Mijn stiefmoeder en ik....

We hebben net ons ontbijt achter de kiezen. Daar kunnen we de hele dag wel op teren. We hebben van alle voor ons nieuwe gerechten iets geproefd, de gevulde tomaat, allerlei soorten yoghurt met kruiden en fruit, heel veel fruit, broodjes, teveel om op te noemen. Voor het eerst hebben we uitgeslapen. D.w.z. wij èn Diny. Ben liep al heel vroeg in het park en spotte de jongelui die er onder een dekentje de nacht op bankjes doorbrachten. Hij kreeg een heel gesprek met een jongeman uit Singapore die elke minuut een foto maakte van de vroege ochtend. Ze hadden een leuk gesprek en de jongeman bleek veel interesses met Jaap gemeen te hebben.
Hier in het hotel is iemand van Kras aanwezig maar de tour met de boot met glazen bodem, die wij aanvankelijk in gedachten hadden, vaart op zondag niet. Misschien morgenvroeg. We gaan eerst maar eens even op het balcon in het zonnetje zitten en dan zien we wel weer. Lekker relaxed zo'n laatste dag.









En dan... een dagje strand met 27 graden. We rusten uit na alle indrukken... emoties en inspanning....
De dag is aan ons. Er is genoeg aanbod, we hoeven ons niet te vervelen. Je kunt nog een woestijnsafari doen of naar het Observatorium of een dagje met de dolfijnen. Wij hadden bedacht om met een boot met doorzichtige onderkant een paar uur de zee op te gaan, maar op zondag doen ze dat niet. En eigenlijk… zeg nou zelf… hebben we zoveel mooie dingen beleefd en ons lichamelijk zowel als mentaal zo bezig gehouden dat een dagje strand ook wel lekker is. We zitten n.b. in het Astral Seaside hotel. We kunnen zo het strand op. En dat doen we, we gaan er een lui dagje van maken en installeren ons met een boek op de luxe strandstoelen op het strand. Het wordt al gauw 27 graden en Diny en ik gaan ook hier de zee in die wel zout is maar lang niet zo koud als de Dode Zee gisteren. Niet te geloven dat het in Nederland echt winter aan het worden is.
Gerhard en Judith zijn hier tijdens hun huwelijksreis in februari 1997 ook geweest en behalve de vliegreis( Gerhard dan) was hen ook dat weekje zon goed bevallen.
We hebben wat rondgesnuffeld in de buurt, kopen een yoghurtijsje met allerlei vruchten en maken ons nu klaar voor ons laatste diner in dit hotel. Morgen is het voorbij. Om half drie vertrekken we hier vanuit het hotel naar het vliegveld Ovda dat een uurtje rijden met de bus vanuit Eilat ligt.

Daarna komt het moment in zicht dat we de Dode Zee zelf gaan bezoeken. We waren al een beetje afgeschrikt doordat het water maar 17 graden zou zijn. Er zijn er al wat die wat terugkrabbelen om zich in het koude water te wagen. ‘Ben trekt de melk al op’, meldt Diny. Hee zeg:’Ik zal alles wel filmen’.
Maar uiteindelijk wagen de meesten zich in het water. Het blijkt 22 graden. Dat valt al weer mee. Ben heeft wat moeite om de zwembroek dicht te krijgen. Hij is blijkbaar afgevallen de laatste jaren… of het elastiek is te slap. Maar toch, wanneer de dames allang liggen te drijven, komen de heren er ook in. Het is een aparte ervaring. We hebben ons krantje vergeten maar het had gekund. Ik krijg door het gespetter zout in m'n ogen Dat is al minder, maar het zout spoelen we wat later goed af onder de douches aan het strand en spoelen de zwempakken goed uit.



Dobberen in het ontzettend zoute water van de Dode Zee



Ieder moment kan de kleur veranderen van het uitzicht op de Dode Zee en Jordanië aan de overkant




Dwars door de woestijn op weg naar Eilat


Fabriek voor de verwerking van zout

Hier bij de David Fall is precies de goede plek om een groepsfoto te maken. Jammer, de maker Günther Konnen staat er niet bij op, maar het geeft een mooi beeld van de zo prettige groep.

De oude man die ons uiteindelijk de weg wees naar de tuin der Rechtvaardigen.

Het is even later een flinke ruk naar Jeruzalem. We volgen een weg aan de linkerkant van Israël, de andere weg dwars door de bergen zou teveel tijd kosten.
Nu komt het moment waar wij vieren naar uitgekeken hebben: het Holocaust Museum van Yad Vashem.Het is een enorm modern gebouw en het laat zien hoe het de Joden in Europa is vergaan in de tijd van Hitler. Veel films, foto’s en typisch Joodse attributen die overgebleven zijn. De ghetto’s, de kampen… het werd steeds aangevuld met verslagen van ouderen die het meegemaakt hebben. We hadden hiervoor maar een uur de tijd en wij wilden natuurlijk nog de plek zien te vinden waar de namen van opa en opoe Eggink vermeld waren. Dat bleek ergens buiten in een tuin te zijn. We werden vriendelijk doorverwezen. Een oude man hielp ons uiteindelijk met een plattegrond. We waren eigenlijk al te laat. De bus zou al bijna vertrekken. Ben en Diny redden het om de plek nog te vinden, maakten er gauw wat foto’s van en Ben filmde het nog. Wij hadden intussen de gids gewaarschuwd en vooruit die 10 minuten wachten was geen probleem. Al met al een indrukwekkende ervaring.




Het Yad Vashem Museum


De Nederlandse plek met 'Rechtvaardigen', the Righteous among the Nations, in the garden on the Mount of Remembrnce.


En ja... de namen van onze grootouders staan vermeld: Johan en Berendina Eggink.Zij namen Elly Sanders in huis, een Joods meisje dat uiteindelijk door Nederlanders opgehaald werd omdat ze er f 7,50 per Jood voor kregen. Elly en haar ouders en broertje hebben het kamp niet overleefd.