4 mei

Het Foeke lied

Protestlied tegen dreigende sluiting van het gemeensschap centrum ‘De Foeke’
wijze ;in Holland staat een huis

In Hielpen staat een huis,
In Hielpen staat een huis ja ja
Van je hela hola hop sa sa,
In Hielpen staat een huis! [bis]

De Foeke heet dat huis!
De Foeke heet dat huis ja ja,
Van je hela hola hop sa sa,
De Foeke heet dat buis! [bis]

Wij houden van dit huis,
Wij houden van dit huis ja ja,
Van je hela hola hop sa sa,
Wij houden van dit huis![bis]

Maar aan dat huis daar knaagt een muis,
Maar aan dat huis daar knaagt een muis ja ja,
Van je hela hola Horeca!,
Aan dat huis daar knaagt een muis! [bis]

Een hele "slimme" muis,
Een hele "slimme" muis ja ja.
Van je hela hola Horeca!
Een hele "slimme" muis! [bis]

Vier neefjes heeft die muis,
Vier neefjes heeft die muis ja ja,
Van je hela hola horeca!
Vier neefjes heeft die muis! [bis]

Zij knagen aan ons huis,
Zij knagen aan ons huis ja ja,
Van je hela hola Horeca,
Zij knagen aan ons huis!bis]

Wij vragen Uw "Raad en daad"
Wij vragen Uw "Raad en daad" ja ja,
Van je hela hola hop sa sa,
Wij vragen "Raad en daad"! (bis)

Neem nu een kloek besluit,
Dan jagen wij de muis eruit ja ja,
Van je hela hola hop sa sa,
Dan jagen wij die muis eruit ! (bis)

Slot: Hoog is de zolder, laag is de vloer,
en als uw raad ons nu niet helpt gaat de Foeke naar zijn moer (3X)

Oorlog

Bommenwerpers vliegen hoog in de lucht
Op aarde hoor ik gekreun en gezucht
Kanonnen verstoren de stilte in de nacht
Men hoort niemand die nog zingt of lacht
Tanks ratelen door straten van de stad
Mensen verstoppen zich in ‘n kuil of ‘n gat
Vrouwen en kinderen slaan bang op de vlucht
Allen kijken angstig naar de donkere lucht
Ja, dit lijken beelden uit een verleden
Maar helaas, voor velen is dit heden
Toch wil ik blijven hopen en streven
Dat ook anderen in vrede mogen leven

Vrede.

Vrede op aarde, vrede op aard.
Dat is heel veel waard.
Deze wens leeft in menig hart.
Toch gaat oorlog, leed en smart,
nog steeds hand in hand,
en het teistert menig land.
Dus aan allen die ‘t wil horen,
gooi weg dat zwaard.
Want vrede op aard,
is echt de moeite waard.

Familie

Je familie kun je niet kiezen,
maar je kun ze ook niet verliezen.
Ja, familie heb je, die is er gewoon,
want familie zit in je chromosoom.
Het gaat te boven ons aller verstand,
maar familie hebben geeft een band.
Ja, soms lijkt ’t vreemd of iets raars,
maar je roots delen geeft iets extra’s.
Helaas, soms is er plotseling onvrede of twist,
en dan verdwijnt de bloedband in de mist.
De onvrede staat dan vaak centraal,
En is afstand en zwijgen het verhaal.
Maar komt er verdriet, rouw of pijn,
dan willen we er weer voor elkaar zijn.
Ja, dan spreekt de band van ’t bloed,
en is ‘t hebben van familie weer goed.
Een uitgestoken hand wordt dan begrepen,
en spreekt weer ‘t gezamenlijk verleden.
‘t Negatieve smelt dan als sneeuw voor de zon
en is de bloedband weer waar die ooit begon
Durf vast te houden die uitgestoken hand,
en koester het begrip van de familieband.
Ja heus, je zult ‘t het merken keer op keer,
het geeft een leven iets moois en zoveel meer.

H.S.

Gemis

Als er is het gemis
van een dierbare die er niet is
staat in de kamer een lege stoel
Ja, dat brengt een leeg gevoel

H.S. 2002

Geschreven ter gelegeheid van een familie reunie

De familie Smid

Ja, wij allen komen en gaan
Wat overblijft is een herinnering
Ja, soms slechts alleen de naam
Die men bij de geboorte ontving
En in de archieven is blijven staan
Zo ook Jelle Limmes, onze stamvader
Slechts enkel zijn naam is ons bekend
Hij gaf slechts zijn genen door voor later
Maar wie hij was is ons onbekend
Door Napolion de Boneparte zijn bevelen
Kozen zijn zonen de familienaam Smid
En door geboorte of huwelijk werden velen
Van deze uitgebreide familie lid
Jelle Smid en Sjoerdje van Dijk
Ja, die zijn voor ons meer dan een naam
Daarom komen wij, ja dat is een feit
Als kinds kinderen steeds weer saam
En al heten we niet allen meer Smid
Door onze afkomst zijn we verbonden
Als een kleurig familielint
Het is nog steeds de naam Smid
Die ons aan elkaar bindt

H.S. 2004.

