 

Gisteren wilde hij absoluut nog naar een paar filmpjes kijken op de pc van bompa. Voor de rest houdt hij zich goed bezig met de oude lego van onze eigen kinderen. Om 9u00 kwam dan zijn mama hem halen om naar de skateles te gaan. We hebben het weer overleefd, oef. 

In de namiddag wil ik dan wat ontspannen met de stadsfiets, het maakte niet uit welk parcours het zou worden. Het werd deze keer een traject dat deels doorheen het bos liep. Ik vertrok via Gellik en het fietspad richting Zutendaal. Daarna kwam ik voorbij de tank in Wiemesmeer. Het is in feite een monument dat er in 2004 geplaatst werd als aandenken dat - toen - zestig jaar geleden, de regio bevrijd werd van de Duitsers. 

Vervolgens trok ik naar As, niet helemaal tot aan het station, maar juist vóór de fietsbrug ging ik rechtsaf in de richting van Mechelen a/d Maas. In Mechelen kwam ik voorbij de oude Post. Veelvuldig heb ik daar vergaderd samen met mijn toenmalige collega's van het Maasland. Het doet mij denken aan mijn professionele carrière. Ik begon te werken in de zomer van 1972 als jobstudent. Op 1/4/1973 begon mijn carrière als Staatsambtenaar - niveau 3 - bij de toenmalige spoorwegen in Antwerpen. Op 1/6/1977 schakelde ik over naar de Post in Bilzen, ook niveau 3. Van 1981 tem. 1985 werkte ik op de Postcheque (de toenmalige Postbank) te Brussel, ook niveau 3. Van 1985 tot 1989, niveau 2 in de Post te Antwerpen. Van 1989 tot 1990 op het hoofdbureau van de Post te Brussel. Vanaf 1990 tem. 1991, niveau 2 op de Post te Lanaken. Van 1991 tem. 1998 kantoorhoofd v/d Post in Zutendaal. Vanaf 1998 tot aan mijn pensioen, kantoorhoofd v/d Post in Lanaken. Alles samen een carrière bij de Belgische Staat van 40 jaar. 

Na deze terugkeer naar het verleden, was het tijd om verder te fietsen. Ik trok vervolgens naar Kotem om daar een tas koffie te drinken.  Nadien passeerde ik nog een goed onderhouden vakantiewoning in Uikhoven en de toegang tot het Kasteel Hocht. Zeker bij het terugkeren heb ik flink wat wind op kop gevoeld, bij de heenrit had ik er geen last van. 

Afsluiten doe ik vandaag met muziek van Anoushka Shankar. Ik heb haar leren kennen door haar vader, Ravi Shankar. Hij trad op tijdens het legendarische festival van Woodstock. Ik weet het, sitarmuziek is niet voor iedereen weggelegd. Ik kan dat best smaken en zeker dit muziekstuk. Heerlijk. 

Morgen ga ik weer proberen een kleine wandeling te maken, maandag staat er normaal gezien weer een fietstocht op het programma.

Mijn verontschuldigingen mensen, maar vandaag ga ik het kort houden. Een rustdag is aan de orde, enerzijds wilde ik nog eens mijn voet testen (dus geen fietstocht) en anderzijds komt straks de kleinzoon. 

Ik moest deze morgen sowieso naar de bakker en ik heb er dan maar een kleine extra lus aan vastgeplakt. Nadat ik mijn brood gehaald had, ben ik nog even doorheen de Pannestraat en het Uilenspiegelpark gewandeld. Teruggekeerd ben ik via het Kerkplein. Al bij al was het slechts 3,7 km, een afstand die ik zonder problemen heb afgelegd. Een volgende wandeling mag ietsje meer zijn, zonder mijn voet natuurlijk te belasten. 

Op de kleinzoon is het wel nog even wachten, eerst heeft hij natuurlijk nog les in de namiddag en nadien gaat hij nog zwemmen. Hij blijft slapen bij ons maar morgen is hij al vroeg weer weg, op zaterdagvoormiddag heeft hij skatelessen. De jeugd van tegenwoordig zit niet stil, van wie zou hij het hebben ....???? 

Zo mensen, dan wens ik jullie nog een prettig weekend. Volgende week zou de temperatuur behoorlijk zijn met weinig wind en nauwelijks regen, een fietsweek dus. 

