KF - Naar Geleen.

Vandaag ben ik twee keer in Maastricht geweest, éénmaal om er in de voormiddag te shoppen met mijn madam en 's middags lekker te eten in een restaurantje op het O.L.Vrouweplein.  En in de namiddag passeerde ik er opnieuw tijdens een fietstocht. 

Ik had geen goesting meer in de namiddag om nog een poot te verzetten in de tuin - ik ben geen slaaf van mijn tuin - het werd dus een fietstocht met de stadsfiets. Ver wilde ik niet gaan, ik nam dan ook geen proviand mee voor onderweg. Ik vertrok aan de brug van Briegden. 

Met het passeren van de kanaalkom reed ik verder door tot in Kanne. Bij mijn weten was ik nog niet tot aan de Sint-Hubertuskerk gefietst. Deze kerk heeft een toren die uit de 15de of 16de eeuw stamt. In de 18de eeuw werd er een nieuw schip tegenaan gebouwd dat later in 1938 vervangen werd door een ander schip of zaalkerk. 

Vervolgens fietste ik links af, in de richting van Maastricht. Je komt op die manier altijd doorheen het Aldenhofpark met het standbeeld van d'Artagnan en de oude stadswallen. Ik ken zo mijn weg in het centrum van Maastricht om niet al te veel terecht te komen tussen al die toeristen en dagjesmensen. Maar aan de Sint-Servaasbrug blijft het druk en moet je goed uitkijken om geen wandelaars of fietsers omver te rijden. 

Ik koos om terug te keren, de kleine grens, de route langs de Maas. In Smeermaas zag ik twee jongeren die midden in de Maas aan het vissen varen. Vanaf de Nederlandse kant kunt je tot daar geraken maar het blijft toch een hachelijke onderneming, met de Maas weet je maar nooit.  Ik wilde tot slot nog door Hochter Bampd rijden, vooral omdat er een volledig nieuw wegdek werd gegoten. Maar fietsen onder de eikenbomen, bleek toch geen goed idee. De hele straat lag vol met afgevallen eikels. De fietsbandjes verdragen zoiets niet. Ik ben dan ook op mijn schreden teruggekeerd en heb een andere weg genomen om naar huis te fietsen. 

Die andere weg bracht mij nog even in Neerharen waar juist een schip de sluis aan het verlaten was. In het Domein Zangersheide zijn ze alles in gereedheid aan het brengen voor volgend weekend, het wereldkamioenschap voor jonge springpaarden. 

Zo mensen, de dag was minder druk dan gisteren. Ik ga deze avond met de benen omhoog. Misschien dat ik morgen weer een fietstocht maak. Het zal van de wind afhangen.

Verdorie, de dag duurde lang vandaag. Het is nu precies 21u35, rijkelijk laat om aan een verslag te beginnen. Tja, deze voormiddag heb ik buiten gewerkt, in de namiddag ben ik gaan fietsen (terug thuis om 17u20) en om 19u00 had ik een vergadering met de redactieleden van de Bèssemgezèt, onze jaarlijkse carnavalskrant. En zo een eerste vergadering loopt al eens uit ... 

Maar het belangrijkste was mijn fietstocht. Het zou vandaag goed weer worden, niet te veel wind, hoge temperaturen en vooral mooie en droge wegen. Mijn doel was eens te meer Gulpen, maar nu vanaf een andere kant. Ik vertrok nu weer via Bemelen, maar de Bemelerberg liet ik deze keer links liggen en reed rechtdoor, de St. Anthoniusbank omhoog. Vervolgens kwam ik in Cadier en Keer waar mijn remmen danig op de proef werden gesteld, 15% naar beneden.  En dan kwam het ene dorp na het andere, Eckelrade - St. Geertruid - Libeek - Mheer - Banholt - Terlinden - enz. enz. En als je dan ook nog eens een omweg moet maken wegens wegenwerken ...... De Sint-Bartholomeuskerk van Eckelrade heeft nog resten van de 13de eeuw.  En dat kasteel van Mheer, ik heb het nog nooit van kortbij gezien, de foto's heb ik dus maar op het net gezocht. Kastelen is mijn ding natuurlijk, ik heb er trouwens vele postkaarten van. 

En na nog enkele dorpjes en gehuchten, kwam ik dan toe in Gulpen zelf. Ik zou daar wel op het terras willen gaan zitten, maar ... je weet nooit op voorhand hoeveel tijd je er verliest. Dat was dus geen optie.  Voorts kwamen er weer ene heel reeks dorpjes onder de wielen, zoals Wijlre, Klimmen en Hulsberg. Maar in Schin op Geul ben ik even blijven stilstaan aan dat beeld. Het is een cadeau van de stad Ljubljana uit Slovenië aan het mannenzangkoor van Schin op Geul, geschonken in 1967. 

Terugkeren wilde ik doen via Elsloo en Berg a/d Maas om daar de Maas over te steken richting Kotem. Maar in Elsloo heb je dan altijd wel die lange strook kinderkopjes of anders gezegd: kasseien. Mijn fiets houdt daar niet van.  Maar het is de enige mogelijkheid om via het fietsroutenetwerk, terug naar België te fietsen. In Kotem nam ik mijn enige pauze, koffie en wafel en ene heerlijke Duvel.  Uiteindelijk reed ik naar huis via Rekem en Neerharen.

En die laatste afbeelding, Sneppeke stond jarenlang in de krant "Het Belang van Limburg". En aangezien ik jarenlang kantoorhoofd was van de post in Lanaken, vond ik dit wel een mooi verhaal. Slaap wel. 

Na een groot deel van de dag opgescheept te zitten met regen, kon ik het gisterennamiddag op een bepaald moment binnen niet meer uithouden. Ik weet het, in mijn verslag maakte ik gewag van een ganse regendag, vandaar mijn verslag met bijhorende postkaartjes van Liège. 

