Het bruidsboeket dat het beter wist
Dubbele belasting
Arm Vlaanderen ?Voor EmmaVoor Emma
Je oogjes zijn als bergkristal
Jouw willetje van graniet
jij kent zovele woorden
die ken ik nog niet
wel twintig voor een kusje
zeker wel honderd voor verdriet
en honderduizend voor een gulle lach
en wel een miljoen voor plezier
en opa leert nu brabbeltaal
misschien heeft hij die nog nodig hier
Een ietsje minder slapeloze nachtBever (Vlaams Brabant)Omdat het vandaag gedichten dag is| Schreef ik er gisteren twee. Welk draagt jouw voorkeur weg ?
Het cynisme verlustigt zich aan de in polistyreen gefiguurzaagde schaduwen van enkele eenvoudige morele keuzes over een paar aangespoelde gringo’s die lusteloos langzaam en doelloos door de straat sloffen
Vroeger liet men ze paardenstront in kruiwagens scheppen maar nu is er voor onbemiddelden zelfs geen residu van een paard meer laat staan een warm geurende platgetreden paardendrol Stuntman mus is er aan uitgestorven
Getaande huid, intense ogen waarin men leest hoe je valt voor een lelijke vrouw zonder oprisping van geweld Zweet parelt zonder ambitie over hun voorhoofd
Harde mannen die tijd in stilte doden door Pepsi Cola en televisie reclame overspoeld Alleen hun hoofddoek kan hen nog redden dodenmaal
De reuk van licht geschroeid vlees uit een vacuüm vagevuur ontsnapt Een selder lookpoeder, foelie, komijn een gladde aal poseren samen voor dit avondmaal Op het meer van een romige soep vaart een vetring als een kleine sloep De oven bakt zich een gestoofd konijn waarvan de oren en de staart verdwenen zijn Het zoutvat en een iris op de tafel staren verongelijkt naar het wafel- ijzer dat als een open schelp gevuld met dooiers, room, melk en honing dampt van eerlijke heerlijkheid De gelukzaligheid van de maaltijd & Boven deze gedekte dis wordt getwist over de erfenis |
Cultuurschok van een tuinman
Perfect egaal gegoten bloemen
Strakke blik van de gelijnde nerven
Als letters in het blad
De planmatige vertaling
door de baanbrekers
die stampers al altijd zijn
voor het stuifmeel
De draagkracht van een blinde tuinmuur
De interne organisatie van ervaren varens
Alles leek in evenwicht
Met de strakke welving
Van haar uitverkoren bloes
Met het warme minimalisme
van haar babbelzucht
Hoe blind moet je zijn
Om te schrijven
In het eenzame donker
Van het licht
Om de blik te drinken
Uit je aangezicht
Hoe blind moet je zijn
Om je schaduw te voelen
En het komende gaan
Tussen twee liefdes
Twee zeldzame kussen
En de durende vlakte ertussen
In al je slaapvertrekken
Dwaal ik schuldig
Als afwezigen
In al je namen
Lees ik mijn eenzaamheid
De moegevochten herinneringen
De poëzie van vraagtekens
Opvliegend van natuur
Met een brutale bek
Als een traag orgasme
Op je blote borsten
Kleeft mijn adem
Als ik terugkeer
Opengevouwen zuigeling
In uitbundig snikken
Jij mijn ongeschonden
Met je vlinderogen
En
het ergste is
Dat de deur steeds weer opengaat
Geen speld tussen jou
En mij toelaat
En de vruchtbare grond
Waar ik niet woon
En nog steeds verblijf
Wringt zich tussen
de herinnering
Lijf aan lijf
En
Ik hoor en ik zie
Maar weet nog steeds niet
Berokken ik jou, haar of mij
Het meeste verdriet
Lanceloet van Denemarken
’t kon ook Zweden zyn
wou nog wel eens en bloemekyn
in sinen warande parken
