Archief

De Boskamp nu.

Wat kan er in éen generatie veel veranderen. Wat was het gezellig om samen met je zusje in één bed te slapen. Het was natuurlijk ook wel eens donderjagen en vaak stond mama onder aan de trap en riep: ’Deerns… noe is et uut… slaopen’!
Ook bij de van der Kolkfamilie was dat heel gewoon. Daar sliepen de jongens met z’n vieren op een kamer, twee aan twee. Wim met Henry en Piet met Ben. En wanneer Niesje of ik eens bleven slapen gingen we gewoon bij moeder Siet in bed. Was altijd gezellig. Ja … zo ging dat toen.
Toen onze eigen jongens er eenmaal waren sliepen er meestal twee bij elkaar op de kamer, nu in een stapelbed dat Wim met een ingenieus systeem verdeeld had met multiplex platen zodat ieder een eigen stuk van de kamer had. Gerhard had het geluk… of pech dat hij het kleinste kamertje voor zich alleen had. De posters met Kiss sierden de muur en het was altijd een gezellige boel wanneer er vriendjes kwamen.
Er kwam verandering toen we naar Emmen verhuisden, alle drie jongens kregen een eigen kamer.
Ik mag graag naar huizenprogramma’s kijken op de tv en sta vaak met m’n oren te klapperen. ‘Die keuken gaat er uit, de badkamer is niet mijn smaak, geen kamers genoeg’. Tegenwoordig heb je met drie kinderen minstens vijf, het liefst zes slaapkamers nodig want behalve een slaapkamer per kind moet er toch ook een werk- en een hobbykamer zijn.
Ik denk wel eens hoe het vroeger geweest is in de grote gezinnen. Op de Boskamp met de tien kinderen Eggink zal er echt niet heel veel ruimte geweest zijn. Alleen gingen de meisjes al vroeg het huis uit, ik denk zelfs met 14 of 15 jaar naar een dienstje voor dag en nacht, en dat scheelde natuurlijk behalve een mond om te voeden ook een slaapplaats. Een douche kwam er pas veel later zo midden jaren 50 en dat was nog alleen in de zomer, want ome Jan had een plastic gordijn in de, zomers lege, koeienstal opgehangen en daarboven hing de douchekop.
Vorig jaar mochten we er nog rondkijken toen de familie uit Minneapolis over was. Het achterhuis was wel woonvertrek geworden maar alles was heel origineel gebleven, heel herkenbaar… wel met badkamer nu!

Tante Geertje en moeder Siet.

Kouwe kant? En dat bij de familie van der Kolk. Nee Jacomijn dat kan niet kloppen. Ik heb er nooit iets van gemerkt bij moeder Siet en al evenmin bij tante Marie Liefhebber, zoals ze nog vaak genoemd werd, of tante Rimie. Of zou het komen dat ze daar bijna allemaal jongens hadden en dat ze daarom blij waren met de in de familie binnenvliegende meisjes. En ook de Wezepers, ze waren altijd hartelijk voor ons, als aangetrouwden.
Na het afscheid van de laatste twee der Mohicanen in de familie van der Kolk, moeder Siet en tante Geertje begin van dit jaar, moeten we er zelf maar iets van maken als we contact willen houden.Dus... Jacomijn en Henk wierpen zich op als organisator en maakten de plannen voor april 2013
Maar nu… wat staat ons te wachten. De locatie is nog geheim. De mail van Jan en Jannie maakt ons nieuwsgierig. Maar de waarschuwing voor pretparken waar wij oudjes in verzeild kunnen raken, maakt het alleen maar erger. Nee Jan, ik ga niet zeuren dat we alles moeten weten, een beetje onzekerheid houdt de spanning er mooi in. Ik vertrouw helemaal op Henk en Jacomijn en ben benieuwd naar alle ervaringen van het afgelopen jaar.
Ik herinner me de bijeenkomst bij de Tinne nog goed toen we allemaal dat boekje over het Oldener Veer kregen waarin toch veel familiegeschiedenis van de voorouders te vinden is. Ik was zelfs zo geboeid door het schilderij op het kaft, geschilderd door Ben van Londen, dat wij er in augustus voor naar Wageningen togen om meer van zijn werk te vinden. Hij bleek het grootste deel van zijn leven daar op zijn woonboot de Tamalone gewoond en gewerkt te hebben. Maar bij de speciale Ben van Londen-expositie ontbrak het schilderij van het Oldener Veer, hoewel er gevraagd was om werk van hem dat nog te vinden was tijdelijk af te staan voor deze expositie. Het moet toch ergens bij een van der Kolk hangen, denk ik. Wel hing er een schilderijtje van de Loswal in Hattem, bij de brug over het Apeldoorns kanaal.
Tja... nog even de winter door...