Iets na 15u00 zag het er even droog uit, een geschikt moment om toch even de deur uit te gaan. Uiteraard moet ik oppassen met mijn linkervoet, ik koos daarom voor een verplaatsing per fiets naar Pietersheim om daar dan een kleine wandeling te maken. Ik vertrok via de kinderboerderij en de visvijver om vervolgens het bos in te stappen. 

Ik was bijna aan de toegang tot de grote dreef toen het verdorie begon te regenen. Je hebt dan wel bomen om onder te schuilen, maar als het menens regent, helpt ook dat bladerendek je niet. Hoe ook, ik was toch enigzins beschut.  Van ver zag ik een groep mensen staan, mét paraplu. Zij stonden aan de stenen pilaren aan de dreef. Toen de regen overging in wat gedruppel, heb ik mijn weg verdergezet. Ik heb die mensen gegroet - en zij mij - en ik ben de dreef binnengewandeld. En dan ineens, zomaar uit het niets, hoorde ik de klanken van jachthoornblazers. Bleek dat die mensen (het waren mannen én vrouwen die daar stonden) een groep jachthoornblazers waren. Dat klonk geweldig zo midden in het bos.  Als die mensen nu een soort uniform of dezelfde kledij gedragen hadden, dan had ik natuurlijk halt gehouden en blijven luisteren. Ze waren gewoon in vrijetijdskledij. Maar nu overviel het mij gewoon.  Maar dat gedruppel noopte mij toch om verder te gaan. Die blazers zelf hadden er precies geen last van.  Voor een goed begrip, de foto met jachthoornblazers is een opstelling zoals we ze eigenlijk kennen, het was dus geen weergave van de mensen die ik zag. De klank was wel idem dito zoals we die meestal horen.

Uiteindelijk wandelde ik nog doorheen de burchtruïne om af te sluiten in de kinderboerderij waar ik mijn fiets gezet had. Onderweg zag ik dat het paddenstoelen- en zwammenseizoen begonnen is en op de hoofdingang staan de veldbloemen nog in volle bloei. Met 3,5 km. op de teller bleef ik net binnen het aanvaardbare, had ik verder gewandeld, dan had ik last met mijn voet gehad. Nu was het juist genoeg.  Deze morgen ben ik trouwens ook nog op wandel geweest, naar de bakker (+/- 2 km.). Ik zal geduld moeten hebben en zoals iemand gezegd heeft: "luisteren naar je lichaam". Normaal gezien staat er morgen een tocht op het programma met de koersfiets. 

Deze avond moet ik nog een korte fietstocht maken. Onze dochter en schoonzoon worden op school verwacht voor een eerste evaluatie van de kleinzoon na zijn eerste weken in het klasje hoger. Bompa moet oppas spelen. Gezien over die rit weinig te vertellen valt - en er ook geen foto's zullen zijn - koos ik ervoor om die rit niet in een verslag op te nemen. Ik weet trouwens ook niet wanneer ik straks terug thuis zal zijn en op de VRT wil ik het programma van Arnout Hauben niet missen.

En die laatste afbeelding, ... die spreekt vanzelf. Een vleugje humor op een maandagmorgen.

Regen en nog eens regen, niet bepaald iets om vrolijk van te worden. Nu ja, ik mag niet klagen, de afgelopen week heb ik mij kunnen uitleven op mijn fiets. Ik neem vandaag dan noodgedwongen een rustdag. Het zal mijn voet ook goed doen om eens een hele dag binnen te zitten. In feite heb ik er weinig last van, maar mijn lichaam kennende zou die toch weer opspelen als ik hem al te veel belast. 

Postkaartjes heb ik bij de vleet en daarom wil ik nog eens een stad voorstellen die in feite niet zo ver van Lanaken ligt (37 km. per fiets). Liège - ik zeg dus nooit Luik - is een stad met een hele geschiedenis. Heel soms kom ik er al eens per fiets, maar dit is nu toch al enkele jaren geleden. Met het ouder worden voel ik mij onwennig in een drukke stad. Het is dan altijd goed uitkijken voor het drukke verkeer, de vele obstakels onderweg en noem maar op. Ik hou het tegenwoordig liever bij de kleine dorpjes zoals die er zijn in Ned. Limburg, dorpjes waar je gewoon kunt stoppen voor een natje en een droogje. In zo een grote stad is dat veel minder aangenaam. Maar wie Liège niet kent, het is natuurlijk een prachtige stad om te bezoeken. Dit is maar een kleine greep uit het grote aanbod aan postkaarten. 

Morgen wordt het ook ene relatieve rustdag, dan moet ik enkele uurtjes oppas spelen bij de kleinzoon. Het wordt dan maar een klein fietstochtje heen en terug, tenzij de regen spelbreker is, dan wordt het de bus tot ginder. Nog ene fijne zondag. 

Het allerplezantste van een fietstocht, dat is die warme douche achteraf. Lekker lang onder die warme stralen staan en de inspanningen die je deed van je voelen afglijden ..... Zeg nu zelf, daar houdt toch iedereen van.  Een inspanning is wel een groot woord, ondanks de 78 km. voelde ik mij nog goed bij thuiskomst. En als ik de ganse week bij mekaar optel (van zondag tot en met vandaag zaterdag: 405 km. fietsen), dan nog heb ik energie over. Wat dat allemaal teweeg brengt, een voetblessure hebben en dan noodgedwongen de fiets nemen om te sporten. 

Uiteraard moet ik die voet gebruiken om te stappen, dat deed ik ook vanmorgen om naar de bakker te gaan. Dat is een afstand van +/- 1,5 km. Dat ging goed zonder pijn. Ik zag toen trouwens die oude fiets, omgeven door ballonnen. Die fiets staat er al lang als decorstuk, nu was er blijkbaar iets te vieren. 