Ie en reed juste d’rom
Met harnas, peerd en grote trom
In ’t grote bos een weggelken alom
Zo doolde ie langs veler weghen
En kwamme ie daar een toverkolle tegen
“Ik bidde U scoonyt” zyd’ ie verlegen
Enne ook zo vlieend* als ie konde
“Ick* wetetwel het is een sonde
Maar
Waar
vinde ik hier in dezen gaard
een blommekyn nog wel gespaard
’t wese een blonde of een roste
maar ‘kwil er ene koste wat koste
En zekerlick ene seere soete
waarvan ik myn nu derven moete
waarvore ik van minne sterf
en mich die griese haren met Looreaal* en verf
Wys et mi . Gezegend zult ge wezen
Van Gottottinderewigheid
Sin name zy geprezen “
Toen sie dat hoorde was’t wuf verblyd
Ik sal oe lère vangottotindereewigehyd
Dachte die kolle vermalledyd
“Wel here” heeft dat wuf gezyd
“Tussen joen en mi en ons
gezegd ende nog wel gezwegen
Joen komt z’ hier igenlick overalle tegen”
Joen vraagt joen af hoedat bestond
sie veranderde sich terselfder stond
Metteen al in een leckker jong gezellich wuf
Lanceloet bedacht :”is’t bluf
Of hekserie tensal mi al gelicke wezen
E wuf is e wuf toch voor den dezen
Comt gi mare met u scone lif
Want gie en bevalt mi wel en stif
Eens op min edel ros gesprongen
Dan zullen wi int bos eens ping gaan pongen”
En ridder Lanceloet van Denemarken
Of ’t kan ook Zweden zijn geweest
Nog hemme of sin edel peerdebeest
Geen mens geen beeste geen plante heeft hen sindsdien
Van sin leven nog teruggezien.
Ie was nie dood en ie bleef ook nie leven
Maar ie hielde niemeer op metter van katoen te geven
Vangottotindereeuwighyd
Was hie daartoe vermalledyd
*Vlieend =vlijënd. De ¨dubbele punt bestond toen nog niet.
* “ Het aanhalingsteken was wel al uitgevonden !
*”Loreaal want gie zyde het waart” was toen een veel gehoorde spreuk in verband met haarkleuring
Voilà chère amie Mus ik hoop dat er nu " de quoi vous plaire " inzit en ge moogt nu nog eens kiezen.
..Ach, vergeet het weerNog nooit zo droog Als deze zomer Lichtekooien Op het strand neergestreken aanbidden de zon De boeren aanbidden de regen Die niet komt zoals het orgasme Maar regen valt niet te " faken" |
verdriet ?
Ik wentel mijin net iets te drammerige dromen over de langzame schade die jij bij mij hebt aangericht "Ik" grijpt gretig naar het medelijden dat lenigt en toch tot niets verplicht Ik wandel langs de droeve oevers van een wereld zonder jouw aangezicht net zolang tot de pijn de pijn verlicht |
uit de oude doos
Because I love You
Onzichtbaar oog
Tijd-
Loos naar het raam
Gericht
Dat zich strekt
En buigt
Haar glanzend
Op de borst gespiegeld
Getemperde wrong
Der lenden
Waar geen navel staart
Dwingt
De blik
Het stille midden
Gespannen ree-
Vacht uitgespaard
In het heidens bekken
Te aanbidden
Dat ze aarzelend
Het hoofd bewoog
Heel even
Leek je er on-
Zeker van overtuigd
Strakke afwezigheid
Van het zwart gelaat
Dijen in kalmte
Van rots gevangen
Nodigen
Tot dansen uit
Nooit
Had ze naar leven
Meer verlangen
Je houdt van haar
Marmerzwarte
Huid
Je houdt van haar
Zwart marmeren
Bruid
Fabelachtige Vingervlugheid
Op zijn vijfde leerde hij spelen
Op zijn achtste ontdekt door een talentenjacht
De virtuositeit kwam op zijn tiende
De groten der aarde op zijn twaalfde
Op zijn dertiende zijn puberteit
Toen ging het mis
Niemand heeft zich ooit afgevraagd waarom.
