Sûnder wurk

Het kind

De wereld siddert in angstig beven
En vreest reeds huiverend het uur,
Waarin straks op een stenen muur
Namen van slachtoffers staan geschreven.

Al is er angst voor het oorlogsvuur.
Toch roept bij ieder mens het hunkerend leven
Dus geniet! Het is maar kort van duur.
Want de morgen zal slechts lijden geven.

Toen de nacht verdween was ‘t koud en kil
Niets kon de toekomst nu meer vervagen
Ja, de mens werd van doodsangst stil
Hoe kon de mens zich tot zoiets verlagen?

Toen vroeg een kind, dat wakker schrok;
“zeg moeder is er dan niemand om te vragen
of hij de oorlog keren wil?”

Variatie op gedicht van Tj. Hoogstens 1994

Zandkorrel

Een zandkorrel, minuscuul klein,
in een onmetelijke grote woestijn.
Niemand die dit kleinnood ziet
of heeft bemerkt waarop hij liep.

                   Maar

Een zandkorrel klein en kaal
op een glimmend gouden schaal.
Is gelijk ‘n schitterende diamant
en heeft niets meer van een korrel zand

H.S. 1998

Herfst in Hindeloopen

De dijk en de stranden zijn leeg en stil
Niemand die meer zwemmen of zonnen wil
De bladeren aan de bomen zijn dof
Ze vallen op straat, in het aardse stof
De wind waait over water en land
Hij komt van de zuid-west kant
De lucht is grijs en grauw
De zon maakt plaats voor de kou
De vogels vliegen zonder commandant
Ze vertrekken naar een warmer land
Ja, de zomer is voorbij, de winter is nabij

H.S. 1994

Over mijn geboorte

Negen maanden werd ik verwacht
Maar toch nog te vroeg gebracht
Het klinkt misschien raar
Maar moeder was nog niet klaar
Het bed was nog niet gebouwd
De kamer was nog koud
Maar alles was naar behoren
Op 't moment dat ik werd geboren

H.S 1992

Wat dien is hâld syn lean.

Oeren, dagen, moanen, jieren
skow ’as skaden oan en wei,
deun by hûs of fier om fieren
neat op ierd dat bliuwe mei.
Op ’t paad dêr ’t w’ ûs befine
Bliuwt gjin inkele fuotprint stean,
Al it hjoed wurdt straks ferline,
Mar wat dien is hâld syn lean.

Bron: Overgenomen
Auteur onbekend

Morgen?

Al gaat de tijd snel of traag,
morgen is een klucht,
Morgen is altijd op de vlucht,
voor de dag van vandaag

H.S. 1996

Ja heus mensen, het is echt waar.
Morgen is het weer vandaag

Een boze droom

In mijn dromen zie ik u nog gaan
of mokkend voor de klas staan
Knoopje los, knoopje vast en weer los
Ja zeker dan was iemand de klos

Over u zijn er bij mij helaas vele vragen
die ik altijd met me heb meegedragen
En al zal niemand mij 't antwoord vertellen
toch wil ik ze hier eenmaal stellen

Waarom was u mij slecht gezind
Waarom kreeg ik geen hulp als kind
Waarom was er niet de aandacht
die ik van u had verwacht

Ja 'k weet, ik was niet schrander
En intelligenter was steeds die ander
Maar ik had u toch niet iets misdaan
Waarom liet u mij alleen staan

U als meester had toch moeten weten
Dat u niet met twee maten mocht meten
en dat een kind aandacht nodig heeft
voor het verrijken van zijn geest

Maar nu bedenk ik, ondanks dit gemok
'k Koester jegens u geen haat of wrok
want al ging u vaak over de grens
ook u was maar gewoon een mens

H.S. 1995

Geschreven ter gelegenheid van een reunie van oud Hindeloopers.

Heimwee

Jimme geengen ut Hylpen wei.
Mar iik tink; ja, yk wet ut wol seker, 
jimme sên ut nei de dei,
Ja, soms tolle jimme de dêgen, 
dot jimme wur ronne oer de Niiste 
of oer één fan de Hylper brêgen. 
Jimme hert ys pas wur ge'rust.
os jimme binne yn Hylpen dot likje plakjen. 
Ja, dot ys fôr jimme un must.
Son dei yn Hylpen ys fôr de aalde 'kunde,
en fôr Hylpen, jimme likje stea. 
En yk tynk; nee, ek dot wet yk 'seaker, 
den kloppet jimme hert te'frea, 
Want den binne jimme wur thús.

H.S. 1994

Compleet.

Volgens mijn ouders en getuigen
ben ik naakt en zonder zonde geboren.
Compleet was ik met alle zintuigen.
En ook waren lijf en leden naar behoren.
En dit is zo is mij gebleken
precies genoeg voor een goed leven

H.S. 1991

Het zaadje en het eitje

Een heel piepklein eitje

H.S. 1991

H.S. 1990

Wat brengt de dag?

Ga nooit heen zonder te groeten.

Ga nooit heen zonder een zoen.

Wie het noodlot zal ontmoeten,

kan het morgen niet meer doen

Ga nooit weg zonder te praten. 
Dat doet soms een hart zo pijn.
Wat je 's morgens hebt verlaten,
Kan er morgen niet meer zijn.

Overgenomen

Het levensfeest

Als kind is het leven een groot feest
Het is mooi en lijkt eindeloos lang
Je merkt geen verschil tussen stand of rang
Een ieder lijkt het zelfde en is je gelijk
Je merkt geen verschil tussen arm of rijk

Later merk je, het is niet altijd feest
Je merkt het leven is niet eindeloos lang
De één moet meer leed dan de ander verdragen
Een ander veel geld kan vergaren
Je ontdekt, niet een ieder is gelijk

Als je nog ouder word zie je weer het feest
Je weet rang of stand is maar uiterlijke schijn
En geld brengt vaak veel zorg en pijn
Ja, het ware echte en mooie levensfeest,

zit in je zelf, in je eigen geest

H.S. 1992

Naar school

Denkend aan de tijd van weleer

zie’k me in gedachten weer

Op klompjes lopen heel parmant

moeder stevig bij de hand

De kinderen roepen piek, piek,piek *

maar dat deert me niet

Het lijkt niet voor mij bestemd

want ik ben een grote vent

Eerst de letters tekenen

en dan leren rekenen

Daarna komt de taal

en af en toe een verhaal

Wat juf zegt weegt zwaar

want wat zei zegt is waar

Langzaam gaat de tijd voorbij

De school is niets meer voor mij

Ik wil liever buiten spelen

en iets spannends beleven

Of met vader naar de koeien

want juf kan me niet meer boeien

De school wordt een straf

Ik wil er liever af

want meester vindt me dom

en ik vindt meester stom

Ik laat het duidelijk merken

laat mij maar bij vader werken

Een nieuwe meester voor de klas

dat komt mij goed van pas

Zijn aandacht doet mij goed

Ik doe weer wat moet

en voel me weer volwaardig

Schoolgaan vind ik weer aardig

Na zeven en half jaar

ga ik van school, ja waar

Ik ben blij en verheugt

‘k sluit af mijn jeugd

Nu denk ik vaak vol weemoed

terug aan de school op de hoek

‘t was nog niet zo slecht
Er was ook veel goeds, ja echt

* Piek piek staat voor het geluid dat een kuiken maakt

H.S. 1995