Maar nu mijn fietstocht. Het doel was Hasselt en Bokrijk. Ik nam de gebruikelijke weg doorheen Gellik - Eigenbilzen - Munsterbilzen - Bilzen - Beverst. Daarna kwam ik in het gehucht Lutselus (hoort bij Diepenbeek). De O.L.Vrouwekapel werd gebouwd in de 19de eeuw. En vervolgens kwam ik in het volgende gehucht, Godsheide (hoort bij Hasselt). Die fietsbrug is wel immens. Maar nu ik het over Hasselt heb, daar had ik mijn 2de gedwongen omleiding wegens wegenwerken, de 1ste had ik in Diepenbeek, en later had ik er nog eentje in Genk. Ik zou bijna kunnen spreken van een omleidingsfietstocht. Gelukkig was alles goed aangegeven, ik heb dus geen zoekwerk gehad. 

Na Godsheide kwam ik dan in Bokrijk. Ik ben niet aan het domein zelf geweest en ook niet aan "fietsen door het water". Het zou een omweg teveel zijn geweest. Ik voeg wel enkele foto's hierbij van het domein. Wie er nog nooit geweest is, zeker eens doen. Eens Bokrijk achter mij gelaten, kwam ik in de voormalige mijngemeente Winterslag langs het bekende C-Mine. Op dezelfde straat waren ze een straatfeest aan het klaarmaken met vele tafels, midden op de straat. 

Terugkeren deed ik via de Molenvijvers in Genk en de stuntmannen in Kattevenia. Ik heb een der durvers kunnen fotograferen. Eerst maakte hij een koprol in zijn vlucht (zie gele cirkel) om uiteindelijk op zijn poep te landen. In Zutendaal kwam ik tot het inzicht dat ik nog nergens een pauze had genomen. Een tasje koffie - en niet méér - zou ik wel lusten.  En waar vind je de beste koffie, ... in Opgrimbie. Ik heb dus nog een extra lusje gemaakt over de Duivelsberg. Thuis ben ik direct onder het water gekropen en nu voel ik mij prima. Nog ene fijne avond als je nog op blogbezoek zou komen.  En die laatste afbeelding, daar moet ik verder niks bij zeggen zeker ...??? 

Voor ik aan mijn verslag begin wil ik eerst de vraag stellen of jullie ook een probleem hebben met het plakken van een plaatje in andermans gastenboek? Mij lukt het voorlopig niet. Dit gezegd hebbende, wil ik jullie vertellen over mijn fietstocht van deze namiddag.

Na een droge voormiddag - waar ik weer enkele uurtjes zoet was in de tuin - wilde ik in de namiddag gaan fietsen. Maar, ik heb toch moeten wachten tot omstreeks 14u30. Het heeft nog eerst flink geregend. Met de stadsfiets over beregende wegen rijden, dat maakt mij niet zoveel uit. Ik heb wel mijn route aangepast. Oorspronkelijk was ik van plan over verschillende veldwegen te rijden (oa. naar Herderen en Grote-Spouwen). Nu koos ik toch voor de betere wegen, naar Uikhoven, daar de Maas over en via Maastricht terugkeren.

Mijn eerste foto's maakte ik in Herbricht. Die foto van Herbricht is er trouwens eentje van 1993 toen het gehucht volledig onder water stond. In Uikhoven heb ik weer een privé-overzet gehad. Hij moest trouwens leeg van de overkant komen om mij op te halen en terug in Geulle a/d Maas af te zetten. Ik vroeg mij wel af van wie die kajakken waren die er lagen. Vermoedelijk enkelen die in Uikhoven een tussenstop genomen hebben en daar effe aan land waren gegaan.

In Geulle beklom ik de Hussenberg, een klim van 1,1 km. tegen een max. percentage van 7 à 8%, goed te doen met de stadsfiets. En dan bij het afdalen van de Biesenberg in Ulestraten, heb je weer een mooi vergezicht. Een mens wordt er vrolijk van. Ik wilde in Meerssen niet rechtstreeks naar Maastricht rijden, ik koos voor een omweg via de molen in Gronsveld. Toen ik uiteindelijk toekwam in Maastricht zag ik aan de einder vele regenwolken boven Lanaken hangen. Uiteindelijk heb ik er zelf nauwelijks iets van gevoeld, op enkele druppels na. Thuis had het toch wat geregend, ik zag het onderweg aan de natte plekken op de straat.

Vandaag heb ik mijn rit wel afgesloten met een biertje, een aperitief voor het avondeten. Morgen zal het weer iets beter zijn, normaal gezien wordt het weer een fietstocht, ... voetje sparen noemen ze dat! En nu, nog wat verder genieten van de Dire Straits met ondermeer Brothers in Arms.

Heel ander weer dan gisteren, zon - minder wind en vooral ... het was droog. Ik heb dan ook genoten van mijn fietstocht. Het doel was Gulpen en vervolgens een moeilijke klim over de Schilberg in Slenaken. Maar zoals het een goede huisvader betaamt, diende er in de voormiddag eerst wat gewerkt te worden, schoffelen en onkruid wieden. Mijn halve trouwboek had het middageten wat vroeger klaargemaakt zodat ik omstreeks 12u30 al kon vertrekken.

Rij je naar Gulpen, dan moet je eerst over de Bemelerberg, een opwarmertje. Daarna reed ik doorheen het gehucht Wolfshuis om dat smalle fietspad te nemen naar Gulpen. Eens je boven op het plateau bent, dan heb je prachtige vergezichten, daar doe ik het voor. Je remmen worden wel voortdurend getest bij het afdalen. In Gulpen zelf ben ik nog eens blijven stilstaan bij die mooie muurschildering. In Heijenrath staat de Mariakapel, gebouwd in de 2de helft van de 19de eeuw. Sinds 1996 is de kapel ingeschreven als Rijksmonument.

