Kerst groet

Iemand die er niet is.   
                   
Kerst, ja dat vieren we allemaal
Een ieder op zijn eigen manier
De ene luistert naar ‘t kerstverhaal
Een ander gaat uit of maakt plezier
Maar soms is er het gemis
Van een dierbare die er niet meer is
Dan staat in de kamer een lege stoel
Ja, dat geeft een leeg gevoel

Toch wil ik voor hen hopen en wensen
Dat de kerstdagen en ‘t nieuwe jaar
Ook deze mensen iets goeds mag brengen
Zo dat ook zei kunnen zeggen 
       “gelukkig nieuw jaar”

          
                             
               Henk Smid

De donker dagen.

De dagen zijn kort, de nachten zijn lang
Maar ‘t deert ons niet, we versieren ons huis
Kappen een boom, en ontsteken een kaars
We brengen licht in de nacht, we zingen het hoogste lied
Over Jezus zijn geboorte, of over vrede en licht
We spreken over liefde, en zeggen "open uw hart"
We denken aan een ander, en staan stil bij smart
Kinderen verkopen een kaars, voor zending in een ander land

Ja, in deze dagen van december                  
Komt het goede in de mens boven

Ook wij wensen u:

Prettige kerstdagen
en een gelukkig nieuwjaar

Vrede komt uit’ t hart

Kerst, het feest van het licht
Kerst, het feest van de vrede
Kerst, het feest van ‘t kind Jezus
We vieren het allemaal en zingen
Stille nacht, Heilige nacht.
Maar, de echte vrede komt uit je hart
Dan pas schijnt het echte licht
Ja, dan pas kunnen we zingen, allemaal
Stille nacht, Heilige nacht.

Henk Smid

EEN EENZAME VROUW EN KERST

Er slentert een vrouw alleen over straat
Ze kijkt naar de feestelijke verlichting
Er slentert een vrouw alleen over straat
Ze kijkt naar de huislijke inrichting
Er slentert een vrouw alleen over straat
Ze ziet de mensen zitten rond de kerstboom
Er slentert een vrouw alleen over straat
Ze ziet de mensen koffie drinken met room

Voor deze eenzame vrouw alleen op straat
Geen feestelijke verlichting of een kerstboom
Voor deze eenzame vrouw alleen op straat
Geen gezellig huis of koffie met witte room
Voor deze eenzame vrouw alleen op straat
Geen warmte van een hoog rendement CV
Voor deze eenzame vrouw alleen op straat
Geen muziek of amusement van de TV

De eenzame vrouw op de koude kille straat
Komt niet uit ons Nederland
De eenzame vrouw op de koude kille straat
Is van een ander ras en dus niet blank
De eenzame vrouw op de koude kille straat
Komt uit van een heel ver en warm oord
De eenzame vrouw op de koude kille straat
Komt uit een land waar de vrede werd verstoord

De eenzame vrouw op de koude kille straat
Mag niet blijven in Nederland
De eenzame vrouw op de koude kille straat
Moet van ’t Regeer terug naar eigen land
De eenzame vrouw op de koude kille straat
Huilt stil van angst, pijn en verdriet
De eenzame vrouw op de koude kille straat
Wil niet terug naar ’t land dat ze verliet

De huilende vrouw op de koude kille straat
Zoekt slechts vrede en doet graag goed
De huilende vrouw op de koude kille straat
Weet niet meer waar ze ’t zoeken moet
De huilende vrouw op de koude kille straat
Weet, in haar geboorteland wacht de dood
De huilende vrouw op de koude kille straat
Weet, in Nederland eet ze slechts genade brood

Deze ongewenste vrouw op de koude kille straat
Weet, ik ben niet welkom in geen enkel land
Deze ongewenste vrouw op de koude kille straat
Neemt afscheid van geboorteland en van Nederland
Deze ongewenste vrouw op de koude kille straat
Is koud, verdrietig en ten einde raad
Deze ongewenste vrouw op de koude kille straat
Besluit op deze kerstavond tot een wanhopige daad

Henk.Smid. 25-12-2003

Iemand leren kennen is een eerste eenstap naar  beter begrijpen.
                               Koningin Beatrix

Gedicht over de oude toren van Hindeloopen:

Onze oude toren

Jij toren van onze oude stad

Symbool van glorietijd

Fier steekt je ijle spits omhoog

Berustend in zijn tijd

De stormen hebben je dikwijls

Doen schudden, heen en weer

Al hang je scheef, je fundament

Was ’t behoud voor deze keer

Als trouwe wachter willen wij

Je houden voor altijd

We luisteren zo graag naar jou stem

De stem van waalzaamheid

Bij vreugde of droevenis

Doe je steeds je trouwe plicht

je klanken zij vertellen ons

een droef of blij bericht

Blijf waakzaam, oude trouwe vriend

bewaak ons dag en nacht

wil steeds de zelfde voor ons zijn

ook voor ons nageslacht

Een laatste wens van mij aan jou

‘verlaat ons nimmer meer’

want zonder jou is onze stad

geen Hindeloopen meer

Dit gedicht stond in een bijlage van de Balkster Courant van 18-12-2008.Betreffende bijlage gaat over de jaren zestig van de vorige eeuw. Of het gedicht ook in die tijd is gescherven is niet vermeld. Ook de auteur staat niet vermeld.

