hetty's site

Donderdag 16 februari 2012

Alkmaar

Alkmaar.

Alweer? Rick heeft dit standaard antwoord altijd paraat wanneer wij weer eens een plannetje hebben om er even tussenuit te gaan. En meteen er achteraan. ’ Jullie kunnen het nou nog doen’. In zijn ogen zijn wij al vreselijk oud, net zoals wij vroeger onze ouders en ooms en tantes vonden.
9-2 Dit keer zijn we met Ben en Niesje op pad, al lang geleden afgesproken toen we nog niet wisten dat we elkaar in de afgelopen maand zo vaak zouden zien door de beide begrafenissen. Het is goed om eens samen in een andere omgeving te zijn. We beginnen met een kop koffie bij Catharina in Utrecht en krijgen er meteen maar een kop soep met warm Turks brood achteraan. Heerlijk! Intussen bewonderen wij de geheel verbouwde benedenverdieping.
Daarna belanden we op weg naar het noorden in een file, genieten van mooi Alkmaar, staan even later aan het strand in Bergen aan Zee en wandelen lekker een eind op en neer. We hebben de chocolademelk echt verdiend, vinden we…….Wordt vervolgd.

Aan het strand bij Bergen aan zee....

We zijn goed verwend bij Jan van Scorel in Schoorl

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 09:33 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 15 februari 2012

De laatste....

‘Zal ik je even overhoren?’, vraag ik Eva. Ik zie een opengeslagen Duits boek liggen als we aan de Schaapstreek arriveren. Ja.. dat zit er nog steeds in. Eva vindt het goed en we starten. De eerste ronde is nog niet perfect maar als ze alles nog een keer doorneemt, gaat het gesmeerd. Je weet het hè? Beter 6 keer 10 minuten dan 1 keer een uur. Maar dat weet ze al.
We zijn na de koffie na de kerkdienst doorgereden en zitten nu in Sleen aan de koffie. De aanhanger moet weer mee. Dinsdag is de dag van het papier ophalen voor Valerius. Zeg niet dat pensionado’s alle tijd hebben. Die is heel snel ingevuld. Maar het voordeel is dat je wel vrije dagen kunt plannen.
Dinsdag gaan we tante Geertje begraven, de laatste der Mohikanen werd ze samen met moeder van der Kolk genoemd. Precies een maand na moeder is ze zo weggegleden uit dit leven, gewoon zomaar… weg. De neven en nichten van der Kolk hebben zo opnieuw, en nu voor het laatst, een spontane reünie.
Het papier moet dus morgen maar vast gehaald.

dinsdag-- Opnieuw dus een afscheid. Tante Geertje van Essen- van der Kolk, de jongste zus van vader van der Kolk is niet meer. Ze is wel 94 jaar geworden en was de laatste tante van de oudere garde.
Ze was een opgewekt en positief type, maar heeft het vreselijk gevonden dat ze zoveel broers op jonge leeftijd verloor. Ome Gerrit van der Kolk stierf op 18 jarige leeftijd, vader Gerard was 45 jaar, Ome Drikus en ome Anton ook ongeveer op die leeftijd. Allemaal stierven ze aan een soort niervergiftiging waar in deze tijd wat meer mogelijkheden voor zouden zijn. Natuurlijk werd er veel nagepraat door de neven en nichten en de reünie die we voorzien hadden bij moeder van der Kolks overlijden kwam er toch wel erg vlug achteraan. Vanzelf kwamen de familieverhalen weer los. Ik herinner me vooral de verjaardagen in huize van der Kolk wanneer ome Jan, tante Marie en tante Rimie en tante Geertje en oom Wim er bij waren. Jan en ook Geertje waren nogal doof en wanneer er bijgepraat moest worden kon je dat goed horen. Dat ging vaak zo:
'He-j 't eheurd, Jan...? Weet ie wie d'r ok dood is?'' Och moeder had er zo'n hekel aan. Tante Marie bracht er altijd een vrolijke noot aan. Wim herinnert zich goed hoe ze iedere zaterdag een stuk of 10 karbonades in de pan gooide en alle jongens en neven die langs kwamen ermee verwende. En wanneer ome Jan daar tegen protesteerde zei ze:'Zolange as ie steeds van die dikke sigaren rookt, kriegt de jonges op zaoterdagmiddag van mie een karbonade".
Ik geloof dat nicht Hennie van tante Marie er over begon... over een reünie. Het werd meteen opgepakt en volgend jaar organiseren Henk van der Kolk en Jacomijn een reünie voor de van der Kolk familie.