Fabelachtige Vingervlugheid
Op zijn vijfde leerde hij spelen
Op zijn achtste ontdekt door een talentenjacht
De virtuositeit kwam op zijn tiende
De groten der aarde op zijn twaalfde
Op zijn dertiende zijn puberteit
Toen ging het mis
Niemand heeft zich ooit afgevraagd waarom.
Een gelukkige associatie
In de schaduw van het gewaad
schaamt haar schaamhaar
zich als een gewatteerd jasje
in het neutraal licht van de zomer
voor die mentaal zo uitvergrote navel
die monumentaal gefotografeerd
als een hoogmoedig maar karig landschap
haar beminnelijke egocentriciteit fascineert
Deze schaamte
een geëngageerde
maar niet moraliserende prestatie
Een bijna-kwinkslag
zonder uitschuivers
Een zeldzaamheid dezer dagen
Want dit afgetakeld navelbouwsel
gemanipuleerd met restauratie technieken
kan zelfs nog aan haar meest ingehouden
en evenwichtig beheerst genieten
uitgelokt door de concerterende onderbuur
niet rieken
17-01-2008
sweet memories of yesteryear ....The was an old man of the isles
Who suffered severely from piles
He couldn't sit down
Without a deep frown
So he had to row standing for miles
blikverruimingblikverruiming
De horizon nadert
hier kan niemand
ons herkennen
wanneer het gesprek een dubieuze wending neemt
je slappe lach zich ernstig met mijn blik vereent
wordt het bewustzijn afgeschaft
terwijl je hardop leest
dansen mijn reikende vingers om je hals
je borsten, vlezig
en wit als satijn
liggen wakker
en betrouwbaar in de hand
tussen ons ademt de zee
in een onverbrekelijk
maar onverbiddelijk
verbond
Vermits..
ik schonk je
mijn uniform en een zoon
je was veeleisend
ik schonk je
een olijfboom
en huis met platanen
je eiste meer
ik schonk je
paarden
een koets en een gezelschapsdame
nog was je niet verzadigd
ik schonk je
de aarde, de zon, de maan
je was onvoldaan
ik schonk je
mijn leven
nog was je niet tevreden
ik schonk je
dit gedicht
ik schonk je
alles dus
(tevreden nu?)
wind en water
comfortabel in mijn bad gezeten
maakte ik wat kringen in het schuim
heerlijk warm
was het water
ik kneep mij even
in de arm
want het water
ik zou het zweren
kon perfect jouw streling
imiteren
een vlokje schuim
bleef even
kleven
op het topje van mijn duim
ik blies het weg
want schuim mist
de geest van het water
maar het zweeft
Burchtstraat Nr 1, vijf hoog
de blik die de stad mij biedt
een brug
een boom
een klein verdriet
die mij toestaan
de blik te verliezen
ik die niet kan kiezen
blijven of weggaan
wat kan mij hier
in ‘s hemelsnaam nog binden
tenzij de wind
over mijn gelaat
vervuld van herinnering
tenzij de zon
die ondergaat
met de herrinering
tenzij de straat
waar ik voortdurend terugkeer
met de herinnering
waarin tijd stilstaat
tenzij de herinnering
waaruit de herinnering bestaat
poëzie is oorlog tegen woord en beeld het heeft deze nacht niet veel gescheeld of ik schreef weer gedichten maar de dichter in mij is heengegaan toen jij met HEM vertrok mij achterliet met één pantoffel en één ouwe sok om te bewaren als symbool voor halve paren .
