Archief

Maar ook dit hoort bij een dagje uit. Samen met mijn medeschilders van de dinsdagochtend....

De museum dag is geregeld. We gaan naar het Drents Museum in Assen en het Groninger Museum in de stad Groningen. Ellen had al haar cursisten benaderd en na het kopje koffie bij Atelier Helderrood vertrekken we met zo’n 25 man, nou ja… 4 mannen en de rest vrouwen, naar Assen.
Ik rijd met Dick mee. Het blijkt dat wij als moeders van bruid en bruidegom in zijn kledingzaak Mulder Gerhard z’n trouwpak hebben helpen uitzoeken. En blijkt dat hij en Judiths vader elke 2 weken samen biljarten. Dat schept een band!
Het is Museumweekend en als je geen Museumjaarkaart hebt kun je er zelfs voor 1 euro in. Er is een speciale expositie over dementie. Een begaafd kunstenaar, Herman van Hoogdalem, heeft 2.40 hoge portretten geschilderd van dementerenden. We zien de film waarbij je hem aan het werk ziet en de interviews met familie. Het is ontroerend maar ook wel schrikken als je mensen zo afgetakeld ziet.
Ook de Russische Kunst is indrukwekkend, echt de moeite waard en ik besef dat ik terug moet komen omdat je alles niet in een keer kunt bevatten, en dan met Wim.
Dan is Groningen aan de beurt. Een parkeergarage is gauw gevonden en de afdeling met Nordic Art is mijn doel, eveneens een prachtige expositie. We doen ook hier weer nieuwe inspiratie op.
Het is een gewoonte geworden om aan het eind van een galerie- of museum dag samen te gaan eten. Het wordt Humphry’s. Terwijl we daar genieten van ons diner krijg ik een sms-je van Wim: weer een tweeling! Het blijkt dat het zwarte schaap intussen heeft gelammerd. Hij heeft zelfs al een paar foto’s gemaakt.
Dan is de dag om en we gaan weer terug naar ons vertrekpunt: Atelier Helderrood. Wim staat al te wachten, maar ik moet nog even de schilderijen van Dick bewonderen die hij op zijn mobiel heeft staan. Die schildert pas een paar jaar en ik ben onder de indruk wat die al kan.
Dan zie ik een arm zwaaien en een roep vanuit de auto en heel even moet ik denken aan vader Gerard die zijn Siet persoonlijk kwam ophalen bij het zanggroepje van Dijkema…

'De onweersbui is overgetrokken is de titel van dit lichte en vrolijke schilderij van Vjatsjeslav Frantsevitsj Zagonek. Op deNationale tentoonstelling in de USSR in 1961 werd dit het belangrijkste werk van Zagonek genoemd. Het is doorzichtig, licht en luchtig en lijkt in een keer te zijn geschilderd. Ook is het doortrokken van betekenissen. Het gaat over schoonheid, over vrijheid, over ruimte, over de natuurlijke vreugde, over reinheid, als over de verfrissende kracht van regen waarna de natuur 'naar ozon ruikt'. De natuur vernieuwt zich en het leven zet voort.

De Nordic Art expositie in het Groninger Museum was eveneens prachtig. De Zweedse Hanna Pauli schilderde dit mooie doek: Breakfast- time in 1887. Het is uitgeleend door het Museum Stockholm. Naast veel donkerder schilderijen in deze expositie was dit een vrolijke.

In 1900 schilderde de IJslander Thórarinn B. Thorláksson dit schilderij Thingvellir. Het ademt de sfeer van het land uit en wel zo dat ik nieuwsgierig word en dit verre Ijsland zou willen gaan verkennen.