Oorlog in Joegoslavië

Ik zag de mensen, elkaar verwensen
O 't was een wonder
't Was een wonder, heel bijzonder
hoe die mensen verwensen konden
O wat erg, 0 wat erg,
Ik stond er bij en ik deed maar niets
Ik zag twee vrouwen, met bussen sjouwen
O 't was een wonder
't Was bijzonder, heel bijzonder
hoe die vrouwen schooien konden
O wat erg, o wat erg,
ik gaf wat geld, en ik deed weer niets
Ik zag de mensen, oorlog wensen
o 't was een wonder
't Was bijzonder , heel bijzonder
Hoe die mensen moorden konden
o wat erg, o wat erg,
ik stond er bij, en ik deed weer niets
Maar wij leerden, geld gireren
0 't was een wonder
't was bijzonder, heel bijzonder
hoeveel wij gireren konden
o wat erg, o wat erg,
ik stond er bij, en ik deed weer niets
Ik zag de mannen, vrouwen ramen
't was een wonder
't Was bijzonder, heel bijzonder
hoe die mannen verkrachten konden
wat erg.,o wat erg,
ik stond er bij, en ik deed weer niets
Maar VN soldaten, gingen praten
't was een wonder
't was bijzonder, heel bijzonder
hoe die mannen praten konden
O wat fijn, 0 wat fijn,
ik stond er bij, maar ook dat hielp niet
Ik heb geen woorden, voor dit moorden
O 't is bij zonder
dat wij mensen , hier geen grenzen
aan die vechters stellen konden
0 wat spijt, 0 wat spijt,
ik hielp zo graag, maar ook ik deed niets

Dit gedicht/liedje schreef ik tijdens de oorlog(en) in het voormaligeJoegoslavië. Maar het past natuurlijk bij iedere oorlog.

Wijze: Ik zag twee beren broodje smeren

Henk Smid

4 Mei

Zij verlieten huis en haard
Lieten familie achter in verdriet
Zij kwamen van overzee
Wij kenden ze niet

In de nacht moesten ze hun missie klaren
Motoren in de donkere nacht
Vertelden dat zij waren
Bezig met een gevaarlijke opdracht

Velen kwamen nimmer meer thuis
En zullen nimmer onze vrijheid beleven
Zij rusten nu ver van huis
Zij betaalden met hun leven

Gebeiteld in een witte steen
staat nu slechts een datum en ‘n naam
Of een simpel kruis alleen
Voor hen die stierven zonder naam

Een stille tocht en bloemen op witte graven.
Voor hen die voor onze vrijheid streden
Voor hen die ons de vrijheid gaven.
Voor hen die we nooit mogen vergeten

H.S. Mei 2004

De kleinste daad van vriendelijkheid is
meer waard dan het grootste voornemen.
Auteur onbekend.

Het Foeke lied

Protestlied tegen dreigende sluiting van het gemeensschap centrum ‘De Foeke’
wijze ;in Holland staat een huis

In Hielpen staat een huis,
In Hielpen staat een huis ja ja
Van je hela hola hop sa sa,
In Hielpen staat een huis! [bis]

De Foeke heet dat huis!
De Foeke heet dat huis ja ja,
Van je hela hola hop sa sa,
De Foeke heet dat buis! [bis]

Wij houden van dit huis,
Wij houden van dit huis ja ja,
Van je hela hola hop sa sa,
Wij houden van dit huis![bis]

Maar aan dat huis daar knaagt een muis,
Maar aan dat huis daar knaagt een muis ja ja,
Van je hela hola Horeca!,
Aan dat huis daar knaagt een muis! [bis]

Een hele "slimme" muis,
Een hele "slimme" muis ja ja.
Van je hela hola Horeca!
Een hele "slimme" muis! [bis]

Vier neefjes heeft die muis,
Vier neefjes heeft die muis ja ja,
Van je hela hola horeca!
Vier neefjes heeft die muis! [bis]

Zij knagen aan ons huis,
Zij knagen aan ons huis ja ja,
Van je hela hola Horeca,
Zij knagen aan ons huis!bis]

Wij vragen Uw "Raad en daad"
Wij vragen Uw "Raad en daad" ja ja,
Van je hela hola hop sa sa,
Wij vragen "Raad en daad"! (bis)

Neem nu een kloek besluit,
Dan jagen wij de muis eruit ja ja,
Van je hela hola hop sa sa,
Dan jagen wij die muis eruit ! (bis)

Slot: Hoog is de zolder, laag is de vloer,
en als uw raad ons nu niet helpt gaat de Foeke naar zijn moer (3X)

Oorlog

Bommenwerpers vliegen hoog in de lucht
Op aarde hoor ik gekreun en gezucht
Kanonnen verstoren de stilte in de nacht
Men hoort niemand die nog zingt of lacht
Tanks ratelen door straten van de stad
Mensen verstoppen zich in ‘n kuil of ‘n gat
Vrouwen en kinderen slaan bang op de vlucht
Allen kijken angstig naar de donkere lucht
Ja, dit lijken beelden uit een verleden
Maar helaas, voor velen is dit heden
Toch wil ik blijven hopen en streven
Dat ook anderen in vrede mogen leven

Vrede.