|
Maar met die schildpad werd het ook weer niets hoor. Opa had veel liever het sprookje over dat heel mooie meisje vertelt vooral omdat hij daar een knappe ontknoping had voor bedacht met een poolreiziger die haardvuurachtige verhalen schreef voor de radio op zondagavond voor de zevende nacht.. en verliefd werd. op een... Maar het mocht niet van Oma ....en oma's wil is grondwet hier ten huize. Grondwet die zelfs niet bij eenparigheid van stemmen kan worden veranderd. Al is eenparigheid een wat wazig begrip met een lichte seksuele bijklank, die niet thuishoort in sprookjes en waarvan we dus kunnen afzien in de overdrachtelijke en in de letterlijke betekenis van het woord. Maar goed blijven we bij de feiten. Dus toch maar een schildpad in plaats van een mooie griet met keitoffe tieten. Een Griekse schildpad kon natuurlijk niet want de buren zijn Turks en opa wil geen ruzie met de buren. Dan maar een waterschildpad daar kon niemand ook maar iets op aanmerken tenzij een vuurvreter maar die hebben we niet in de familie. Maar met de schildpad ging het verhaal zo traag vooruit, zo tergend traag.... dat grootvader vroeg aan zijn kleinzoon of hij nog geen ander diertje kende die in het verhaaltje kon meespelen. Mijn kleinzoon keek me even met van die grote bolle ogen aan, stomverbaasd over het feit dat hij mee de regie van het sprookje mocht voeren. Anderzijds zat hij er ook een beetje mee verveeld. Want mijn zoon en schoondochter wonen met hun kroost op het platteland en daar zie je tegenwoordig niet zo heel veel soorten dieren meer die geschikt zijn voor sprookjes. Ja, een koe, een paard, een schaap en een kip maar dan heb je het wel gehad. Het is pas in de stad dat je een grote verscheidenheid aan dieren kunt vinden: slangen, alligators, zeeratten, witte muizen, bosuilen, kangoeroes, wasberen, goud-, koud-, en warm watervissen alle soorten hondjes en de meest vreemdsoortige katten. Iedereen heeft wel wat in huis of heeft er net eentje buitengezet. Want in de stad zijn de dieren minder honkvast dan op het platteland. Je kan een dier in de stad gewoon buitenzetten als je er genoeg van hebt. Dat doe je dan niet in de stad zelf maar in "het platteland van de stad" namelijk een park of een ander soort bosschagie of braak terrein. Er is altijd wel een of andere dame of diervriendelijke genootschap die zich over het lot van het dier zal ontfermen. Zoiets vind je op het platteland niet. Gesteld dat een boer van zijn koe af wil en ze aan een boom vastbindt en daar achterlaat. Het zal niet in het hoofd van een van zijn collega boeren opkomen om dat dier los te knopen en mee naar huis te nemen en Clara te herdopen in Jozefien en er een met haar naam in het leder gegrifte halsband woor te kopen. Dat doet een boer gewoon niet. Zelfs niet als een voorbijkomend lid van diervriendelijke vereniging een plaatje om de hals van de koe heeft gehangen met " Rescue Me". Meer kan die dierenvriend ook niet doen want wie heeft er nu als dierenvriend uit de stad,( want alle leden van diervriendelijke verenigingen wonen in de stad waar ze niet bang hoeven te zijn voor de wolven uit het bos) -, wie heeft er nu in de stad bij hem thuis plaats voor een koe. Alleen de diepvries is groot genoeg om zo een dier te huisvesten maar daar krijgt het stijve poten van en dat kan ook niet de bedoeling zijn want dan kan die koe niet meer stappen. En in de stad is het nu juist de bedoeling dat je je positie op de maatschappelijke ladder aangeeft door met een bizar huisdier te gaan wandelen. Hoe meer bizar hoe hoger