Als je nog niet veel mag wandelen, dan is het enige alternatief een fietstocht. Wandelen doe je eigenlijk doorlopend, probeer je stappen maar eens te tellen die je in huis aflegt. En dan ben ik ook nog buiten actief geweest, de hele straatkant is weer eens proper. Ik leg dus al bij al toch een hele afstand af. Maar om daarenboven ook nog een wandeling te gaan maken, dat wil ik mijn voet nog niet aandoen. Het werd dus een fietstocht met de koersfiets. 

Nu wist ik wel dat de wind flink te keer zou gaan - min. 4 bfr. - het was dus puzzelen hoe ik het beste zou rijden. Ik had geen goesting om mij vandaag te verstoppen in het bos (en daardoor de wind te breken), maar ik wilde onderweg wat foto's maken en Geleen stond al een tijdje op mijn to-dolijst. De wind zou van het ZW komen. Volgens mijn berekeningen zou ik eerst wind in de rug krijgen en nadien wat linkse zijwind als ik eerst vanuit Maastricht naar Geleen zou fietsen. Eens terug in België, na het verlaten van het veer in Meeswijk, zou ik dan effe wind op kop krijgen en nadien rechtse zijwind. Zo berekend - zo gedaan. 

Mijn eerste foto maakte ik in Berg en Terblijt, helemaal beneden de Geulhemmerberg. Daar ging ik rechtsaf. Ondertussen had ik ook al de Rasberg beklommen, een niet zo moeilijke helling van 2,2 km. met een stijgingspercentage van 9 à 10%. De weg naar Geleen is niet zo moeilijk te vinden, ik volg uiteraard de nummerbordjes. Maar in Nederland zijn die bordjes veel kleiner dan in België en ze hangen op de meest onmogelijke plaatsen. Dikwijls hangen ze links en zelfs in het midden van de weg. Je moet dan goede ogen hebben om vanaf een afstand te zien welke richting je uit moet. Dat vertraagt natuurlijk je tempo. 

In Geleen passeerde ik de Sint-Janskluis. Die staat er sinds 1699. De laatste Kluizenaar was Broeder Antonius. Hij stierf in 1912. Bij het betreden van het centrum, moest ik eerst onder de Arc de Triomf door, een betonnen kunstwerk van 1994. Na Geleen fietste ik over gekend terrein tot aan Berg a/d Maas waar ik het veer nam naar Meeswijk. Op het veer was nauwelijks plaats, een grote tractor met een flinke uitbouw achteraan, nam het grootste deel van de beschikbare ruimte in. 

En ja, zoals ik al schreef, eens de Maas over in Meeswijk, moest ik linksaf met de wind pal op kop. Meer dan 18 km/uur haalde ik op dat punt niet. Gelukkig is de Maas grillig en loopt ze niet in één rechte lijn. Hierdoor had ik lange tijd flinke zijwind in de rechterzijde. Ik moest het stuur goed vasthouden om niet omver geblazen te worden. Vervolgens was het uitkijken naar een pauzeplaats, en die vond ik in Rekem, zij het dat ze me daar niet dikwijls meer gaan zien. 

Wat was er gebeurd? Ik bestelde een koffie en een kinderijsje (gewoon twee bolletjes vanille zonder slagroom, suikerbolletjes enz.). De koffie - die niet zo heet was - kreeg ik direct, maar dat kinderijsje heb ik nooit gezien. De dame serveerde wel regelmatig drankjes aan andere tafels, maar dat ijsje kwam er maar niet door. Toen mijn koffietas leeg was, heb ik het benodigde geld hiervoor (3,20 euro) op tafel gelegd en ik ben vertrokken. Zou dat ijsje er toch nog doorgekomen zijn, dan mogen ze het met veel plezier zelf opeten. 

Uiteindelijk, en misschien om mij wat af te reageren, ben ik nog over de Duivelsberg getrokken, een klim met een percentage van 10%. Helemaal boven fietste ik linksaf naar Zutendaal en tenslotte rechtstreeks naar huis. Het was goed geweest, met weer 72 km. op de teller ben ik goed op weg om in 2026 een nieuw afstandsrecord per fiets op de tabellen te zetten. 

Morgen komt de kleinzoon en die blijft overnachten. 

