Ons laatste Happy hour!

Help..... Wie kan me uitleggen hoe ik dit blog weer in goede verhouding krijg.... Help!

Dit zal een dagje Christchurch worden. Met Ben en Riet stappen we op de bus naar het centrum. Ik wil nu Art zien. En er is Art en zijn ook ook Crafts. Er is alles wat leuk is op zo’n vrije dag. Het Art Centre heeft veel te bieden. Met Riet struin ik lekker rond: wol, schelpen, hout, schilderijen, kleding. Bij de kathedraal is een band liederen aan het spelen, poppenkast en ook daar is een kunstmarkt. Binnen staat een kerstboom met de wereld aan pakjes eronder. Die zijn deze morgen gebracht door de mensen voor de misdeelde kinderen.
Wat ook belangrijk is, is het weer dat weer helemaal de ouwe is…stralend dus. Tot verrassing van Riet koopt Ben zich een hoed…een leren hoed. Ja wichter, opa Ben ziet er heel mooi mee uit! Na het mailtje uit Raalte beginnen ze volgens mij ook wel een beetje naar huis te verlangen.
We nemen nog even een fish and chips en eten die op een bankje op het plein op. De meeuwen hebben door dat er misschien wat te halen valt en fladderen agressief op ons af. De herinnering aan “The Birds” van Alfred Hitchkock doet me in de benen vliegen naar een andere plek. Een half uur later mis ik m’n fototasje met batterijen en chips!
Laat die nu door een eerlijke vindster bij het politiebureautje op het plein afgegeven zijn. Soms moet je ook wel mazzel hebben!

--Veel arts en crafts
--onze beide mannen Ben en Wim wachten trouw als Riet en ik weer wat ontdekt hebben
--Dick als bedelaar
-- Deze Schot had veel bekijks
--en natuurlijk zo'n standbeeld
--de kathedraal

In “Tips voor Trips” wordt het Antarctisch Centrum nog aanbevolen en omdat we toch zoveel mogelijk uit deze reis willen halen gaan we dit ook nog bezoeken. Het is een mooie aanvulling op wat we op Zuidpool-, pinguin- en walvisgebied tot nu toe meegemaakt hebben. Hier is oa een ruimte als Zuidpool ingericht en om de zoveel uur laten ze er een ijzige poolstorm op los. Iedereen moet dan speciale schoenen en een jack aan en dan mogen ze 10 minuten ervaren hoe de Zuidpool aanvoelt. Er is een shelter waar je even kunt schuilen.
Er zijn ook een aantal kleine blauwe pinguins, het soort dat we in Oamaru aan land zagen komen. Eén had er een soort paarse slofjes aan. Gek gezicht!
Wim en ik zijn het er helemaal over eens: in de vrije natuur zoals in Oamura en Dunedin is het zóveel mooier om de pinguins te zien!
Er is een verhaal van de Maories over een pinguin en een albatros die ruzie had over wie de beste vleugels zou krijgen. De “Tana Mahuta” -god van het woud- loste het op door de albatros vleugels te geven waardoor hij het beste in de lucht kon vliegen. De pinguin kreeg de beste vleugels om pijlsnel door het water te kunnen schieten.
Nu vlug naar de camping in Christchurch. Deze krijgt van ons zo 4 sterren. Het sanitair is supermodern….wasmachines, drogers , fohn enz. Alleen de plekken halen het niet bij camping  De Boomgaard en ook het uitzicht is er niet. Wel wireless internet!
We gaan ons voorbereiden op de “grote excursie morgen naar Kaikaura, waar we walvissen gaan spotten!”

Wie nu nieuwsgierig is geworden naar de Vekabo Camping van de familie Eggink moet maar eens op www.campingboomgaard.nl  kijken!