En dan kwam de moeilijkste helling, de Schilberg in Slenaken. De grafiek geeft 16% aan als steilste punt, gemeten over 100 meter. Ik vermoed dat er echter plekken waren die steiler waren dan die 16%. Goed dat ik voldoende versnellingen heb op mijn fiets en ... dat de benen de trappers rond krijgen.

In Noorbeek had ik honger en dorst, tijd voor een pauze. Blijkbaar doen ze daar ook rondritten met tractor en huifkarren.Toen ik er weer vertrok begon de straat weer op te lopen. Die energie die ik kort tevoren getankt had, had ik direct nodig. Toen ik de helling in Mesch afdaalde was het normaal gezien mijn bedoeling om terug te keren via Eijsden en Maastricht. Maar wat doet een mens die zich goed voelt op zijn fiets, een alternatief zoeken via Moelingen en Lixhe.

En dat de zon scheen, ... dat bleek heel duidelijk in Lixhe, zelfs de fotograaf wilde mee op de foto. Terugkeren deed ik via de sluis van Lanaye en Kanne. Aan de voet van de Muizenberg ben ik nog even de Heilig Grafkapel binnengestapt. En dan was er iets vreemds. Bij het beëindigen van mijn tocht kan ik op de app van My Cols zien welke hellingen ik overschreden heb. Ze maken daar gewag van de Muizenberg - Cannerberg in Maastricht en de Trekweg Muizenberg in Vroenhoven. Voor mij is dat een en dezelfde berg. Hetzelfde heb je met de helling met de mooie naam: Koning van Spanje en Landsraderweg Koning van Spanje. Ook dat is één helling, alleen, de Koning van Spanje wordt vanaf een vroeger punt al gemeten en de helling gaat vervolgens over de Landsraderweg. Waarom het gemakkelijk maken als het moeilijk ook kan ???

Eenmaal terug in Lanaken ben ik uiteindelijk nog via Veldwezelt en Gellik gereden, ik had vandaag geen goesting in een afsluitend biertje. Thuis dronk ik mij een energiedrankje: Fortimel. Weeral tevreden  over mijn rit vandaag. 696 hoogtemeters, wat klimmetjes en ene plezierige dag gehad, wat wenst een mens nog meer ... En nee, onderweg heb ik geen last gehad van mijn voetblessure. Het wandelen zal dus nog een tijdje niet op het menu staan, tenzij een korte afstand. Ik zal wel zien hoe ik mij voel.

Drie keer ben ik deze namiddag onder een boom moeten gaan staan, en zoals ze het bij ons in Lanaken zeggen: "mèsnaot bin iech gewore" (kletsnat ben ik geworden). Het is altijd de ijdele hoop dat het bladerendek je toch enigzins beschut tegen de regen maar uiteindelijk druppelt het door en word je toch nat.  Ik had gehoopt op een droge rit, maar ik ben precies iets te veel naar het noorden gereden, thuis in Lanaken heeft het een klein beetje gedruppelt en wat verder naar het zuiden bleef het zelfs helemaal droog. Het zij zo, ik ben niet van suiker. 

Deze ochtend ben ik te voet naar de bakker gewandeld, een afstand - heen en terug - van +/- 2 km. Mijn voet heeft het goed gehouden, maar veel meer zou toch nog niet lukken. Je moet weten dat je ook in huis zelf, al een redelijke afstand aflegt.  Het werd dus weer een fietstocht met de stadsfiets.

Ik vertrok via Oud-Rekem waar ik een foto nam van een der best bewaarde oude woningen. Vervolgens reed ik verder langs de jarige Zuid-Willemsvaart tot in Lanklaar. Daar moest ik even het parcours verlaten omdat ze nog steeds bezig zijn aan de nieuwe brug. Zo kwam ik nog eens voorbij de Sint-Pauluskerk. Dat is nog een jonge kerk, gebouwd in 1959 op 95 pijlers, volgegoten met beton. Daar bovenop kwam nog een 120 cm. dikke deklaag, dat allemaal omdat de kerk op drijfzand werd gebouwd. 

Aan de brug over de Zuid-Willemsvaart was ik even gestopt voor een foto en om mijn meegenomen peer op te eten. Op die plek gutste het een eerste keer. Ik had geluk dat er bomen stonden, maar met mijn korte broek aan, stond ik ook in de brandnetels. Naar het schijnt is dat wel goed voor de bloedsomloop. 

Via het Kolenspoor reed ik verder naar As, maar ook daar overviel mij een bui. Ik had het plan opgevat om naar Opgrimbie te rijden om daar iets te gaan drinken. Ik reed dus eerst richting Mechelen a/d Maas om aan de Salamander, rechts af te slaan. Tot Opgrimbie is het fietsen doorheen het bos, hetgeen mij goed uitkwam vanwege de wind. En dan, "Non potest verum esse, opinor" (het zal toch niet waar zijn), een derde bui, tweehonderd meter verwijderd van de brasserie. Voorbijgangers keken mij lachend aan toen ze me onder een boom zagen staan. Maar zij zaten ofwel in de auto of ze hadden een stevige regenjas/vest aan ... 

Hoe ook, toen het nog enkel wat gedruppel werd, ben ik rap op mijn fiets gesprongen om in de brasserie mijn kledij wat te laten opdrogen. En bijna liep het nog mis ook, het zat er afgeladen vol, ik had nog juist een klein tafeltje ter beschikking. Thuis doet dan een warme douche wonderen. Morgen ga ik normaal gezien op pad met de koersfiets. Gulpen wordt mijn doel. 