Vandaag ben ik twee keer in Maastricht geweest, éénmaal om er in de voormiddag te shoppen met mijn madam en 's middags lekker te eten in een restaurantje op het O.L.Vrouweplein.  En in de namiddag passeerde ik er opnieuw tijdens een fietstocht. 

Ik had geen goesting meer in de namiddag om nog een poot te verzetten in de tuin - ik ben geen slaaf van mijn tuin - het werd dus een fietstocht met de stadsfiets. Ver wilde ik niet gaan, ik nam dan ook geen proviand mee voor onderweg. Ik vertrok aan de brug van Briegden. 

Met het passeren van de kanaalkom reed ik verder door tot in Kanne. Bij mijn weten was ik nog niet tot aan de Sint-Hubertuskerk gefietst. Deze kerk heeft een toren die uit de 15de of 16de eeuw stamt. In de 18de eeuw werd er een nieuw schip tegenaan gebouwd dat later in 1938 vervangen werd door een ander schip of zaalkerk. 

Vervolgens fietste ik links af, in de richting van Maastricht. Je komt op die manier altijd doorheen het Aldenhofpark met het standbeeld van d'Artagnan en de oude stadswallen. Ik ken zo mijn weg in het centrum van Maastricht om niet al te veel terecht te komen tussen al die toeristen en dagjesmensen. Maar aan de Sint-Servaasbrug blijft het druk en moet je goed uitkijken om geen wandelaars of fietsers omver te rijden. 

Ik koos om terug te keren, de kleine grens, de route langs de Maas. In Smeermaas zag ik twee jongeren die midden in de Maas aan het vissen varen. Vanaf de Nederlandse kant kunt je tot daar geraken maar het blijft toch een hachelijke onderneming, met de Maas weet je maar nooit.  Ik wilde tot slot nog door Hochter Bampd rijden, vooral omdat er een volledig nieuw wegdek werd gegoten. Maar fietsen onder de eikenbomen, bleek toch geen goed idee. De hele straat lag vol met afgevallen eikels. De fietsbandjes verdragen zoiets niet. Ik ben dan ook op mijn schreden teruggekeerd en heb een andere weg genomen om naar huis te fietsen. 

Die andere weg bracht mij nog even in Neerharen waar juist een schip de sluis aan het verlaten was. In het Domein Zangersheide zijn ze alles in gereedheid aan het brengen voor volgend weekend, het wereldkamioenschap voor jonge springpaarden. 

Zo mensen, de dag was minder druk dan gisteren. Ik ga deze avond met de benen omhoog. Misschien dat ik morgen weer een fietstocht maak. Het zal van de wind afhangen.

Verdorie, de dag duurde lang vandaag. Het is nu precies 21u35, rijkelijk laat om aan een verslag te beginnen. Tja, deze voormiddag heb ik buiten gewerkt, in de namiddag ben ik gaan fietsen (terug thuis om 17u20) en om 19u00 had ik een vergadering met de redactieleden van de Bèssemgezèt, onze jaarlijkse carnavalskrant. En zo een eerste vergadering loopt al eens uit ... 

Maar het belangrijkste was mijn fietstocht. Het zou vandaag goed weer worden, niet te veel wind, hoge temperaturen en vooral mooie en droge wegen. Mijn doel was eens te meer Gulpen, maar nu vanaf een andere kant. Ik vertrok nu weer via Bemelen, maar de Bemelerberg liet ik deze keer links liggen en reed rechtdoor, de St. Anthoniusbank omhoog. Vervolgens kwam ik in Cadier en Keer waar mijn remmen danig op de proef werden gesteld, 15% naar beneden.  En dan kwam het ene dorp na het andere, Eckelrade - St. Geertruid - Libeek - Mheer - Banholt - Terlinden - enz. enz. En als je dan ook nog eens een omweg moet maken wegens wegenwerken ...... De Sint-Bartholomeuskerk van Eckelrade heeft nog resten van de 13de eeuw.  En dat kasteel van Mheer, ik heb het nog nooit van kortbij gezien, de foto's heb ik dus maar op het net gezocht. Kastelen is mijn ding natuurlijk, ik heb er trouwens vele postkaarten van. 