Dan gaan we echt op weg. De cd “Waar zijn we gebleven” van Paul van Vliet staat op en we schieten steeds weer in de lach ook al horen we zijn cd al voor de zoveelste keer!
Deze laatste route gaat door een veeteeltgebied…veel Schotse namen. Het eerste stuk is een vrij ruw gebied met veel lupinen aan de kant en brem. Oorspronkelijk was die brem bedoeld als afscheiding, maar nu vind je het overal.
De Schotten hebben die meegebracht uit Schotland hebben we ons laten vertellen.
Daarna volgt een skigebied. Ook een heel stuk is vlakker en breder en zie je veel schapen, koeien (beef)  en herten. Hier zien de boerderijen er ook wat welvarender uit.
We zien enorme sproei-installaties, soms met een lengte van 1000 m en op wielen.
Het weer is nu echt omgeslagen. Het is koud en het regent. We stoppen maar eens extra om een cappucino te scoren.

--Het regent
--Een windroos met informatie op een prachtig stuk greenstone
--Sheepcountry
--De plaquette bij the Church of the Good Shepherd in Tekapo

Ooit werkte Wim bij de Kwaliteitsdienst in de pijpenbuigerij bij Stork Hengelo. Ze noemden het zelf “de achterste titte van het varken”. Wie een beetje bekend is met de varkenshouderij weet dat dat nu niet de beste plaats voor stelt.
Wij stonden op de camping in Oarama  ook helemaal achteraan en ik moest toch even aan de Tukkers in Twente denken. We kwamen er niets te kort, maar dit keer bij Lake Tekapo staat Frans ons met zijn zakje nummers op te wachten en trekken we het nummer van de eerste plaats met een schitterend uitzicht op het meer. Toen de zon begon onder te gaan verscheen er al helemaal een soort gouden gloed op de bergen!
De volgende morgen..
Lake Tekapo is oneindig mooi! De camping ligt ook vlak boven het meer.
Alleen het sanitair op de camping is ietwat gedateerd en het schoonhouden laat zeker wat te wensen over!
Wim ontmoette een kwaaie medekampeerder bij de wasbakken: “Sixty dollar for nothing, not even mixed water…. Echt goedkoop is deze camping dus ook weer niet!
Onze reis wordt vandaag de laatste met de camper: Tekapo—Christchurch… 273 km.

12- 12- ‘07 Onze chauffeur gisteren naar de pinguins heette Ralph. Hij komt uit Rotterdam en is sinds 2006 in Nw Zeeland, samen met z’n vrouw. Hij had het na 25 jaar lesgeven in het voortgezet onderwijs wel gezien in Nederland. Ze kwamen vorig jaar al reizend op de camping in Oamora terecht en zijn gebleven. Ze hebben hier een huis gekocht en werken beiden  free lance. Daarnaast zijn ze een bedrijfje begonnen op gebied van golf, maar dat moet nog groeien. Nu was hij dus onze gids naar de pinguins en gaf  uitgebreide uitleg over de streek.
Vandaag hadden we  dan die mooie route door een schitterende vallei. Er liepen hier inderdaad veel schapen, dit keer van een ander soort: Canterbury. Ze hebben in dit landschap gewoon een schutkleur. Ze zijn wat donkerder… grijzer. Als je naar ze kijkt gaan ze er al vandoor, zo schuw.