Nu ik aan mijn dagelijks verslag begin, moet ik eerst wat minder goed nieuws melden. Deze voormiddag was ik bij de dokter voor mijn maandelijks bloedonderzoek. En aangezien ik er toch was, heb ik haar ook eens laten kijken naar mijn linkervoet waar ik de laatste tijd wat problemen mee heb. En het verdickt was niet zo gunstig, ik heb mijn voet overbelast. Wil ik niet het risico lopen om met een stressfractuur opgezadeld te zitten, moet ik serieus wat gas gaan terugnemen. Ik mag nog korte afstanden maken maar bij de minste pijnscheut, moet ik rechtsomkeer maken en naar huis gaan. Het gevolg is wel dat de geplande wandeling van nu zaterdag, samen met onze dochter, niet zal kunnen doorgaan. Toen de dokter hoorde hoeveel km. ik wilde wandelen (25), heeft ze het mij uitdrukkelijk verboden. Jammer maar helaas. 

Tja, dan is er maar één alternatief, gaan fietsen. Ik had niet echt een plan, het was gewoon genieten van de zon, de buitenlucht en de natuur. Ik vertrok naar Zutendaal waar ik iets verder dan de Heiwijkerweg, links afging naar "fietsen door de heide". Daarna reed ik verder langs de Mechelse Heide om dan in het centrum toe te komen van Mechelen a/d Maas. Het gemeentehuis staat nog altijd deels in de stellingen. 

Vervolgens reed ik naar de Maas in Kotem om daar in de Ponderosa even halt te houden voor een tas koffie. Toen ik in Uikhoven aan de Maas kwam, hoorde ik heel veel jolijt. Dat kon ook niet anders met zovelen in één boot.  Terugkeren wilde ik via Hochter Bampd, maar de bovenlaag van het wegdek was weggeschraapt. Ik ben maar op mijn schreden teruggekeerd en ben dan naar Neerharen gereden, vervolgens langs het kasteel van Hocht om uiteindelijk via Smeermaas nog effe de landsgrens over te steken. Tot slot reed ik nog door Veldwezelt.

Met 47 km. op de teller was mijn namiddag weer goed ingevuld. Het zal de volgende dagen dus nog van dat zijn. Sowieso heb ik voor donderdag een rit gepland met de koersfiets. Het zou dan een droge dag zijn. Tot de volgende alweer.  En o ja, die laatste afbeelding, ... eentje zonder verdere woorden.

Nu ik dit neerschrijf (het is nu 19u00) heb ik het gevoel dat het vat helemaal leeg is. Het was dan ook ene merkwaardige dag. Ik diende deze ochtend eerst naar de bakker te gaan om vervolgens wat in de tuin te werken. Vlak na het middageten vertrok ik met mijn koersfiets naar Sittard in Ned. Limburg. 

Het was al effe geleden dat ik nog in Sittard geweest ben. Mijn doel was eigenlijk om een paar rondjes te rijden in het Tom Dumoulin Bike Park. Maar helaas, het park was vandaag gesloten. 

Om naar Sittard te rijden vertrok ik langs de Zuid-Willemsvaart tot in Meeswijk waar ik met het veer de Maas overstak. De bordjes naar Sittard waren goed aangegeven. Ik herinner mij een keer dat ik een bordje gemist had en redelijk wat zoekwerk had om terug op mijn route uit te komen.  Maar vandaag ging alles perfect tot .... in Sittard zelf. Daar waren toch wel wegenwerken bezig op de belangrijkse invalswegen. Ik heb een heel eind te voet mogen afleggen om toch maar mijn fietsroute niet uit het oog te verliezen. 

Als je die foto ziet van dat grote gebouw, ... ik ben mij gaan aanmelden als onderhoudsarbeider van het dak. Ze hebben mij direct aangenomen en ik kon direct beginnen, .... ha, ha, ha. Grapje natuurlijk. Maar toch blijft de kwestie, onderhoudt zo maar iets. 

En dan ineens stond ik in Duitsland, in de gemeente Selfkant. Daar reed ik de eerste keer de Schlounerberg of Hillensberg over. Ik ben altijd blij Duitsland achter mij te kunnen laten. De bordjes worden daar heel anders geplaatst en hebben ook ene andere kleur. Terug in Ned. Limburg in de gemeente Doenrade, vond ik het tijd voor een tas koffie. 

In het dorp Schinnen waren de boeren bezig op een veld met wijnranken. En in het dorp Nuth viel mij Huis Nierhoven op. De oudste data van het gebouw keren terug tot het jaar 1550. Er is ook een kapel uit de 18de eeuw. 

Daarna was het gewoon terugrijden naar huis. Ik reed eerst doorheen Houthem, vlak bij Valkenburg om daarna koers te zetten richting Maastricht. Het was daar op de Noorderbrug dat ik voor het eerst geconfronteerd met de strakke tegenwind. Ze hadden het voorspeld, de 2 bfr. zou in de loop van de namiddag wijzigen naar 4 bfr. Ik heb daar op de brug effe mogen doorduwen. 

Terug in Lanaken heb ik mij beloond met ene lekkere Duvel. En het mooie was, ik zat nog maar net op het terras buiten toen de waardin al achter mij stond met een geopend flesje Duvel. Ze had mij zien aankomen en direct de gok gewaagd dat ik ene Duvel zou drinken. Natuurlijk heb ik mij die laten smaken. 

Zo mensen, dadelijk ga ik met de benen omhoog en rond 20u50 kijken we naar Arnaud Hauben met zijn tocht "dwars door de pyreneeën". Morgen is er mijn maandelijks doktersbezoek. 

Mijn chef-kok had vandaag het plan opgevat om een belegde pizza in de oven te schuiven, niet zomaar eentje die je in de winkel koopt, maar een die zelf belegd is.  Dat leek me dan ook een goed idee om eerst wat calorieën te gaan kwijtspelen door een fijne fietstocht te maken. Het werd een fietstocht met de handrem op, op het gemak en genieten van de natuur. 