En na nog enkele dorpjes en gehuchten, kwam ik dan toe in Gulpen zelf. Ik zou daar wel op het terras willen gaan zitten, maar ... je weet nooit op voorhand hoeveel tijd je er verliest. Dat was dus geen optie.  Voorts kwamen er weer ene heel reeks dorpjes onder de wielen, zoals Wijlre, Klimmen en Hulsberg. Maar in Schin op Geul ben ik even blijven stilstaan aan dat beeld. Het is een cadeau van de stad Ljubljana uit Slovenië aan het mannenzangkoor van Schin op Geul, geschonken in 1967. 

Terugkeren wilde ik doen via Elsloo en Berg a/d Maas om daar de Maas over te steken richting Kotem. Maar in Elsloo heb je dan altijd wel die lange strook kinderkopjes of anders gezegd: kasseien. Mijn fiets houdt daar niet van.  Maar het is de enige mogelijkheid om via het fietsroutenetwerk, terug naar België te fietsen. In Kotem nam ik mijn enige pauze, koffie en wafel en ene heerlijke Duvel.  Uiteindelijk reed ik naar huis via Rekem en Neerharen.

En die laatste afbeelding, Sneppeke stond jarenlang in de krant "Het Belang van Limburg". En aangezien ik jarenlang kantoorhoofd was van de post in Lanaken, vond ik dit wel een mooi verhaal. Slaap wel. 

Na een groot deel van de dag opgescheept te zitten met regen, kon ik het gisterennamiddag op een bepaald moment binnen niet meer uithouden. Ik weet het, in mijn verslag maakte ik gewag van een ganse regendag, vandaar mijn verslag met bijhorende postkaartjes van Liège. 

Iets na 15u00 zag het er even droog uit, een geschikt moment om toch even de deur uit te gaan. Uiteraard moet ik oppassen met mijn linkervoet, ik koos daarom voor een verplaatsing per fiets naar Pietersheim om daar dan een kleine wandeling te maken. Ik vertrok via de kinderboerderij en de visvijver om vervolgens het bos in te stappen. 

Ik was bijna aan de toegang tot de grote dreef toen het verdorie begon te regenen. Je hebt dan wel bomen om onder te schuilen, maar als het menens regent, helpt ook dat bladerendek je niet. Hoe ook, ik was toch enigzins beschut.  Van ver zag ik een groep mensen staan, mét paraplu. Zij stonden aan de stenen pilaren aan de dreef. Toen de regen overging in wat gedruppel, heb ik mijn weg verdergezet. Ik heb die mensen gegroet - en zij mij - en ik ben de dreef binnengewandeld. En dan ineens, zomaar uit het niets, hoorde ik de klanken van jachthoornblazers. Bleek dat die mensen (het waren mannen én vrouwen die daar stonden) een groep jachthoornblazers waren. Dat klonk geweldig zo midden in het bos.  Als die mensen nu een soort uniform of dezelfde kledij gedragen hadden, dan had ik natuurlijk halt gehouden en blijven luisteren. Ze waren gewoon in vrijetijdskledij. Maar nu overviel het mij gewoon.  Maar dat gedruppel noopte mij toch om verder te gaan. Die blazers zelf hadden er precies geen last van.  Voor een goed begrip, de foto met jachthoornblazers is een opstelling zoals we ze eigenlijk kennen, het was dus geen weergave van de mensen die ik zag. De klank was wel idem dito zoals we die meestal horen.

Uiteindelijk wandelde ik nog doorheen de burchtruïne om af te sluiten in de kinderboerderij waar ik mijn fiets gezet had. Onderweg zag ik dat het paddenstoelen- en zwammenseizoen begonnen is en op de hoofdingang staan de veldbloemen nog in volle bloei. Met 3,5 km. op de teller bleef ik net binnen het aanvaardbare, had ik verder gewandeld, dan had ik last met mijn voet gehad. Nu was het juist genoeg.  Deze morgen ben ik trouwens ook nog op wandel geweest, naar de bakker (+/- 2 km.). Ik zal geduld moeten hebben en zoals iemand gezegd heeft: "luisteren naar je lichaam". Normaal gezien staat er morgen een tocht op het programma met de koersfiets. 