11-12-07 The Boulder Rocks

Vandaag was het maar een kippeneindje- 113km- naar Oamora. We waren bijna het laatst binnen, zo vaak stopten we, vooral aan de kust bij oa Shag Point en de Boulder Rocks.
Het deed Gerhard vanmorgen veel plezier, dat ik aan de telefoon kon melden dat het hier ook kan regenen.”Maak er maar gauw een paar foto’s van!”, zei hij nog. We hebben zoveel geluk met het weer gehad. Het is nu ook allang weer droog, maar het is niet meer zo heet.
Vanavond gingen we kijken hoe de kleine blauwe pinguin (30 cm) aan land komt ’s avonds. We hebben er 154 in groepjes aan land zien komen. Ze spoelen gewoon aan, vlug de pootjes eronder en lopen maar…nou ja… meer waggelen! Ze wachtten in groepjes op elkaar al schreeuwend, want aan het geluid herkennen ze hun partner! Ze zijn nl heel monogaam. Dat geluid had wel iets van een kikker weg.
’t Zijn net mensen “, zei Dick , door Fred  al liefkozend Dikkie Donder genoemd.
Dat internet gebeuren is me wat. Ik leer iedere dag nog bij, wel af en toe met het zweet in m’n handen van ergernis.
Dan weer is er geen aansluiting voor de usb stick. Ja die hebben we ook al. Dan staat m’n tekst in een “Knipsel” ipv gewoon in Word en kan die vreemde computer hem niet openen. Dan zoek ik de foto’s …ook al lastig eerst en dan zijn ze zo vaag op dat campingscherm dat ik zo gauw de goeie niet meer vinden kan. En je wilt het allemaal ook nog een beetje snel invoeren, want….  Ja...tijd is geld.
Morgen komen we door een brede vallei,richting Tekapo Lake( 221km). Veel schapen... werd er gezegd. Mooi!

Eén van de watervallen

“Oooh wat een lupinen”! Er gaat een zucht van bewondering door de bus…ja vooral bij de vrouwen! Nick belooft op de terugweg even te stoppen. Nu stoppen we bij een plek waar normaal veel Kea’s zijn, die brutale papegaaien die het op je eten en camera’s voorzien hebben…..zeggen ze. Ik had er allang eerder één zien vliegen, maar hier?...... geen één!
 Het landschap wordt steeds ruiger met bergen met sneeuwtoppen. November was hier de op één na droogste maand ooit, vertelt Nick. En oktober was de op één na natste maand. Het regent hier ong. 250 dagen van het jaar en er valt hier gemiddeld 6 tot 8 meter regen per jaar!
800 jaar geleden kwamen de Polynesiërs hier voor voedsel, greenstone en de Moa, een soort vogel. Toen waren er veel “flightless birds, vogels die niet kunnen vliegen, zoals de Kiwi. Tot de Europeanen kwamen hadden ze ook geen vijanden, maar nadat eerst Abel Tasman en later James Cook Nw Zeeland ontdekt hadden en op de kaart gezet, kwamen ook de ratten, honden katten èn possems hier en zijn die vogels bijna uitgestorven.
“The only good possem is a dead possem”, wordt hier wel gezegd.
Eigenlijk is de Milford Sound een fjord, lang geleden gevormd door gletsjers. Er zijn er 14 hier en 3 er van zijn open en kun je bezoeken, waarvan de Milford Sound er één is.
We zien onderweg vele watervallen o.a. de Christy Falls. Nick heeft het ook wel meegemaakt dat de weg afgesloten was door modder en stenen die naar beneden gestort waren en dan konden ze zo weer met de bus terug naar Te Anau of Queenstown.
We maken zelfs nog een wandeling van een kwartier door het Chasm, een kloof in het regenwoud met allemaal watervallen.
In ong. 1930 is er een verbinding dmv een lange tunnel gemaakt om de Milford Sound open te stellen voor publiek.[/

6-12-07
De rit vandaag naar Te Anau was niet lang- 173 km.
We komen nu meer in een Sheep Country. Er zijn natuurlijk ook wel veel koeien, maar  meer schapen dan hiervoor. Wat we ook meer gaan zien zijn Deer Farms: herten en dan van een flink soort. Toen we onderweg in een klein plaatsje de buurtsuper bezochten vroeg ik of er ook Nederlanders in deze omgeving wonen. Het gezicht van deze mevrouw betrok wat toen ze vertelde dat het juist de Nederlanders waren met zo’n Dairy Farm- melkveebedrijf- en die hebben daar blijkbaar ook nogal invloed op de Community.
 We zien hele grote kuddes schapen en zien ook hoe ze met hulp van wel 4 honden  en een lang stuk doek een kudde aan het verweiden zijn. Mooi gezicht! Het gebied is hier dun bevolkt en ziet er minder welvarend uit dan andere stukken van Nw Zeeland. Dat is over het hele Zuidereiland zo. Toch zijn er veel toeristen …veel campers. Je ziet er bijna geen caravans!
Nu staan we dan op de Top 10 Holiday Camping in Te Anau, lekker dicht bij het centrum.
Wanneer we ons gesetteld hebben trekken Wim en Ben zich terug met een pilsje en gaan Riet en ik éééven het winkelcentrum verkennen.
Morgen is het de grote dag! Dan gaan we op excursie naar de Milford Sound. Het kan niet op!