Vrede op aarde, vrede op aard.
Dat is heel veel waard.
Deze wens leeft in menig hart.
Toch gaat oorlog, leed en smart,
nog steeds hand in hand,
en het teistert menig land.
Dus aan allen die ‘t wil horen,
gooi weg dat zwaard.
Want vrede op aard,
is echt de moeite waard.

Familie

Je familie kun je niet kiezen,
maar je kun ze ook niet verliezen.
Ja, familie heb je, die is er gewoon,
want familie zit in je chromosoom.
Het gaat te boven ons aller verstand,
maar familie hebben geeft een band.
Ja, soms lijkt ’t vreemd of iets raars,
maar je roots delen geeft iets extra’s.
Helaas, soms is er plotseling onvrede of twist,
en dan verdwijnt de bloedband in de mist.
De onvrede staat dan vaak centraal,
En is afstand en zwijgen het verhaal.
Maar komt er verdriet, rouw of pijn,
dan willen we er weer voor elkaar zijn.
Ja, dan spreekt de band van ’t bloed,
en is ‘t hebben van familie weer goed.
Een uitgestoken hand wordt dan begrepen,
en spreekt weer ‘t gezamenlijk verleden.
‘t Negatieve smelt dan als sneeuw voor de zon
en is de bloedband weer waar die ooit begon
Durf vast te houden die uitgestoken hand,
en koester het begrip van de familieband.
Ja heus, je zult ‘t het merken keer op keer,
het geeft een leven iets moois en zoveel meer.

H.S.

Gemis

Als er is het gemis
van een dierbare die er niet is
staat in de kamer een lege stoel
Ja, dat brengt een leeg gevoel

H.S. 2002

Geschreven ter gelegeheid van een familie reunie

De familie Smid

Ja, wij allen komen en gaan
Wat overblijft is een herinnering
Ja, soms slechts alleen de naam
Die men bij de geboorte ontving
En in de archieven is blijven staan
Zo ook Jelle Limmes, onze stamvader
Slechts enkel zijn naam is ons bekend
Hij gaf slechts zijn genen door voor later
Maar wie hij was is ons onbekend
Door Napolion de Boneparte zijn bevelen
Kozen zijn zonen de familienaam Smid
En door geboorte of huwelijk werden velen
Van deze uitgebreide familie lid
Jelle Smid en Sjoerdje van Dijk
Ja, die zijn voor ons meer dan een naam
Daarom komen wij, ja dat is een feit
Als kinds kinderen steeds weer saam
En al heten we niet allen meer Smid
Door onze afkomst zijn we verbonden
Als een kleurig familielint
Het is nog steeds de naam Smid
Die ons aan elkaar bindt

H.S. 2004.

Een gedicht in het Fries

In frou sûnder wurk

Durk krige fan syn baas ûntslag,
dat wie fansels in hurd gelach.
Oar wurk, in nije baan? Och kom,
der rinne al sa folle om
en hy wie al goed fyftig jier
dan bin de kânsen lyts net wier.
Hy koe ek nearne mei te set
want hobby’s nee, dy hie hy net
Skrutel holp hy soms syn frou
en wosk de kofjetafel ôf.
Mar ja krige foar it ferstân
dit rûn alhiel ut de hân.
Hy makket no de bêden op
set dan de keamer op ‘e kop
stof-sugje docht er eltse dei
beruorret de iten-sierderij.
De frou alhiel no út har dwaan,
wit har gjin hâlding mear te jaan
en seit nytlich: “nee net Durk
mar ik, ja ik bin sûnder wurk”.

Van: A. Bergsma

Het kind

De wereld siddert in angstig beven
En vreest reeds huiverend het uur,
Waarin straks op een stenen muur
Namen van slachtoffers staan geschreven.

Al is er angst voor het oorlogsvuur.
Toch roept bij ieder mens het hunkerend leven
Dus geniet! Het is maar kort van duur.
Want de morgen zal slechts lijden geven.

Toen de nacht verdween was ‘t koud en kil
Niets kon de toekomst nu meer vervagen
Ja, de mens werd van doodsangst stil
Hoe kon de mens zich tot zoiets verlagen?

Toen vroeg een kind, dat wakker schrok;
“zeg moeder is er dan niemand om te vragen
of hij de oorlog keren wil?”

Variatie op gedicht van Tj. Hoogstens 1994

Zandkorrel

Een zandkorrel, minuscuul klein,
in een onmetelijke grote woestijn.
Niemand die dit kleinnood ziet
of heeft bemerkt waarop hij liep.

                   Maar

Een zandkorrel klein en kaal
op een glimmend gouden schaal.
Is gelijk ‘n schitterende diamant
en heeft niets meer van een korrel zand

H.S. 1998