Pasen

Ons groepje dat altijd even samen koffie blijft drinken na de inspanningen van het zwemmen.

Donderdagmorgen is mijn morgen. Daar moet niemand mij aankomen. Daar moet je al een heel goede reden voor hebben. Het is mijn zwemochtend. D.w.z. om half 9 op de fiets zitten en van 9 tot half 10 lekker aquajoggen en nog even uitzwemmen. Dan is het koffiedrinken en bijpraten. Het geeft een band wanneer je dit al jaren doet… ja ook dat kopje koffie en het delen van lief en leed naderhand. Sinds een aantal jaren gaan we ook eens per jaar uit eten, meestal wordt dat de Wok in het centrum van Emmen. Jannie van het Aquarenacafé verwent ons af en toe. Soms mogen we een nieuw soort ijs uitproberen. En op tafel staat de grote pot met een nieuw soort drop om uit te proberen. Gisteren had ze weer wat nieuws. We kregen allemaal een soort crème op de hand om onze handen te verzachten. Het rook ook nog lekker. En wij maar raden wat er in zat. Het rook wat naar fruit, maar wat. Toen kwam de aap uit de mouw. Het was gewoon Marokkaanse olijfolie, gemengd met vaseline. Het zou een weldaad voor je huid zijn. En het is zo, vanmorgen zijn mijn handen nog steeds zo zacht als wat!
En na operatie zwembad ga ik richting het Goed voor het bijna wekelijkse rondje Kringloop met vriendin Susan met koffie en een tosti na. Onze laatste week wordt besproken en ook de huisdieren komen aan de orde. Haar nog enige kip, Wendy ooit gered uit een legbatterij in Haaksbergen met nog twee anderen, leeft nog steeds. De door haar geredde houtduif Georgie komt nog iedere dag en ze leeft mee met onze belevenissen omtrent onze nieuwe pup Storm die binnenkort zijn intrede zal doen. En zo ziet een gewone donderdagmorgen er uit.

De eerste vracht.

We gaan weer terug in de tijd. We zitten elke avond lekker warm voor ons houtkacheltje. En wij niet alleen. Mark en Jennifer hebben er zelfs twee om hun huis van die lekkere warmte te voorzien. Ze besparen zo aardig op hun energierekening. Vandaar dat Mark gek is op bomen die gekapt moeten worden. Bij ons zijn al heel wat oude berken tegen de vlakte gegaan en in de houtkachels in Sleen verdwenen. Mark moet ze wel zelf komen omzagen en daarna in stukken zagen, maar dat doet hij met plezier. Samen met Wim zijn ze een aardig span. Ook als de gemeente aan het Schoolpad snoeit verdwijnen er heel wat stukken via ons erf richting Sleen. Verder heeft hij nog een adresje waar hij afvalhout kan halen tegen een gereduceerd prijsje. En wij? Wij bestellen ons kant en klaar gekloofde hout in Oosterhesselen bij Herr Werner Mayer. Die is ’s winters aan het kappen en kloven en ’s zomers komt hij ons met trekker en aanhanger 3,5 kuub eikenhout brengen. Dat ligt eerst een jaar om te drogen en dan gaat het pas de kachel in. Jammer dat het een kleine kachel is want af en toe is er een blok hout te groot om hem door het deurtje van de kachel te krijgen. Helemaal niet erg, vindt Mark want hij weet er wel weg mee.
Vandaag had hij het geluk dat de boom bij hun buren tegen de vlakte ging en zonet stuurde hij een mail mèt foto van de nieuwe oogst!

We moeten dit jaar wel geduld hebben voor we echt van voorjaar kunnen spreken. De crocussen en sneeuwklokjes staan er wat zielig bij. De mezen bevechten hun plekje aan de vetbolletjes en de pindapot. De merel zoekt het wat lager bij de grond. De roodborstjes zitten overal bij en kijken wat verwaand rond alsof ze hier de baas zijn. Ook zijn er ineens geelgorsjes en staartmeesjes die meesnoepen. En wanneer de grote bonte specht minstens 5 keer per dag langskomt om de boom en de pindaslinger te inspecteren, is hij even de baas in verwencafé Schoolpad. We hebben zelfs een ingenieus eekhoornvoederhuisje opgehangen, maar daar hebben we nog geen eekhoorn bij gezien. De birdfeeder van Jans met het schuifraampje van plexiglas doet goede diensten.
We moeten onze ene overgebleven kip en de nieuwe zwarte haan wel in de gaten houden want steenmarter en kiekendief liggen op de loer, zullen ook wel aan het voorjaar toe zijn. En toch... 's morgens word ik weer op tijd wakker, het is lekker vroeg licht. En zo weet ik het zeker... nog even en het echte voorjaar begint!