Ik vertrok via de Noorderbrug in Maastricht om vervolgens via de Groene Loper voorbij te trekken aan Kasteel Geusselt. In Meerssen heb je enkele mooie plekken waar een foto best te maken valt. Maar in het centrum moest ik voet aan de grond zetten, er was een jaarmarkt en rommelmarkt bezig en je kon er over de koppen lopen. Ik ben dan met de fiets aan de hand doorheen die mensenmassa getrokken. 

De klimmetjes in de buurt ken ik intussen, de Biesenberg valt dan ook goed te doen met de stadsfiets. De andere kant heet de Kloosterberg en is veel steiler, dus de afzink ervan vraagt wat behendigheid.  Daarna fietste ik doorheen Gäöl of Geulle om het veer over de Maas te nemen. Toen ik aan de toegangspoort kwam,  kwamen mij een twaalftal fietsers tegemoet. Ik vreesde al dat het veer opnieuw vertrokken was zodat ik moest wachten, maar gelukkig was er nog niemand zodat ik een privé-overzet kreeg van de schipper. 

Vanop de Maas maakte ik oa. een foto van de kerk van Uikhoven. Ik keerde terug richting Neerharen waar ik bij Mesjeu een tasje koffie ben gaan drinken. Het terras zat goed vol met wielertoeristen, al dan niet met ene stevige trappist voor zich. Mijn laatste foto maakte ik van een jong gezin aan het kanaal in Tournebride. 

En dat het middagmaal smaakte, daar hoef ik geen tekening bij te maken ....  Morgen maak ik een langere fietstocht. Normaal gezien fiets ik dan doorheen Sittard.

Als er wind is, moet je slim fietsen. Het zou vandaag weer 3 à 4 bfr. zijn, iets minder dan gisteren dus. Om zo goed als mogelijk om te gaan met die wind, koos ik ervoor om met 'n achterwaartse zijwind naar Heppeneert te fietsen en beschut terug te keren via het Kolenspoor. 

Ik vertrok via de Zuid-Willemsvaart in Rekem en stak in Boorsem het kanaal over. Zo reed ik verder tot ik rechts af kon slaan naar de Maas. Eerst kwam ik doorheen Mazenhoven om vervolgens in Dilsen te fietsen. Je kunt daar aan de Oude Maas fijn wandelen. En het terras van De Wissen zat boemvol. Niet dat ik aanstalte maakte om er te stoppen, nee, daarvoor had ik nog veel te weinig kms. op de teller. Op dezelfde site zag ik een mooi beeld staan. Ik moet er zeker al voorbij gereden zijn maar vandaag viel het mij echt op. Het stelt de Maas Keiker voor, een kunstwerk van Bruno Plaghki. 

En dat andere mooie kunstwerk (gemaakt door Koen Vanmechelen), staat niet veel verderop. In Heppeneert ben ik even van mijn fiets gestapt om een foto te maken in de kerk. Het is een van de Vlaamse Bedevaartsoorden. Op het einde van het gehucht Heppeneert, ging ik links af in de richting van het Kolenspoor. Naar As is een heel eind, maar je bent beschut voor de wind en aangezien het een fietssnelweg is, kun je daar je turbo effe aanzetten. 

In As had ik de keuze om terug te keren. Ik koos de route langs Wiemesmeer. Natuurlijk zat daar een planning achter, ik wilde in Zutendaal een pauze nemen. Ik heb bewust geen foto gemaakt van hetgeen ze mij daar hebben voorgezet, het zou jullie alleen maar hebben doen watertanden.  Een uitgebreide tas koffie en een royaal bord taart. Ik kon de energie wel gebruiken. En dat bleek ook zo tijdens de rest van mijn rit. Eerst zat ik bijna vast in een wielerwedstrijd, iets wat je geregeld tegenkomt in Zutendaal. Daarna reed ik naar Eigenbilzen, Veldwezelt en Maastricht. Die taart had wonderen gedaan, ik kon een redelijk goed tempo onderhouden wat uiteindelijk resulteerde in een algemeen gemiddelde van 22,7 km/uur, gemeten over bijna 88 km. 

Als ik nu naar de bevriende collega's kijk op Strava, dan zijn er toch enkelen die veel last van de wind hebben gehad. Maar zoals ik al vertelde, soms moet je slim fietsen. Nog een goed weekend iedereen. 

Einde van de namiddag, tijd dus om mijn verslag op te maken. In de voormiddag zijn we vandaag gaan shoppen in Genk. We hebben er deze keer geen etentje aan vast gekoppeld, gewoon braaf terug naar huis. 

In de namiddag was het dan tijd om de benen even te strekken. Normaal gezien wilde ik gaan fietsen met de stadsfiets, maar met windstoten van 4 bfr. (en ik denk zelfs, nog iets meer) was het geen pretje om dat te doen.  Het werd dus een wandeling naar Pietersheim.

Ik vertrok deze keer via de paarden op de Asbeekweg. Daarna kwam ik voorbij die Indiaanse totem in de kinderboerderij. Aan de visvijver was er vandaag geen enkele visser te zien, ook omwille van de wind ...??? En daarna trok ik het bos in om onderweg wat te spelen met AI. 

De grote dreef is altijd een van mijn favoriete lanen in Pietersheim. Helemaal op het einde ging ik rechtsaf om via de kastanjedreef terug te keren naar het kasteel. Ik wilde nog doorheen de ruïne wandelen maar het is september en dan zijn er gewijzigde openingsuren. 

En de wind maakte mijn keel dorstig, een Duveltje in het Cultuurcafé kon er best nog bij.  Zo mensen, vrijdagavond, het begin van het weekend voor diegenen die nog werken. Voor de gepensioneerden maakt dat weinig uit, bij ons is het altijd weekend. Straks kijken we nog naar de Memorial Van Damme. Vooral het polstokspringen zou wel eens interessant kunnen zijn. 