op de ladder. Dus een koe in de diepvries (althans in de stad ) is maar niets en heeft geen elementair nut. Een koe in de diepvries op het platte land daarentegen heeft al jaren haar alimentair nut bewezen. Neen, een gezonde boer neemt de koe die een ander heeft buitengezet niet mee. Daarvoor heeft hij te veel gezond boerenverstand. Als die koe buitenstaat met bovendien een uitnodigend bordje "Rescue Me" aan de horens, mag je er donder op zeggen dat dit geen koe is om bij de horens te vatten. Daar is vast iets mis mee ! De gekke koeienziekte, mond en klauwzeer of myxomatose !!. Neen bij zo een geval houdt de gemiddelde verstandige boer zich van den domme., Toegegeven dat sommigen daar soms heel weinig moeite mee hebben maar toch; dit is gezonde boerenargwaan! Neen voor zo een stomme streken moet je in de stad zijn. Dit maar om te zeggen dat mijn kleinzoon, omdat hij op het platteland woont, het moeilijk had om een dier te bedenken dat enige nuttige rol van betekenis zou kunnen spelen in een sprookje met een eerder domme trage schildpad als hoofdpersonage. Dit laatste getuigt natuurlijk van enige vooringenomenheid mijnentwege betreffende de intelligentie van schildpadden. Maar ik kan het ook niet verhelpen dat die trage geschelpte in de voortgang van het sprookje zodanig op mijn systeem begint te werken dat ik er aardig begin over na te denken om voor die schildpad een vlammende Porsche te kopen, nog voor men de prijs van die Porsche uit de berekeningen van de spilindex gaat lichten. Feit dat ik trouwens ten zeerste betreur. Want wat is een index zonder de aankoopprijs van een Porsche, die hoe dan ook tot de dagelijkse gebruiksvoorwerpen behoort van het klootjesvolk. Het lijkt mij zoiets als een krantenwinkel zonder lottoformulieren om een Porsche te winnen. Tussen haakjes krantenwinkels zijn ook niet meer wat ze waren. Wat vond je vroeger in een krantenwinkel? Kranten, juist ja! En nu? CD's, pantoffels, handboeien, condooms, zweepjes, graszaad, tulpenbollen, ertsen en mineralen, mini-Titanic's en wat men al niet bij een krant of tijdschrift krijgt tegenwoordig. Zomaar gratis tegen verminderde prijs. Volgende maand bij de Nederlandse editie van National Geographics een authetiek stuk poolijs om te bewijzen hoe snel het smelt met de klimaatsverandering. Maar goed ter sprookje nu... Na enig gedraai met het puntje van zijn tong rond de orthodontische ijzerwinkel die zijn snij- en hoektanden siert als vervangmiddel voor een tongpiercing, klaarden zijn staalblauwe ogen op( die heeft hij volgens oma van mijn zoon , maar ik heb mijn zoon eens van dichtbij bekkeken en die heeft zijn ogen nog) en sprak hij vastberaden: " een slak, opa, ik wil een slak in het verhaal". Ik trachtte nog de desastreuse gevolgen van deze keuze voor de snelheid van de voortgang het verhaal te beperken door enthousiast uit te roepen "Maar natuurlijk een slak, een zeeslak !" Maar de kleinzoon had het zo niet begrepen en was het met deze wending in het verhaal niet eens Nu ik hem tot hulpregisseur bevordert had wenste hij die functie op te nemen want onder het motto " van wie gelooft nu nog in sprookjes" zou hij met een goed bestuurde regie, al zijn schoolkameraadjes er van overtuigen dat een grote sprookjeshervorming niet alleen nodig was voor de sprookjeswereld maar ook noodzakelijk voor het voortbestaan ervan. In het bijzonder dan conservatieve sprookjesconservatrice Evita Parbleu, die een congenitale aandoening heeft van haar halswervels zodat ze haar hoofd alleen maar in een horizontale richting kan