Een gedicht in het Fries

In frou sûnder wurk

Durk krige fan syn baas ûntslag,
dat wie fansels in hurd gelach.
Oar wurk, in nije baan? Och kom,
der rinne al sa folle om
en hy wie al goed fyftig jier
dan bin de kânsen lyts net wier.
Hy koe ek nearne mei te set
want hobby’s nee, dy hie hy net
Skrutel holp hy soms syn frou
en wosk de kofjetafel ôf.
Mar ja krige foar it ferstân
dit rûn alhiel ut de hân.
Hy makket no de bêden op
set dan de keamer op ‘e kop
stof-sugje docht er eltse dei
beruorret de iten-sierderij.
De frou alhiel no út har dwaan,
wit har gjin hâlding mear te jaan
en seit nytlich: “nee net Durk
mar ik, ja ik bin sûnder wurk”.

Van: A. Bergsma

Het kind

De wereld siddert in angstig beven
En vreest reeds huiverend het uur,
Waarin straks op een stenen muur
Namen van slachtoffers staan geschreven.

Al is er angst voor het oorlogsvuur.
Toch roept bij ieder mens het hunkerend leven
Dus geniet! Het is maar kort van duur.
Want de morgen zal slechts lijden geven.

Toen de nacht verdween was ‘t koud en kil
Niets kon de toekomst nu meer vervagen
Ja, de mens werd van doodsangst stil
Hoe kon de mens zich tot zoiets verlagen?

Toen vroeg een kind, dat wakker schrok;
“zeg moeder is er dan niemand om te vragen
of hij de oorlog keren wil?”

Variatie op gedicht van Tj. Hoogstens 1994

Zandkorrel

Een zandkorrel, minuscuul klein,
in een onmetelijke grote woestijn.
Niemand die dit kleinnood ziet
of heeft bemerkt waarop hij liep.

                   Maar

Een zandkorrel klein en kaal
op een glimmend gouden schaal.
Is gelijk ‘n schitterende diamant
en heeft niets meer van een korrel zand

H.S. 1998

Herfst in Hindeloopen

De dijk en de stranden zijn leeg en stil
Niemand die meer zwemmen of zonnen wil
De bladeren aan de bomen zijn dof
Ze vallen op straat, in het aardse stof
De wind waait over water en land
Hij komt van de zuid-west kant
De lucht is grijs en grauw
De zon maakt plaats voor de kou
De vogels vliegen zonder commandant
Ze vertrekken naar een warmer land
Ja, de zomer is voorbij, de winter is nabij

H.S. 1994

Over mijn geboorte

Negen maanden werd ik verwacht
Maar toch nog te vroeg gebracht
Het klinkt misschien raar
Maar moeder was nog niet klaar
Het bed was nog niet gebouwd
De kamer was nog koud
Maar alles was naar behoren
Op 't moment dat ik werd geboren

H.S 1992

Wat dien is hâld syn lean.

Oeren, dagen, moanen, jieren
skow ’as skaden oan en wei,
deun by hûs of fier om fieren
neat op ierd dat bliuwe mei.
Op ’t paad dêr ’t w’ ûs befine
Bliuwt gjin inkele fuotprint stean,
Al it hjoed wurdt straks ferline,
Mar wat dien is hâld syn lean.

Bron: Overgenomen
Auteur onbekend

Morgen?

Al gaat de tijd snel of traag,
morgen is een klucht,
Morgen is altijd op de vlucht,
voor de dag van vandaag

H.S. 1996

Ja heus mensen, het is echt waar.
Morgen is het weer vandaag

Een boze droom

In mijn dromen zie ik u nog gaan
of mokkend voor de klas staan
Knoopje los, knoopje vast en weer los
Ja zeker dan was iemand de klos

Over u zijn er bij mij helaas vele vragen
die ik altijd met me heb meegedragen
En al zal niemand mij 't antwoord vertellen
toch wil ik ze hier eenmaal stellen

Waarom was u mij slecht gezind
Waarom kreeg ik geen hulp als kind
Waarom was er niet de aandacht
die ik van u had verwacht

Ja 'k weet, ik was niet schrander
En intelligenter was steeds die ander
Maar ik had u toch niet iets misdaan
Waarom liet u mij alleen staan

U als meester had toch moeten weten
Dat u niet met twee maten mocht meten
en dat een kind aandacht nodig heeft
voor het verrijken van zijn geest

Maar nu bedenk ik, ondanks dit gemok
'k Koester jegens u geen haat of wrok
want al ging u vaak over de grens
ook u was maar gewoon een mens

H.S. 1995

Geschreven ter gelegenheid van een reunie van oud Hindeloopers.

Heimwee

Jimme geengen ut Hylpen wei.
Mar iik tink; ja, yk wet ut wol seker, 
jimme sên ut nei de dei,
Ja, soms tolle jimme de dêgen, 
dot jimme wur ronne oer de Niiste 
of oer één fan de Hylper brêgen. 
Jimme hert ys pas wur ge'rust.
os jimme binne yn Hylpen dot likje plakjen. 
Ja, dot ys fôr jimme un must.
Son dei yn Hylpen ys fôr de aalde 'kunde,
en fôr Hylpen, jimme likje stea. 
En yk tynk; nee, ek dot wet yk 'seaker, 
den kloppet jimme hert te'frea, 
Want den binne jimme wur thús.

H.S. 1994