Zo af en toe maak ik een uitstapje naar de website van enigszins gelijkgezinden. Zo was mijn belangstelling laatst gewekt op de Handwerkbeurs door een stel dames die alles over sokken breien wisten en de mooiste wol en patronen daarvoor bij zich hadden. Zo langzaam begint het bij mij ook weer te kriebelen. Na de minstens 35 paar die ik breide, na de start van mijn leven zonder school, collega’s en pubers, heb ik de laatste 6 jaar geen breipen meer aangeraakt. Maar bij het zien van dit enthousiasme en de prachtige kleuren sokkenwol denk ik er over om weer eens te beginnen. Niesje vroeg een jaar geleden nog eens of ik al weer sokken breide, maar ik moest haar teleurstellen. Het is net of ik er geen tijd meer voor heb. Wie weet… als ik deze zomer op ons bankje bij de wei zit met Storm om me heen en de lammeren in de wei… zit ik misschien wel weer met een sok in wording.
Dit vond ik op Froukjes weblog:
Fair Isle is een eiland dat bij de Shetlandeilanden-groep hoort. Het is het zuidelijkste eiland en is vooral bekend van de breitechniek: rondbreien met meerdere kleuren. Om promotie te maken voor Scotland, waar de eilandengroep bij hoort, hebben deze voor de pony’s prachtige vesten gebreid. Ja, van Schetlandwol natuurlijk. Staan de beestjes er niet warmpjes bij?

Klik op http://www.froukjes.wordpress.com  en je vindt Froukjes weblog en op 11 maart vertelt ze hierover.

De pups zien hun moeder en dat betekent: eten! Kennen jullie hem al? Die met dat smalle blesje en die mooie witte pootjes... dat is-em!

We konden het niet laten... het duurt nog zolang tot Storm hier is... we moesten gewoon even kijken. We maakten een afspraak en gisteren gingen we op weg naar Dalfsen.
Het bezoek aan de dierenarts hadden ze net achter de rug, de pups in de bench en moeder Lady mee. Ze hadden veel bekijks gehad, maar het belangrijkste was dat de pups allemaal gezond bevonden werden. Ze zijn nu geënt en gechipt. Bovendien waren ze enorm gegroeid, er zit goed leven in. Ze stonden rechtop tegen het gaas wanneer Lady binnen kwam lopen. Maar ze kregen eerst brokjes en daarna werden ze op de kranten aan de rand van de serre losgelaten om hun poepjes te doen. Moeder Lady heeft het zwaar met het stel en vanaf nu worden de voedingen afgebouwd. Corry en haar man genieten van het hele gebeuren maar zullen net als moeder Lady blij zijn als deze drukke periode achter ze ligt. We zullen zeker contact houden.
We zijn nu zo dichtbij Zwolle dat we doorrijden naar Hattem. We kijken even of de beplanting van moeders graf goed gebleven is. De ene witte kerstroos bloeit ondanks de kou en ook de kruipende cotoneasters hebben het volgehouden.
En natuurlijk eindigen we bij Ben en Niesje op de bank en bespreken de tijd dat ze bij ons zullen komen oppassen. Storm zal dan al een half jaar zijn. Ze hoeven zich dan zeker niet te vervelen. Is vier weken niet te lang?, vragen we nog. Nee hoor, helemaal niet, we hebben het de kinderen al gezegd.

Tessa, nog in goede doen.

Daar stonden we dan bij dokter Harrie, ik met een Drents flessenlam in de armen en Wim met Tessa.
Lotje, het flessenlam kon niet meer staan, laat staan lopen. Wij gooiden het al op de spagaten die ze maakte door uit te glijden op het parket. Maar dokter Harrie zette haar op de pootjes en wist het meteen, de Stiff lamb disease, een tekort aan selenium. Met een spuit in haar nekje en een extra spuit voor over vier dagen konden we haar weer meenemen. Voor Tessa werd het haar laatste uitje. Ze sliep heel rustig in.
We brachten Lotje weer terug naar Anja en Tessa hebben we een mooi plekje gegeven achter de rododendrons naast Floris, de hond van Robin.
We hadden al een tijdje plannen om een nieuwe pup aan te schaffen. Toch hebben we gewacht omdat we het Tessa, die toch al zo in de war was, niet aan wilden doen. Samen met Mark en Jennifer hebben we het zo lang het mogelijk was geprobeerd om haar een goed leven te geven. Door extra injecties en oppeppers werd ze lichamelijk wat sterker, maar ze was zo in de war dat dit toch de beste oplossing was.