Het was vandaag het ideale weer om een langere wandeling te maken, niet te warm en geen regen (op een paar druppels na). Het was met het oog op de Kennedymars dat ik toch wat kilometers op de teller wilde hebben. 

Ik vertrok met de bus van 13u20 naar Beverst. Daar stapte ik aan de kerk uit waarna ik aan mijn wandeling kon beginnen. Niet veel verder, ben je dan al aan de brug met zicht op het kasteel van Schoonbeek. Het blijft een mooie plek om wat foto's te maken, ik was er trouwens niet alleen. 

In de bebouwde kom van Schoonbeek zag ik een tafel en bank langs de kant van de weg, ideaal om even te stoppen en mijn peer op te eten. En vanaf dat punt was het toch nog effe doorstappen eer ik toekwam in het Munsterbos. In het bos zelf was het vrij drassig, de regen heeft zijn werk gedaan. De Sint-Amorkapel is een prachtig zicht. Ze werd gebouwd in 1950 met resten van stuk gebombardeerde monumenten. Bijna op het einde van het bos, heb je de tweede kapel, de Kapel van het Geheim Leger. Deze werd gebouwd naar aanleiding van WO II. 

Terugkeren deed ik via Munsterbilzen, Eigenbilzen en Gellik. Onderweg was er nergens een pauzeplaats, ik heb dus die 17,5 km. in één stuk gewandeld. En de regen, ... ik heb heel even mijn regenjasje mogen aantrekken, wat verderop scheen de zon weer. Uiteraard had ik thuis ene reuzehonger. De volgende dagen ga ik het rustig aan doen, ik weet nu wat ik kan.

Het is niet voor iedereen aan te raden, een pittige wandeling maken na een 4-gangenmenu. We hadden nog een bon liggen voor twee personen en die moest voor een bepaalde datum verzilverd worden. Het is een initatief tussen verschillende horecazaken en een plaatselijk grootwarenhuis. Je eet beiden dat 4-gangenmenu, maar je betaalt er slechts één, dranken wel afzonderlijk te betalen. Uiteindelijk betaalden we iets meer dan 85,00 euro. En dat het smaakte .... uiteraard. 

Maar deze mens heeft zich er weinig van aangetrokken en al zat er ook wat wijn in die mens, ik heb geen last gehad van dat pittige parcours. Het is in feite vandaag de start geworden van mijn training voor de Kennedymars die ik samen met onze dochter ga wandelen op zaterdag 12 september. Je kunt kiezen tussen diverse afstanden, maar wij houden het bescheiden, het worden er 25. Maar toch, die afstand doe ik niet dagelijks, dus ik zal mijn trainingen moeten opvoeren. Wij zijn alleszins ingeschreven en het inschrijvingsgeld is ook al betaald. 

Ik vertrok vandaag naar de achterkant van de Kinderboerderij in Pietersheim om via de ingang van het Nationaal Park een pittige route te nemen. Pittig in die zin dat ik toch 98 hoogtemeters had met een max. hoogte van 107 meter op de Bessemerberg. Op die route kwam ik verschillende mountainbikers tegen die geen schrik hebben van het glooiende parcours. 

Aan de Bessemerstraat stak ik de straat over om aan de andere kant terug het bos in te duiken. Hier liep de weg gelijkmatig omhoog om vervolgens de afdaling te maken naar de Smeetsstraat. Ik keerde terug via Op de Puin en de veldweg naar de Pannestraat. Ik was nog maar net thuis toen het lichtjes begon te druppelen. Zo, met iets meer dan 11 km. op een moeilijk parcours mag ik weer tevreden zijn.  Misschien dat ik deze week nog een langere route ga nemen, het zal van de weersomstandigheden afhangen. 

En wie zich zorgen maakt over de "spreuk van de dag", ik heb ze al op datum op mijn pc staan tot begin 2028. Ik kan dus nog effe voort. En die laatste afbeelding, ... eentje zonder woorden. 

Bezigheden genoeg vandaag, eerst naar de bakker, dan de bibliotheek en daarna stofzuigen in huis. Ik ben geen nieuwe man, maar ik lever wel mijn bijdrage in het onderhoud van onze woning. In de namiddag was het weer voor mij goed genoeg om te gaan fietsen. 

Ik vertrok via de brug van Eigenbilzen om vervolgens doorheen Hoelbeek te rijden. Wat verderop in Meershoven, een wijk in Bilzen, zag ik dat de stad, Jazz Bilzen van weleer nog niet vergeten is. Normaal gezien zit dat nog in het collectieve geheugen van de 60-plussers. Dat was ene boeiende tijd, ik zat op dat moment aan het loket van de Post in Bilzen en heb de ganse wereld aan mijn loket gehad. Gelukkig sprak ik toen een mondje Engels. 

Vervolgens reed ik de Brugstraat omhoog om dan via Waltwilder en Mopertingen naar Veldwezelt te rijden. Daar ging ik rechtsaf naar Kanne. Eerst zag ik de bunker aan de brug in Vroenhoven en daarna rechts het plateau van de Slingerberg. Met de stadsfiets wil ik er niet aan beginnen, het is toch een kuitenbijter. 

Ik ging in Kanne gewoon links af naar Maastricht. In het Aldenhofpark zijn er altijd een paar mooie foto's te maken. En Natan, .... een wereldberoemd kledingmerk, vind je ook in Maastricht. Uiteindelijk keerde ik terug via de Maas, Smeermaas en een pauze op het Kerkplein in Lanaken.  

Wat de volgende dagen gaan brengen, het wordt afwachten, ze voorspellen regelmatig lichte regen de volgende dagen. Zaterdag heb ik alleszins een fietstocht gepland met de koersfiets.  En die laatste afbeelding, ... een vleugje humor.