‘Ik zie er maar vier’, roep ik naar Wim als, ik voor ik naar mijn schilderochtend ga, een blik in de wei werp. Meestal lopen ze vredig met z’n vijven bij elkaar te grazen, maar nu mis ik die met de brede bles en een zwart knietje. Wanneer ik de wei in loop komt de bewuste ooi uit het hok schieten met een kletsnat lam achter haar aan. Net geboren. Dan ontwaar ik een tweede die opgedroogd en wel in het morgenzonnetje ligt, een heel kleintje. Het zijn de eerste lammeren van Rob, altijd weer een mooi plaatje. Het is dat ik naar schilderen ga anders was ik er vanmorgen niet bij weg te slaan.
Nu is het mijn eerste doel tussen de middag om te kijken hoe het gaat. De kleine is niet erg tierig en deze middag zet ik die een paar keer op z’n pootjes waarna hij naar z’n moeder drentelt. Hij plast in elk geval, een teken dat hij de eerste biest binnen heeft. De andere maak ik me geen zorgen om. Die volgt haar moeder op de voet en duikt er om de haverklap onder. Rob is er druk mee vandaag na z'n werk, want op alle terreinen waar hij zijn schapen heeft lopen zijn er lammeren geboren: Hoogeveen, Mantinge, Musselkanaal, Nieuw Weerdinge. Hij wil ze allemaal controleren en zet de lammeren meteen op de foto. Het is net of die kleinen het weten, hun trotse Schoonebeker nekje gaat omhoog, ze poseren gewoon voor hem…

Ben je tevreden, Rick?

Eindelijk begint het er op te lijken, we hebben vandaag voor het eerst meer dan een uur in de zon bij de wei gezeten. De katten meteen om ons heen net als de kip en de haan en vanuit de achterste wei worden we door de Schoonebekers in de gaten gehouden. Die moeten wij ook observeren want volgens Rob is er nu net één uitgeteld. De lammeren kunnen komen.
Vanmiddag was het dan zover, Rick z’n inboedel wordt onder de loep genomen. Wim en ik zijn daarom al twee uur eerder vertrokken. Alle kasten worden uitgedund en alle dozen en verder overtollig meubilair en ander spul wordt klaar gezet voor de jongens die om half 6 zullen komen. Mark is eerst, die komt zo van het voetbalveld en is goed gemutst, Drenthina heeft gewonnen.
Hij begint de klaargezette boel van de zolder naar beneden te sjouwen en even later zijn Robin en Gerhard er ook. Mark heeft een bijzondere techniek om zakken en dozen naar beneden te krijgen. Hij laat ze gewoon vallen en worden dan weer door Wim en Rick naar de container of aanhanger gebracht. Robin verzet ook heel wat sjouwwerk. Wanneer de boel naar beneden is, is de container vol en de aanhangwagen helemaal volgepakt. Ik maak een foto van de bank met voldane werkers. ‘Je moet een foto nemen van de opgeruimde zolder’, vinden ze.
Rick is helemaal in zijn nopjes. Hij had zijn favoriete spullen van te voren al veilig gesteld: z’n allereerste radio die hij voor z’n 16e verjaardag kreeg èn z’n autoradio. Die laat hem er zeker van zijn dat hij ooit echt z’n rijbewijs kreeg. Ik had gezegd dat de spullen nog even bij ons onder de kapschuur zouden blijven staan zodat hij eventueel nog wat terug kon pakken, maar hij belde vanavond nog even om te zeggen dat alles wat uit huis weg was, ook echt weg mocht. Morgen gaat de schilder in zijn hal en slaapkamer aan het werk. Rick vindt nu alles best.

Ons groepje dat altijd even samen koffie blijft drinken na de inspanningen van het zwemmen.