bewegen en waar mijn kleinzoon een driekoningen boontje voor heeft. " Neen, opa" sprak mijn kleinzoon met een zeker tremolo in zijn stem die mij herinnerde aan mijn eigen stem tijdens de maandelijkse voordrachten die we als assistent moesten geven: over de drukveranderingen in de slokdarm van de Nieuw-Zeelandse Buidelrat bij het toedienen van E25638 via een catheter in de Schemerzone - voordrachten waarmee wij dachten het lot van de mensheid gevoelig te zullen veranderen in de goede zin maar die bij nader inzien later alleen maar schadelijk bleken te zijn voor het lot van een aantal Nieuw-Zeelandse Buidelratten en hun kunne. Maar ik dwaal alweer af. -" Neen opa een huisjesslak met keitoffe tieten " sprak mijn kleinzoon op een toon die geen tegenspraak dulde zelfs al was het de Minister van Buitenlandse Zaken die tegen hem zou spreken. Ik denk trouwens niet dat de Minister van Buitenlandse zaken iets heeft tegen keitoffe tieten, maar misschien wel tegen huisjesslakken. Maar je weet maar nooit met Minsiers van Buitenlandse Zaken. Die van Binnenlandse Zaken dat is een heel ander verhaal natuurlijk maar we dwalen opnieuw af. Ter sproke... -"Nu de bouwgrond zo duur is geworden zullen we in ONS "-[ ja, ik had vrijwillig een stuk van de regie uit handen gegeven en de jonge wolf die mijn kleinzoon is, met een begeerte eigen aan iemand die een sport hoger wil op de maatschappelijke en economische ladder -onder het motto vroeg begonnen is eerst boven -sprak al over ONS sprookje]; nu de bouwgrond zo duur is geworden heeft de huisjeslak een voorbeeldfunctie. Daar moest ik hem in bijtreden wat niet zo moeilijk was want zo hoog zat hij nu ook nog niet op die ladder. - "En ja ,opa we laten deze slak verliefd worden op Sneeuwwitje net nadat de prins de appel uit haar keel heeft gehaald met een ferm gedraaide tongzoen."zei de kleinzoon, terwijl hij opnieuw een sport hoger stapte. -Ik zag niet onmiddellijk in hoe Sneewwitje zou reageren op de liefdesverkaringen van een huisjesslak ook al had die keitoffe tieten want volgens mijn bescheiden maar deskundige mening had Sneeuwitje ook al keitoffe tieten cup C of D maar mijn kleinzoon ging stokstijf op een stoel staan boog heel gewichtig naar voor en terug en declameerde toen uit volle borst: "Sneeuwwitje the Sequel" een sprookje voor adolescenten en gevorderden door Opa Milo." Wat een woordenschat die jongen toch heeft zeg. Toen ik nog adolescent was wist ik nog niet eens dat ik zoiets was, laat staan dat ik het kon uitspreken of schrijven. Toen sprong hij gezwind van de stoel en met een stralende glimlach richtte hij zich tot mij: "Jouw beurt Opa" "Wel, euh, euh... nog niet zo lang geleden, euh... bijna zojuist... om niet te zeggen nu ...en niet te ver van hier, eerder vlakbij...om de hoek... waren er eens een uiterst intelligente schildpad en een huisjesslak met kei.... juist ja... .
|
6 reacties op dit bericht
gloekliches valentaain
HOT SEXY VALENTINES COMMENTS
CLICK HERE!
Hulp!
Hoed af,
Toch maar een Lorametje uitproberen, dan hebben pen en muze op zijn minst de nodige rust, al heb ik geen zicht op oorzaak en gevolg. Eigenlijk kan ik hier een boom opzetten over goeie slaaphygiëne en al die toestanden, maar aangezien ik in ‘t zelfde bedje ziek ben, laat ik de boekenwijsheid voor wat ze is. Toch wil ik er 2 kwijt, pas gelezen bij de kapper; te weinig slaap zou slecht zijn voor de lijn, en een olifant heeft genoeg aan 3,3u slaap. Waarom zou een mens dan zijn tijd verdoen in ’t bed! Je nachtelijke uren zijn alvast goed besteedt.
En
...
...