In 2007 samen op de bruiloft tevens reunie van Jan en Jannie
Tante Geertje en moeder van der Kolk

Een deel van de neven en nichten in 2007

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 11:41 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 14 februari 2012

En dan is alles weer gewoon....

Mark met kleine Laska...nog aan de Marnixstraat in Hengelo.

En dan is alles weer gewoon in het ritme van alledag. Nou ja... wat kouder dan vorige week toen we op een gegeven moment 29 graden zagen aangeven in Eilat.
Nu was het weer zwemmen en aquajoggen in onze eigen Aquarena, maar eerst muts op, das om en op de fiets om half 9, want als het droog is zie je mij niet in de auto.
Verder is Mark jarig!!! Hoera. Vreemd gevoel als je jongste kind 42 wordt.
'Wat wil je voor je verjaardag?', vroeg ik hem pas. 'Doe maar een bak hout', vond hij. Hij haalt nu telkens van die grote bags afvalhout voor hun beide kachels.
D.w.z. Wim haalt ze want een trekhaak heeft hij niet, net zo min als een aanhanger en de tijd om het te halen is eveneens schaars. Vorig jaar vroeg hij nog om heel veel sokken.
De big bag met hout is Wim al aan het halen en dan moeten we nog wel even het dorp in voor iets extra's. Hebben jullie trouwens gehoord dat op de landelijke tv Emmen een stad wordt genoemd. Dat zal B en W goed doen, want het heeft inderdaad stadsallures, maar de inwoners van Emmen gaan nog steeds naar 'het dorp' als ze willen winkelen.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 13:19 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 13 februari 2012

Onvergetelijk....

De mooiste plek: De Olijfberg met het zicht op Jeruzalem. Je ziet de muren van de Oude Stad, ooit onder koning Herodes gebouwd. De Heilge Grafkerk, de Al Aksa Moskee en het paleis van Pontius Pilatus, allemaal van hieraf te zien.

En dan wordt het even omschakelen. Gerhard had het al voorspeld voor we weggingen: dassen om en handschoenen en de dikke winterjassen weer aan. Op weg naar de buurvrouw om ons te melden is dat even wennen. Dit is toch het weer waarop we eigenlijk gewacht hebben hier in Nederland. Aan een elfstedentocht gaan we niet meedoen, maar een wandeling met de honden in het, zij het koude, zonnetje is toch wel wat we wilden.
Hoewel… de katten blijven liever binnen en de honden al net zo. De kachel brandt en we pakken onze dagelijkse gang van zaken weer op. Het water voor kippen en pony’s en de zorg voor de vogeltjes geeft alleen wat extra werk.
Maar intussen heeft onze jonge medereiziger David de emailadressen doorgemaild van onze reisgenoten en wenst ons de hartelijkste groeten, en in de hoop dat onze levenspaden zich nog eens kruisen . Je weet het maar nooit. Wanneer de jongeren van nu zich een beetje als deze bijzondere jongen ontwikkelen, komt het zeker nog allemaal goed. De indrukken die we opgedaan hebben zullen nog lang in onze hoofden en in onze dromen rondspoken. Het was een onvergetelijke reis.

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 09:36 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 13 februari 2012

Eind goed....