Deze avond moet ik nog een korte fietstocht maken. Onze dochter en schoonzoon worden op school verwacht voor een eerste evaluatie van de kleinzoon na zijn eerste weken in het klasje hoger. Bompa moet oppas spelen. Gezien over die rit weinig te vertellen valt - en er ook geen foto's zullen zijn - koos ik ervoor om die rit niet in een verslag op te nemen. Ik weet trouwens ook niet wanneer ik straks terug thuis zal zijn en op de VRT wil ik het programma van Arnout Hauben niet missen.

En die laatste afbeelding, ... die spreekt vanzelf. Een vleugje humor op een maandagmorgen.

Regen en nog eens regen, niet bepaald iets om vrolijk van te worden. Nu ja, ik mag niet klagen, de afgelopen week heb ik mij kunnen uitleven op mijn fiets. Ik neem vandaag dan noodgedwongen een rustdag. Het zal mijn voet ook goed doen om eens een hele dag binnen te zitten. In feite heb ik er weinig last van, maar mijn lichaam kennende zou die toch weer opspelen als ik hem al te veel belast. 

Postkaartjes heb ik bij de vleet en daarom wil ik nog eens een stad voorstellen die in feite niet zo ver van Lanaken ligt (37 km. per fiets). Liège - ik zeg dus nooit Luik - is een stad met een hele geschiedenis. Heel soms kom ik er al eens per fiets, maar dit is nu toch al enkele jaren geleden. Met het ouder worden voel ik mij onwennig in een drukke stad. Het is dan altijd goed uitkijken voor het drukke verkeer, de vele obstakels onderweg en noem maar op. Ik hou het tegenwoordig liever bij de kleine dorpjes zoals die er zijn in Ned. Limburg, dorpjes waar je gewoon kunt stoppen voor een natje en een droogje. In zo een grote stad is dat veel minder aangenaam. Maar wie Liège niet kent, het is natuurlijk een prachtige stad om te bezoeken. Dit is maar een kleine greep uit het grote aanbod aan postkaarten. 

Morgen wordt het ook ene relatieve rustdag, dan moet ik enkele uurtjes oppas spelen bij de kleinzoon. Het wordt dan maar een klein fietstochtje heen en terug, tenzij de regen spelbreker is, dan wordt het de bus tot ginder. Nog ene fijne zondag. 

Het allerplezantste van een fietstocht, dat is die warme douche achteraf. Lekker lang onder die warme stralen staan en de inspanningen die je deed van je voelen afglijden ..... Zeg nu zelf, daar houdt toch iedereen van.  Een inspanning is wel een groot woord, ondanks de 78 km. voelde ik mij nog goed bij thuiskomst. En als ik de ganse week bij mekaar optel (van zondag tot en met vandaag zaterdag: 405 km. fietsen), dan nog heb ik energie over. Wat dat allemaal teweeg brengt, een voetblessure hebben en dan noodgedwongen de fiets nemen om te sporten. 

Uiteraard moet ik die voet gebruiken om te stappen, dat deed ik ook vanmorgen om naar de bakker te gaan. Dat is een afstand van +/- 1,5 km. Dat ging goed zonder pijn. Ik zag toen trouwens die oude fiets, omgeven door ballonnen. Die fiets staat er al lang als decorstuk, nu was er blijkbaar iets te vieren. 

Maar nu mijn fietstocht. Het doel was Hasselt en Bokrijk. Ik nam de gebruikelijke weg doorheen Gellik - Eigenbilzen - Munsterbilzen - Bilzen - Beverst. Daarna kwam ik in het gehucht Lutselus (hoort bij Diepenbeek). De O.L.Vrouwekapel werd gebouwd in de 19de eeuw. En vervolgens kwam ik in het volgende gehucht, Godsheide (hoort bij Hasselt). Die fietsbrug is wel immens. Maar nu ik het over Hasselt heb, daar had ik mijn 2de gedwongen omleiding wegens wegenwerken, de 1ste had ik in Diepenbeek, en later had ik er nog eentje in Genk. Ik zou bijna kunnen spreken van een omleidingsfietstocht. Gelukkig was alles goed aangegeven, ik heb dus geen zoekwerk gehad. 