Donderdagmorgen is mijn morgen. Daar moet niemand mij aankomen. Daar moet je al een heel goede reden voor hebben. Het is mijn zwemochtend. D.w.z. om half 9 op de fiets zitten en van 9 tot half 10 lekker aquajoggen en nog even uitzwemmen. Dan is het koffiedrinken en bijpraten. Het geeft een band wanneer je dit al jaren doet… ja ook dat kopje koffie en het delen van lief en leed naderhand. Sinds een aantal jaren gaan we ook eens per jaar uit eten, meestal wordt dat de Wok in het centrum van Emmen. Jannie van het Aquarenacafé verwent ons af en toe. Soms mogen we een nieuw soort ijs uitproberen. En op tafel staat de grote pot met een nieuw soort drop om uit te proberen. Gisteren had ze weer wat nieuws. We kregen allemaal een soort crème op de hand om onze handen te verzachten. Het rook ook nog lekker. En wij maar raden wat er in zat. Het rook wat naar fruit, maar wat. Toen kwam de aap uit de mouw. Het was gewoon Marokkaanse olijfolie, gemengd met vaseline. Het zou een weldaad voor je huid zijn. En het is zo, vanmorgen zijn mijn handen nog steeds zo zacht als wat!
En na operatie zwembad ga ik richting het Goed voor het bijna wekelijkse rondje Kringloop met vriendin Susan met koffie en een tosti na. Onze laatste week wordt besproken en ook de huisdieren komen aan de orde. Haar nog enige kip, Wendy ooit gered uit een legbatterij in Haaksbergen met nog twee anderen, leeft nog steeds. De door haar geredde houtduif Georgie komt nog iedere dag en ze leeft mee met onze belevenissen omtrent onze nieuwe pup Storm die binnenkort zijn intrede zal doen. En zo ziet een gewone donderdagmorgen er uit.

De eerste vracht.

We gaan weer terug in de tijd. We zitten elke avond lekker warm voor ons houtkacheltje. En wij niet alleen. Mark en Jennifer hebben er zelfs twee om hun huis van die lekkere warmte te voorzien. Ze besparen zo aardig op hun energierekening. Vandaar dat Mark gek is op bomen die gekapt moeten worden. Bij ons zijn al heel wat oude berken tegen de vlakte gegaan en in de houtkachels in Sleen verdwenen. Mark moet ze wel zelf komen omzagen en daarna in stukken zagen, maar dat doet hij met plezier. Samen met Wim zijn ze een aardig span. Ook als de gemeente aan het Schoolpad snoeit verdwijnen er heel wat stukken via ons erf richting Sleen. Verder heeft hij nog een adresje waar hij afvalhout kan halen tegen een gereduceerd prijsje. En wij? Wij bestellen ons kant en klaar gekloofde hout in Oosterhesselen bij Herr Werner Mayer. Die is ’s winters aan het kappen en kloven en ’s zomers komt hij ons met trekker en aanhanger 3,5 kuub eikenhout brengen. Dat ligt eerst een jaar om te drogen en dan gaat het pas de kachel in. Jammer dat het een kleine kachel is want af en toe is er een blok hout te groot om hem door het deurtje van de kachel te krijgen. Helemaal niet erg, vindt Mark want hij weet er wel weg mee.
Vandaag had hij het geluk dat de boom bij hun buren tegen de vlakte ging en zonet stuurde hij een mail mèt foto van de nieuwe oogst!

We moeten dit jaar wel geduld hebben voor we echt van voorjaar kunnen spreken. De crocussen en sneeuwklokjes staan er wat zielig bij. De mezen bevechten hun plekje aan de vetbolletjes en de pindapot. De merel zoekt het wat lager bij de grond. De roodborstjes zitten overal bij en kijken wat verwaand rond alsof ze hier de baas zijn. Ook zijn er ineens geelgorsjes en staartmeesjes die meesnoepen. En wanneer de grote bonte specht minstens 5 keer per dag langskomt om de boom en de pindaslinger te inspecteren, is hij even de baas in verwencafé Schoolpad. We hebben zelfs een ingenieus eekhoornvoederhuisje opgehangen, maar daar hebben we nog geen eekhoorn bij gezien. De birdfeeder van Jans met het schuifraampje van plexiglas doet goede diensten.
We moeten onze ene overgebleven kip en de nieuwe zwarte haan wel in de gaten houden want steenmarter en kiekendief liggen op de loer, zullen ook wel aan het voorjaar toe zijn. En toch... 's morgens word ik weer op tijd wakker, het is lekker vroeg licht. En zo weet ik het zeker... nog even en het echte voorjaar begint!