De landing was perfect. De piloot zei nog zoiets als: 'Wanneer jullie de landing aangenaam vonden is mijn naam......, maar als het als iets minder ervaren is, dan is mijn naam Marco van Basten.
Ben belde het busje om ons naar de parkeerplaats te brengen. Na lang wachten en zoeken kwam er een nog jonge Marokkaanse Nederlander ons halen en dit keer stak de jongeman geen vinger uit op wat in te pakken. Op de parkeerplaats zelf had de bewaking een stuk karton voor onze ruit geplakt die waarschijnlijk open was blijven staan. Daarover waren we het eens: de bewaking was perfect.
Tegen één uur arriveren we weer bij Ben en Diny en na een drankje op de goede afloop van deze prachtige reis duiken we daar het bed in dat we 8 dagen geleden hadden verlaten.
Vanmorgen bekeken we de film al die Ben deze week had opgenomen van alle belevenissen en genieten we na.
Wouter heeft deze week bij hen opgepast net als Ben en Niesje bij ons. Diny gaat haar paardje Cassandra wat extra voeren en ik verbeeld het me niet... die zijn blij dat ze elkaar weer zien.

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 09:36 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 13 februari 2012

Mijn stiefmoeder en ik....

Een van de twee jongeren, die de reis meemaakten vroeg ik wat hij er uiteindelijk van gevonden had. We zagen hem nl gedurende de week helemaal ontdooien. Hij zei:'Ik dacht aanvankelijk dat ik met een stel fossiele ouden van dagen op stap ging, er was maar een meisje van mijn leeftijd bij... en die had al een vriend. Maar daar ben ik van terug gekomen. Ik heb het erg leuk gevonden.' Je zag hem 's avonds regelmatig met een van die fossielen een potje schaak spelen.
Op een avond kwam hij bij ons terwijl we met een ander stel aan een drankje zaten en vroeg hij:'Mijn stiefmoeder en ik vroegen ons af of er misschien dames bij de groep zijn die wat naaigereedschap bij zich hebben. Mijn vader wil morgen graag in een oude zwembroek van mij, toen ik nog 93 kilo woog, ook drijven in de Dode Zee. Maar die broek moet wat ingenomen worden. Mijn stiefmoeder heeft aangeboden om dat te doen, maar heeft geen naaigereedschap bij zich.' Gelukkig voor die vader had Diny wat naaigaren bij zich. Toen hij dat even later terug kwam brengen vroegen we natuurlijk wel even of pa dat wilde showen. 'Daarmee zullen jullie tot morgen moeten wachten', sprak David.

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 09:36 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 13 februari 2012

Ovda

Midden in de woestijn.

Dan is het zover dat we deze geweldige acht dagen gaan afsluiten. Om half drie staat de bus voor om ons naar het militair vliegveld Ovda te brengen. Het is een uur en een kwartier regelrecht terug de woestijn weer in. We zijn nog steeds verbaasd dat ze in die woestijn allerlei plantages hebben aangelegd, weliswaar met irrigatiesysteem en kassen. We zien zelfs een melkveebedrijf met zwartbonte koeien, maar er is geen sprietje gras te bekennen.

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 09:35 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 13 februari 2012

De laatste dag

Het dagje strand is ons goed bevallen, lekker ontspannen na de intensieve en indrukwekkende week. Ons eten is steeds koosher geweest en het lijkt heel gezond, weinig vet en veel groente. 's Morgens is er een uitgebreid buffet met ontelbare gerechten die nieuw zijn voor ons. Daar kun je weer een heel stuk van de dag op verder. Deze laatste ochtend gaan we richting stad en willen de markt op. Hier in Eilat is een tijd terug een aanslag op een hotel geweest en ze zijn erg aan het controleren bij winkelcentra en markten. Onze hele handel wordt nagekeken. Toch geeft dat een veilig gevoel.
We zien hier een hele serie aanplakbiljetten van een rabbijn die hier komt spreken. Ben vraagt nog enigzins voorzichtig of het een religieuze bijeenkomst is of een politieke, maar het blijkt een religieuze te zijn.

