VERBODEN LAKENS
De tuin is al ingedommeld.
Zonder haar voetstappen
voelt hij zich verlaten.
De beukenhagen klagen.
Het is de geur van haar haren.
Die ze missen. Vooral na de regen.
En de golf van haar snelle heupen.
Het aura van laat gevaar
dat blijft haperen
tussen
de vermetele lakens van een minnaar.
Zij geurt naar rozen op een zachte zomeravond.
Uvi
Muzee
Liefste
alsof ik niet meer
dan een hand ben
en mijn verlangen
een plooi in je huid
waarin mijn gemis verdwaalt
zoals zand in de wind
gaat liggen
voor de zee
mijn eindeloze bruid.
Uvi
Link naar: Dagboek van de onvoltooid verleden tijd
.
De anatomie van weemoed
Opwaaiend gras
acht noten Bach
en appels aan de bomen
het blozen van haar wangen
pimpelmezen in de hagen
en zon over het gele koren
een oude ansichtkaart
met blauwe woorden
en onze koffers in de gang.
Uvi
Ik heb gezwegen
zoals appelbloesem in de vrieskou
en het jonge gras dat ik heb plat gelegen
zonder maar één woord te spreken
uit angst
dat het niet zo mooi was
als de avond
die ons begreep
maar ik hoopte
dat je wel zou lezen
in mijn ogen
wat ik nog niet gebroken had.
Uvi
A thing of beauty
Maar wie zal zeggen wie jij bent.
En wie is het die jou herkent.
Als zelfs de liefde niet te vatten is.
In woorden.
Hoe de tijd jou telkens weer vervelt.
Verminkt.
Met nieuwe kleren.
En slechts de kleermaker wordt verwend.
Tot God verheven. Met roem en handgeklap.
En geld.
Maar jij versmacht wordt.
En vergeten.
Uvi
.
Als ik weg ben...
Als jij weg bent
dan vind ik je wel
tussen de regels
van achteloos wit
jij bent wat er niet geschreven staat
zo lees ik je
onverhoeds
in een plas water
waarin de zon schijnt
of als het regent
en de bomen wenen
of wanneer ze zich in de armen leggen
van de wind
dan hoor ik je
zingen
duizendmaal zoals de zee.
PS.
Zoek mij niet. Als ik weg ben.
Laat mij verdwijnen.
Achter het gordijn. Van een herinnering.
Maar nu en dan
zal ik mij hullen. In een geur.
Vluchtig. Als een ogenblik.
Zet dan het venster open. En denk aan morgen.
O, ik weet het niet
O, ik ken je niet,
mijn liefste,
ik weet niet wie je bent
maar ik houd van de O in jou
je blozende ogen,
je mond en tong
hoe ze kijken en zwijgen
soms ben je mijn dagelijks brood
dan weer een appel
die ik opnieuw wil plukken
ook al ben ik honderdmaal
je rood vergeten
vandaag nog leer ik vliegen
zonder handen
om dan dicht bij jou
dicht bij jou alles te verliezen.
Uvi
Later
Slechts een schrale bries was ik
in het leven van enkele mensen.
Niet eens een rimpeling
op het fabuleuze water.
Later is nu te laat.
Het verleden
zal mij nooit verlaten.
De toekomst
kan ik niet inhalen.
Later komt altijd veel te vroeg.
Uvi
Aubade
hoe zij de ochtend
nog in haar haren
draagt
het licht rondom
haar lenden
ligt te lonken
naar de jager
en zij een preutse prooi
twee knopjes van haar blouse
open laat
als een belofte.
Uvi
link naar "Dagboek van de onvoltooid verleden tijd"
Misschien vergis ik me wel
Mijn lief,
jij laat me sterven dus
nu ik door jou vergeten ben
geen ogenblik
geen geur
geen licht gemis
dat mij voor even maar
laat leven
in een streling door je haar
of een aarzeling
van je stem
je lippen
o, regen wil jij dan voor mij wenen
o, wind wil jij huilen in de bomen
o, zee wil jij in twijfel je even terugtrekken
misschien vergis ik me wel.
Uvi