Archief

Gisteren even gaan fietsen en wandelen want het zag er mooi uit. eerst gefietst tot aan het voetbalplein in Haasdonk en dan naar Ter Sakszn. Daat nog eens rondgegaan.

op de terugweg begon het een ietsje te druppelen en tegen da'k thuis was had ik weeral een hele hoosbui over mijne kop gekregen. Eén droge dag kan er deze zomer blijkbaar niet af.

Vanmorgen wat gaan oefenen met autorijden met M. Hij is sinds een goeie week autorijles aan het volgen en dus vandaag eerst gaan tanken en dan naar Kallo om een paar manouvres te oefenen. Vandaar naar Doel, Kieldrecht, Verrebroek, Vrasene en zo naar huis.

Toch was er weer een klotechauffeur die gevaarlijk moest doen. In ons straat mag je grotendeels 30km/uu, het ander stuk 50

 M rijdt dus 50km/u en toch is er een kl**z*k die het nodig vind om langs RECHTS voorbij te vliegen OVER HET FIETSPAD en de parkeerstrook. en dat terwijl je duidelijk kan zien ( L op de achterruit) dat je een leerling bestuurder zo in gevaar brengt. Onverantwoordelijke paljas en spijtig dat hij zo hard reed dat we zijn nummerplaat niet konden noteren of ik diendeeen klacht in.

Na het slechte nieuws dat ik kreeg moet ik weer overgaan tot de normale dagindeling en niet bij de pakken blijven zitten. 't zal niet gemakkelijk zijn en in mijn hoofd is het nog een warboel van gedachten. Vele scenario's passeren de revue. Piekeren brengt echter geen zoden aan de dijk en wat er moet komen zal er ook wel komen, of ik daar nu van wakker lig of niet.

Daarom ben ik gisteren dan maar eens gaan wandelen. Cortewalle en de meersen in Melsele stonden op het programma, en een paar fotokes.

Vannacht redelijk geslapen maar echt fit voel ik me nog niet, of niet meer. Voel me een beetje afwezig en beneveld.

oorlog gaat verder.

Gisteren de uitslag van de MRI scan gekregen van de oncoloog. Weer zag het er niet goed uit en was dat rotbeest in mijn hersenen gegroeit. De studiemedicatie van de laatste acht weken heeft dus niets veranderd aan de tumorgroei.

De chemische oorlog gaat dus verder zolang we het aankunnen. 

Ik mocht direct blijven in de dagkliniek om een eerste behandeling met avastin te krijgen. Een infuus dat iets meer dan twee uur duurt. En nu maar hopen dat deze medicatie iets uithaalt en een beetje goed verdragen wordt.

Want stilaan begint het zijn sporen na te laten en wordt het moeilijk om sommige dingen nog te doen. Maar zolang het gaat gaan we door en blijven hopen...no retreat...no surrender

Zondag nog eens gaan wandelen en wat gaan genieten van de buitenlucht. Van lucht gesproken, deze was een typisch belgische zomerlucht, wat blauw, wat wolken  en een zonnetje. Aangenaam wandelweer in ieder geval.

Gisteren was het dan de dag van deonderzoeken, MRIcardio echo en bloedtest en nog wat testjes ivm de studie.

Morgen  krijg ik dan de uitslag en zal ik weten of alle medicatie van vorige weken iets opgebracht heeft en ik verder kan met de behandeling. Nog een nachtje afwachten.

Deze nacht trouwens slecht geslapen. Bij een van de onderzoeken heb ik blijkbaar in een slechte houding gelegen en daardoor had ik vannacht, en nu nog trouwens last van mijn nekspieren met hoofdpijn als gevolg.

Hoop dat het deze nacht wat beter zal gaan, anders eens contact opnemen met de kenisist. 't voornaamst is dat ik morgen eens goed nieuws krijg...maaar met mijn karma durf ik daanr zelfs niet op te hopen. 'k heb in zo'n dingen nog nooit het geluk aan mijn kant gehad en op den duur geloof je niet meer in eens 'geluk hebbeb.

vandaag wat foto'sgenomen van ons 'jongste poes timo. Eerst stoorde ik hem in zijn dutje. Toen we terugkwamen van de winkel had hij veel belangsstelling voor zijn eten.

hier het reeksje.

Vanmorgen zwoel weer maar ondertussen is het hier weeral beginnen regenen. Zonder onweer gelukkig maar dat komt misschien nog.

In een boek van Herman Brusselmans (prachtige ogen) las ik vandaag een beschrijving die me zo herkenbaar overkomt dat ik ze hierna even neerzet:

 ( ik dacht direct aan iemand die overal beweert dat hij de baas is bij HRSH, en hoe zatter hij is hoe luider hij klinkt.:

" de trainer  was een echte zeikerd van een vent, echt waar. Ik bedoel, het was een hele klootzak. Het was zo'n type dat op zijn werk niets anders mocht doen dan ja-knikken, dat bij zijn wijf( precies een zak oude vodden, ik herhinner me haarwonderwel) niks anders mocht doen dan ja-knikkenen dat dus maar een middel hzd gezocht om ook anderen eens niksanders te laten doen dan ja-knikken.

Omdat hij wist dat een voetbal rond was en zo, was hij voetbaltrainer geworden.

Via eerst nog wat likken naar boven en schijten naar onder was hij redelijk hoog geraakt in de klotevoetballerij.....en hij raapte ook heel wat geld op, weet je wel, eigenlijk verschrikkelijk veelgeld voor de onzinnigheden die hij uitvrat."

Raar dat in een boek zo'n treffende beschrijving wordt gegeven... erblijkt uit dat er nog mensen rondlopen met dezelfde rotmentaliteit.

Vandaag vooral moe en niet veel zin om iets te doen. Mijn maag ligt wat overhoop maar verder gaat het nogal.

Hoop nu stilaan op beter voelen en vooral een goede uitslag op 1 augustus. Ook al wil je er niet aan denken toch spookt het steeds in 't kopke en als het slecht nieuw moest zijn volgende week zal ik het moeilijk hebben om dit te plaatsen, maar ik probber steeds verder te gaan en te hopen en positief te zijn ook al zou ik zoms alles willen opgeven als het slecht gaat.

Buitenstaanders zeggen veelvuldig, niet opgeven he en blijven vechten. Dat wil ik ook blijven doen maar opp een moment zal het een gevecht tegen de bierkaai worden en hoe pak je dat aan? Hoeveel keer kan je tegen de mat vallen vooralleer definitief KO te gaan? Hoeveel keer wordt er verwacht dat je weer overeind kruipt?

Tot het echt niet meer gaat zeker?

Maar laat ons positief blijvn en geloven in de medicijnen. Ze zullen hun werk wel doen zeker....

eindelijk de lang verwachte zonneschijn. Iedereen is plots beter gezind en alles zizt er mooier uit. Ben gisteren dan ook eens gaan wandelen lags de spoorlijn tot op Hof ter Saksen. En ondertussen wat fotokes gemaakt.

Fietsen zag ik niet zitten, was nog te moe en heb wat last van duizeligheid.

Vannacht moeilijk kunnen slapen, last van mijn schouder en hoofdpijn. Een paar dafalganekes genomen en nu is het wat beter.

Vandaag wat in den hof gaan zitten en een boekske lezen en dan zien we wel. 't is ook de dag van de lomustine. Hoop dat ik er niet misselijk van wordt, maar met zofran erbij zal dat net als vorige keer ook wel loslopen.

Onze M trekt naar de nekke in Mechelen met een paar vrienden, genieten van water en zon, bruinen moet hij niet meer.