Na Godsheide kwam ik dan in Bokrijk. Ik ben niet aan het domein zelf geweest en ook niet aan "fietsen door het water". Het zou een omweg teveel zijn geweest. Ik voeg wel enkele foto's hierbij van het domein. Wie er nog nooit geweest is, zeker eens doen. Eens Bokrijk achter mij gelaten, kwam ik in de voormalige mijngemeente Winterslag langs het bekende C-Mine. Op dezelfde straat waren ze een straatfeest aan het klaarmaken met vele tafels, midden op de straat. 

Terugkeren deed ik via de Molenvijvers in Genk en de stuntmannen in Kattevenia. Ik heb een der durvers kunnen fotograferen. Eerst maakte hij een koprol in zijn vlucht (zie gele cirkel) om uiteindelijk op zijn poep te landen. In Zutendaal kwam ik tot het inzicht dat ik nog nergens een pauze had genomen. Een tasje koffie - en niet méér - zou ik wel lusten.  En waar vind je de beste koffie, ... in Opgrimbie. Ik heb dus nog een extra lusje gemaakt over de Duivelsberg. Thuis ben ik direct onder het water gekropen en nu voel ik mij prima. Nog ene fijne avond als je nog op blogbezoek zou komen.  En die laatste afbeelding, daar moet ik verder niks bij zeggen zeker ...??? 

Voor ik aan mijn verslag begin wil ik eerst de vraag stellen of jullie ook een probleem hebben met het plakken van een plaatje in andermans gastenboek? Mij lukt het voorlopig niet. Dit gezegd hebbende, wil ik jullie vertellen over mijn fietstocht van deze namiddag.

Na een droge voormiddag - waar ik weer enkele uurtjes zoet was in de tuin - wilde ik in de namiddag gaan fietsen. Maar, ik heb toch moeten wachten tot omstreeks 14u30. Het heeft nog eerst flink geregend. Met de stadsfiets over beregende wegen rijden, dat maakt mij niet zoveel uit. Ik heb wel mijn route aangepast. Oorspronkelijk was ik van plan over verschillende veldwegen te rijden (oa. naar Herderen en Grote-Spouwen). Nu koos ik toch voor de betere wegen, naar Uikhoven, daar de Maas over en via Maastricht terugkeren.

Mijn eerste foto's maakte ik in Herbricht. Die foto van Herbricht is er trouwens eentje van 1993 toen het gehucht volledig onder water stond. In Uikhoven heb ik weer een privé-overzet gehad. Hij moest trouwens leeg van de overkant komen om mij op te halen en terug in Geulle a/d Maas af te zetten. Ik vroeg mij wel af van wie die kajakken waren die er lagen. Vermoedelijk enkelen die in Uikhoven een tussenstop genomen hebben en daar effe aan land waren gegaan.

In Geulle beklom ik de Hussenberg, een klim van 1,1 km. tegen een max. percentage van 7 à 8%, goed te doen met de stadsfiets. En dan bij het afdalen van de Biesenberg in Ulestraten, heb je weer een mooi vergezicht. Een mens wordt er vrolijk van. Ik wilde in Meerssen niet rechtstreeks naar Maastricht rijden, ik koos voor een omweg via de molen in Gronsveld. Toen ik uiteindelijk toekwam in Maastricht zag ik aan de einder vele regenwolken boven Lanaken hangen. Uiteindelijk heb ik er zelf nauwelijks iets van gevoeld, op enkele druppels na. Thuis had het toch wat geregend, ik zag het onderweg aan de natte plekken op de straat.

Vandaag heb ik mijn rit wel afgesloten met een biertje, een aperitief voor het avondeten. Morgen zal het weer iets beter zijn, normaal gezien wordt het weer een fietstocht, ... voetje sparen noemen ze dat! En nu, nog wat verder genieten van de Dire Straits met ondermeer Brothers in Arms.

Heel ander weer dan gisteren, zon - minder wind en vooral ... het was droog. Ik heb dan ook genoten van mijn fietstocht. Het doel was Gulpen en vervolgens een moeilijke klim over de Schilberg in Slenaken. Maar zoals het een goede huisvader betaamt, diende er in de voormiddag eerst wat gewerkt te worden, schoffelen en onkruid wieden. Mijn halve trouwboek had het middageten wat vroeger klaargemaakt zodat ik omstreeks 12u30 al kon vertrekken.