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 09:35 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 12 februari 2012

Eilat

We hebben net ons ontbijt achter de kiezen. Daar kunnen we de hele dag wel op teren. We hebben van alle voor ons nieuwe gerechten iets geproefd, de gevulde tomaat, allerlei soorten yoghurt met kruiden en fruit, heel veel fruit, broodjes, teveel om op te noemen. Voor het eerst hebben we uitgeslapen. D.w.z. wij èn Diny. Ben liep al heel vroeg in het park en spotte de jongelui die er onder een dekentje de nacht op bankjes doorbrachten. Hij kreeg een heel gesprek met een jongeman uit Singapore die elke minuut een foto maakte van de vroege ochtend. Ze hadden een leuk gesprek en de jongeman bleek veel interesses met Jaap gemeen te hebben.
Hier in het hotel is iemand van Kras aanwezig maar de tour met de boot met glazen bodem, die wij aanvankelijk in gedachten hadden, vaart op zondag niet. Misschien morgenvroeg. We gaan eerst maar eens even op het balcon in het zonnetje zitten en dan zien we wel weer. Lekker relaxed zo'n laatste dag.

En dan... een dagje strand met 27 graden. We rusten uit na alle indrukken... emoties en inspanning....
De dag is aan ons. Er is genoeg aanbod, we hoeven ons niet te vervelen. Je kunt nog een woestijnsafari doen of naar het Observatorium of een dagje met de dolfijnen. Wij hadden bedacht om met een boot met doorzichtige onderkant een paar uur de zee op te gaan, maar op zondag doen ze dat niet. En eigenlijk… zeg nou zelf… hebben we zoveel mooie dingen beleefd en ons lichamelijk zowel als mentaal zo bezig gehouden dat een dagje strand ook wel lekker is. We zitten n.b. in het Astral Seaside hotel. We kunnen zo het strand op. En dat doen we, we gaan er een lui dagje van maken en installeren ons met een boek op de luxe strandstoelen op het strand. Het wordt al gauw 27 graden en Diny en ik gaan ook hier de zee in die wel zout is maar lang niet zo koud als de Dode Zee gisteren. Niet te geloven dat het in Nederland echt winter aan het worden is.
Gerhard en Judith zijn hier tijdens hun huwelijksreis in februari 1997 ook geweest en behalve de vliegreis( Gerhard dan) was hen ook dat weekje zon goed bevallen.
We hebben wat rondgesnuffeld in de buurt, kopen een yoghurtijsje met allerlei vruchten en maken ons nu klaar voor ons laatste diner in dit hotel. Morgen is het voorbij. Om half drie vertrekken we hier vanuit het hotel naar het vliegveld Ovda dat een uurtje rijden met de bus vanuit Eilat ligt.

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 16:50 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 12 februari 2012

En dan... de Dode Zee

Daarna komt het moment in zicht dat we de Dode Zee zelf gaan bezoeken. We waren al een beetje afgeschrikt doordat het water maar 17 graden zou zijn. Er zijn er al wat die wat terugkrabbelen om zich in het koude water te wagen. ‘Ben trekt de melk al op’, meldt Diny. Hee zeg:’Ik zal alles wel filmen’.
Maar uiteindelijk wagen de meesten zich in het water. Het blijkt 22 graden. Dat valt al weer mee. Ben heeft wat moeite om de zwembroek dicht te krijgen. Hij is blijkbaar afgevallen de laatste jaren… of het elastiek is te slap. Maar toch, wanneer de dames allang liggen te drijven, komen de heren er ook in. Het is een aparte ervaring. We hebben ons krantje vergeten maar het had gekund. Ik krijg door het gespetter zout in m'n ogen Dat is al minder, maar het zout spoelen we wat later goed af onder de douches aan het strand en spoelen de zwempakken goed uit.