7- 12- 07  De Milford Sound

“No, I’m not Prince Albert of Monaco!. My name is Nick and I’m from Ireland. Hij is een echte lookelike van Albert. Vijf jaar geleden kwam hij naar Nw Zeeland en is gebleven! Hij is een echte Guide. Nick vertelt in uitstekend verstaanbaar Engels dat de 40 miljoen schapen die Nw Zeeland heeft  nog maar de helft is van 10 jaar geleden. Nu zijn de Dairyfarms in opmars, zoals de mevrouw in de buurtsuper al vertelde. Op dit moment zijn er 7 miljoen koeien en dat aantal gaat verdubbelen. De vraag naar zuivelproducten stijgt met 3,5% per jaar en de productie maar met 2,4 %. De grondprijzen zijn de afgelopen 10 jaar ook 10 x zo hoog geworden.
Dan komen we door het Rain Forest bij het Mirror Lake, dat z’n naam eer aandoet. De camera’s klikken dat het een lieve lust is en dat zal vandaag zo blijven! Dan volgt er in de wildernis een Quick stop van 5 minuten.
“Je kan hier je de pot op!”, roept de nu nog vrolijke Dick. Er is ons net een bus met Japanners voor, maar er zijn zoveel keurige toiletten dat we ook echt binnen 5 minuten weer verder kunnen.

4- 12
“Verdikkeme, d’r hef  t- er mien toch weer ene te pakken!” Wat een wonder! Wim loopt er weer uitdagend bij: slechts korte broek, hoed en slippers. Ik kijk eens om me heen en zie opvallend veel lange broeken ondanks het warme weer.
We zijn in Queenstown op een drukke stadscamping. We staan mannetje aan mannetje! Gistermiddag ontstond er na aankomst spontaan een niet georganiseerd happy hour onder de dikke bomen met uitzicht op een meer, want bij de caravans was er te weinig plaats of te veel zon!
Het was een relatief korte rit- 120 km, maar wel veel stops, die ons in ons “Tips voor Trips Boek” werden aangeraden.
Puzzle World is leuk. Ecodrome in Zwolle heeft ook van die kijkgrapjes, maar niet zoveel bij elkaar. In het café erbij lag ook op iedere tafel een puzzel om te proberen.
Daarna hebben we een poosje op ons gemak naar het skydiven gekeken. Vanuit een vliegtuigje kon je met een ervaren springer een sprong maken. Leuk om te zien.
Even later passeren we de 45e breedtegraad, die bij ons op het Noordelijk Halfrond ergens over Nrd- Frankrijk gaat. Fred en Janny staan ons daar op te wachten en  maken een mooie foto van ons bij die dikke steen! Wij zijn vandaag het laatst. Het landschap waar we nu doorheen rijden heeft wat weg van dat achter Revelstoke in Canada. Je zou er ieder moment een stel Indianen verwachten die achter de heuvel vandaan komen!
Verderop vullen we onze fruitvoorraad weer aan bij een fruitstalletje. Nu volgt een gebied met veel fruit. We stoppen nog ergens voor een heerlijke cappucino en een wat uitgebreidere stop bij Arrowtown, een aardig goudstadje. Nee Anda, wij zijn niet met zo’n pannetje in de weer geweest. Riet wel… die heeft wel een potje met een splinter goud.”Leuk veur de wichter”!

Geïnteresseerd in een schilderij van uw lievelingsdier of een dierenprentenboekje?
Welkom op www.hettysite.nl