Rij je naar Gulpen, dan moet je eerst over de Bemelerberg, een opwarmertje. Daarna reed ik doorheen het gehucht Wolfshuis om dat smalle fietspad te nemen naar Gulpen. Eens je boven op het plateau bent, dan heb je prachtige vergezichten, daar doe ik het voor. Je remmen worden wel voortdurend getest bij het afdalen. In Gulpen zelf ben ik nog eens blijven stilstaan bij die mooie muurschildering. In Heijenrath staat de Mariakapel, gebouwd in de 2de helft van de 19de eeuw. Sinds 1996 is de kapel ingeschreven als Rijksmonument.

En dan kwam de moeilijkste helling, de Schilberg in Slenaken. De grafiek geeft 16% aan als steilste punt, gemeten over 100 meter. Ik vermoed dat er echter plekken waren die steiler waren dan die 16%. Goed dat ik voldoende versnellingen heb op mijn fiets en ... dat de benen de trappers rond krijgen.

In Noorbeek had ik honger en dorst, tijd voor een pauze. Blijkbaar doen ze daar ook rondritten met tractor en huifkarren.Toen ik er weer vertrok begon de straat weer op te lopen. Die energie die ik kort tevoren getankt had, had ik direct nodig. Toen ik de helling in Mesch afdaalde was het normaal gezien mijn bedoeling om terug te keren via Eijsden en Maastricht. Maar wat doet een mens die zich goed voelt op zijn fiets, een alternatief zoeken via Moelingen en Lixhe.

En dat de zon scheen, ... dat bleek heel duidelijk in Lixhe, zelfs de fotograaf wilde mee op de foto. Terugkeren deed ik via de sluis van Lanaye en Kanne. Aan de voet van de Muizenberg ben ik nog even de Heilig Grafkapel binnengestapt. En dan was er iets vreemds. Bij het beëindigen van mijn tocht kan ik op de app van My Cols zien welke hellingen ik overschreden heb. Ze maken daar gewag van de Muizenberg - Cannerberg in Maastricht en de Trekweg Muizenberg in Vroenhoven. Voor mij is dat een en dezelfde berg. Hetzelfde heb je met de helling met de mooie naam: Koning van Spanje en Landsraderweg Koning van Spanje. Ook dat is één helling, alleen, de Koning van Spanje wordt vanaf een vroeger punt al gemeten en de helling gaat vervolgens over de Landsraderweg. Waarom het gemakkelijk maken als het moeilijk ook kan ???

Eenmaal terug in Lanaken ben ik uiteindelijk nog via Veldwezelt en Gellik gereden, ik had vandaag geen goesting in een afsluitend biertje. Thuis dronk ik mij een energiedrankje: Fortimel. Weeral tevreden  over mijn rit vandaag. 696 hoogtemeters, wat klimmetjes en ene plezierige dag gehad, wat wenst een mens nog meer ... En nee, onderweg heb ik geen last gehad van mijn voetblessure. Het wandelen zal dus nog een tijdje niet op het menu staan, tenzij een korte afstand. Ik zal wel zien hoe ik mij voel.

Drie keer ben ik deze namiddag onder een boom moeten gaan staan, en zoals ze het bij ons in Lanaken zeggen: "mèsnaot bin iech gewore" (kletsnat ben ik geworden). Het is altijd de ijdele hoop dat het bladerendek je toch enigzins beschut tegen de regen maar uiteindelijk druppelt het door en word je toch nat.  Ik had gehoopt op een droge rit, maar ik ben precies iets te veel naar het noorden gereden, thuis in Lanaken heeft het een klein beetje gedruppelt en wat verder naar het zuiden bleef het zelfs helemaal droog. Het zij zo, ik ben niet van suiker. 

Deze ochtend ben ik te voet naar de bakker gewandeld, een afstand - heen en terug - van +/- 2 km. Mijn voet heeft het goed gehouden, maar veel meer zou toch nog niet lukken. Je moet weten dat je ook in huis zelf, al een redelijke afstand aflegt.  Het werd dus weer een fietstocht met de stadsfiets.