Om 7u45 was de kleinzoon er al. Vandaag had hij geen opvang en de mama en de papa moeten natuurlijk werken. Bij bomma en bompa is dan "the place to be". Hij had zijn skateuitrusting bij. Na een controle van de buienradar was het wenselijk om niet te lang te dralen en er maar direct naar toe te gaan. Hij heeft zich kunnen uitleven. Daarna zijn we nog even in de speeltuin geweest van het Uilenspiegelpark. De bomma is nu op dit eigenste moment samen met hem, een kasteel aan het bouwen met lego. We wisselen mekaar dus af.

Gezien ik dus niet veel meer te vertellen heb, sluit ik dit verslag af met een postkaartenreeks over de gemeente Aartrijke. Onze collega-blogger Willy is van daar en ik heb hem beloofd om bij gelegenheid wat oude postkaartjes van zijn gemeente te tonen. Aartrijke ligt in de provincie West-Vlaanderen. Het is nu een deelgemeente van Zedelgem. Willy, ik hoop dat je nog herkenningspunten hebt momenteel.

Zelfs grote kampioenen kunnen vallen, ik heb het live op tv kunnen volgen gisteren. Het zag er niet goed uit. Ik wens hem een spoedig herstel. 

Maar voor ik aan mijn activiteit van vandaag begin, even nog een woordje over mijn bezoek gisteren aan de museumapotheek in Oud-Rekem. Gerard Humblé was oa. jarenlang dokter in het psychiatrisch centrum, in het oude kasteel dus. Nadien nam zijn zoon Frans de praktijk over. Om naar Rekem te fietsen, nam ik de route langs de Maas en doorheen Hochter Bampd. Het levert altijd enkele foto's op. 

Vandaag was mijn sportieve activiteit eentje op een zéér laag pitje, ik wilde enkel via een ommetje naar de bakker gaan om mijn besteld brood te gaan afhalen. Ik haalde zelfs geen 5 km/uur, voor mijn doen, zéér weinig. 

Ik vertrok via het centrum waar ik aan het Cultureel Centrum een heuse rommelmarkt aantrof. Ik dacht nog even via een binnenweg een uitweg te vinden, maar een opmerkzame medewerker liet mij stante pede terugkeren op mijn schreden. 

Daarna nam ik de route via het kanaal en de sluis. In het weekend kun je achter de oude hal van Sappi wandelen. Gezien deze hal helemaal leeg staat en de wind er vrij spel heeft, is het zelfs een beetje beangstigend om er voorbij te wandelen. Met de stevige wind van deze morgen, kraakt en piept zowat alles aan die hal. 

Terugkeren deed ik via de Sportoase en de Pannestraat om tenslotte mijn bestelling af te halen. Wat deze namiddag ons nog gaat brengen, dat zal van de goesting en het weer afhangen. Morgen wordt weer een drukke dag. Vanaf 's morgens zal onze kleinzoon ons weer animeren. 

Vandaag had ik maar één doel, met de fiets naar Oud-Rekem rijden om daar in het oude kasteel, een fototentoonstelling te gaan bekijken. Jarenlang werden door psychiatrische patiënten behandeld. Een aantal jaren terug was ik vrijwilliger in het psychiatrisch museum om er de ingesproken intervieuws uit te tikken die vrijwilliger Jan, had opgenomen tijdens gesprekken met oud-directeurs, verplegers, bewakers enz. Ik ben er uren en uren mee bezig geweest. Nu was Jan onze gastheer bij deze tentoonstelling. Hierna wat uitleg over het kasteel en het gebruik ervan. Morgen plaats ik ook nog wat foto's van de museumapotheek van Dokter Humblé, ooit de dokter in het kasteel. Daar was ik vandaag ook even. 

-----------------------------------

Kasteel d'Aspremont-Lynden is een kasteel in de oude kern van Oud-Rekem in Belgisch-Limburg. Het kasteel werd gebouwd voor de adellijke familie D'Aspremont-Lynden, die vanaf de 17e eeuw van hieruit het rijksgraafschap Rekem bestuurde.

In de Karolingische tijd bevond zich op de locatie waar later het kasteel zou worden gebouwd, een motte, de eerste vesting op een verhoging in de uiterwaarden van de Maas uit de tiende eeuw. Deze vesting werd omstreeks 1350 vervangen door een ovaalvormige burcht. Tot 1507 bewoond, raakt ze vervolgens in verval en in 1597 werd in opdracht van graaf Herman d'Aspremont-Lynden een waterkasteel gebouwd. Het bestaande kasteel is hier slechts een restant van. In een van de gevels is een steen ingemetseld met daarachter het hart van graaf Herman.

In 1792 eisten de Fransen het kasteel op en richtten het in als militair hospitaal. Als zodanig werd het tot 1795 gebruikt, waarna het deels werd afgebroken.

Vanaf 1809 deden de gebouwen dienst als gesticht voor bedelaars
Van 1891 tot 1904 als heropvoedingsgesticht voor jongens.
In 1857 werden restauratiewerken uitgevoerd.

Na een nieuwe verbouwing was het kasteel van 1921 tot 1967 in gebruik als psychiatrische instelling. In het voormalig woongedeelte waren ten tijde van de psychiatrische instelling, het OPZC, een aantal grote verpleegzalen ingericht.
Van 1995 tot 1998 werd het kasteel opnieuw grondig gerestaureerd. De nieuwe eigenaar wilde in de jaren 1990 een bioscoopzaal in de kelder inrichten en liet daartoe de oude motte afgraven. De metersdikke muren van de eerdere bebouwing, die als een ronde ring onder de rechthoekige burcht lagen, verschenen hierbij weer aan de oppervlakte.

Inmiddels is het bouwwerk weer van eigenaar veranderd en is het niet duidelijk wat er met het gebouw gaat gebeuren. De voortgang van het bouwkundig historisch onderzoek is vertraagd door geldgebrek.