Ik vertrok via Oud-Rekem waar ik een foto nam van een der best bewaarde oude woningen. Vervolgens reed ik verder langs de jarige Zuid-Willemsvaart tot in Lanklaar. Daar moest ik even het parcours verlaten omdat ze nog steeds bezig zijn aan de nieuwe brug. Zo kwam ik nog eens voorbij de Sint-Pauluskerk. Dat is nog een jonge kerk, gebouwd in 1959 op 95 pijlers, volgegoten met beton. Daar bovenop kwam nog een 120 cm. dikke deklaag, dat allemaal omdat de kerk op drijfzand werd gebouwd. 

Aan de brug over de Zuid-Willemsvaart was ik even gestopt voor een foto en om mijn meegenomen peer op te eten. Op die plek gutste het een eerste keer. Ik had geluk dat er bomen stonden, maar met mijn korte broek aan, stond ik ook in de brandnetels. Naar het schijnt is dat wel goed voor de bloedsomloop. 

Via het Kolenspoor reed ik verder naar As, maar ook daar overviel mij een bui. Ik had het plan opgevat om naar Opgrimbie te rijden om daar iets te gaan drinken. Ik reed dus eerst richting Mechelen a/d Maas om aan de Salamander, rechts af te slaan. Tot Opgrimbie is het fietsen doorheen het bos, hetgeen mij goed uitkwam vanwege de wind. En dan, "Non potest verum esse, opinor" (het zal toch niet waar zijn), een derde bui, tweehonderd meter verwijderd van de brasserie. Voorbijgangers keken mij lachend aan toen ze me onder een boom zagen staan. Maar zij zaten ofwel in de auto of ze hadden een stevige regenjas/vest aan ... 

Hoe ook, toen het nog enkel wat gedruppel werd, ben ik rap op mijn fiets gesprongen om in de brasserie mijn kledij wat te laten opdrogen. En bijna liep het nog mis ook, het zat er afgeladen vol, ik had nog juist een klein tafeltje ter beschikking. Thuis doet dan een warme douche wonderen. Morgen ga ik normaal gezien op pad met de koersfiets. Gulpen wordt mijn doel. 

Nu ik aan mijn dagelijks verslag begin, moet ik eerst wat minder goed nieuws melden. Deze voormiddag was ik bij de dokter voor mijn maandelijks bloedonderzoek. En aangezien ik er toch was, heb ik haar ook eens laten kijken naar mijn linkervoet waar ik de laatste tijd wat problemen mee heb. En het verdickt was niet zo gunstig, ik heb mijn voet overbelast. Wil ik niet het risico lopen om met een stressfractuur opgezadeld te zitten, moet ik serieus wat gas gaan terugnemen. Ik mag nog korte afstanden maken maar bij de minste pijnscheut, moet ik rechtsomkeer maken en naar huis gaan. Het gevolg is wel dat de geplande wandeling van nu zaterdag, samen met onze dochter, niet zal kunnen doorgaan. Toen de dokter hoorde hoeveel km. ik wilde wandelen (25), heeft ze het mij uitdrukkelijk verboden. Jammer maar helaas. 

Tja, dan is er maar één alternatief, gaan fietsen. Ik had niet echt een plan, het was gewoon genieten van de zon, de buitenlucht en de natuur. Ik vertrok naar Zutendaal waar ik iets verder dan de Heiwijkerweg, links afging naar "fietsen door de heide". Daarna reed ik verder langs de Mechelse Heide om dan in het centrum toe te komen van Mechelen a/d Maas. Het gemeentehuis staat nog altijd deels in de stellingen. 

Vervolgens reed ik naar de Maas in Kotem om daar in de Ponderosa even halt te houden voor een tas koffie. Toen ik in Uikhoven aan de Maas kwam, hoorde ik heel veel jolijt. Dat kon ook niet anders met zovelen in één boot.  Terugkeren wilde ik via Hochter Bampd, maar de bovenlaag van het wegdek was weggeschraapt. Ik ben maar op mijn schreden teruggekeerd en ben dan naar Neerharen gereden, vervolgens langs het kasteel van Hocht om uiteindelijk via Smeermaas nog effe de landsgrens over te steken. Tot slot reed ik nog door Veldwezelt.

Met 47 km. op de teller was mijn namiddag weer goed ingevuld. Het zal de volgende dagen dus nog van dat zijn. Sowieso heb ik voor donderdag een rit gepland met de koersfiets. Het zou dan een droge dag zijn. Tot de volgende alweer.  En o ja, die laatste afbeelding, ... eentje zonder verdere woorden.