Alkmaar

‘Zal ik je even overhoren?’, vraag ik Eva. Ik zie een opengeslagen Duits boek liggen als we aan de Schaapstreek arriveren. Ja.. dat zit er nog steeds in. Eva vindt het goed en we starten. De eerste ronde is nog niet perfect maar als ze alles nog een keer doorneemt, gaat het gesmeerd. Je weet het hè? Beter 6 keer 10 minuten dan 1 keer een uur. Maar dat weet ze al.
We zijn na de koffie na de kerkdienst doorgereden en zitten nu in Sleen aan de koffie. De aanhanger moet weer mee. Dinsdag is de dag van het papier ophalen voor Valerius. Zeg niet dat pensionado’s alle tijd hebben. Die is heel snel ingevuld. Maar het voordeel is dat je wel vrije dagen kunt plannen.
Dinsdag gaan we tante Geertje begraven, de laatste der Mohikanen werd ze samen met moeder van der Kolk genoemd. Precies een maand na moeder is ze zo weggegleden uit dit leven, gewoon zomaar… weg. De neven en nichten van der Kolk hebben zo opnieuw, en nu voor het laatst, een spontane reünie.
Het papier moet dus morgen maar vast gehaald.

dinsdag--  Opnieuw dus een afscheid. Tante Geertje van Essen- van der Kolk, de jongste zus van vader van der Kolk is niet meer. Ze is wel 94 jaar geworden en was de laatste tante van de oudere garde.
Ze was een opgewekt en positief type, maar heeft het vreselijk gevonden dat ze zoveel broers op jonge leeftijd verloor. Ome Gerrit van der Kolk stierf op 18 jarige leeftijd, vader Gerard was 45 jaar, Ome Drikus en ome Anton ook ongeveer op die leeftijd. Allemaal stierven ze aan een soort niervergiftiging waar in deze tijd wat meer mogelijkheden voor zouden zijn. Natuurlijk werd er veel nagepraat door de neven en nichten en de reünie die we voorzien hadden bij moeder van der Kolks overlijden kwam er toch wel erg vlug achteraan. Vanzelf kwamen de familieverhalen weer los. Ik herinner me vooral de verjaardagen in huize van der Kolk wanneer ome Jan, tante Marie en tante Rimie en tante Geertje en oom Wim er bij waren. Jan en ook Geertje waren nogal doof en wanneer er bijgepraat moest worden kon je dat goed horen. Dat ging vaak zo:
'He-j 't eheurd, Jan...? Weet ie wie d'r ok dood is?'' Och moeder had er zo'n hekel aan. Tante Marie bracht er altijd een vrolijke noot aan. Wim herinnert zich goed hoe ze iedere zaterdag een stuk of 10 karbonades in de pan gooide en alle jongens en neven die langs kwamen ermee verwende. En wanneer ome Jan daar tegen protesteerde zei ze:'Zolange as ie steeds van die dikke sigaren rookt, kriegt de jonges op zaoterdagmiddag van mie een karbonade".
Ik geloof dat nicht Hennie van tante Marie er over begon... over een reünie. Het werd meteen opgepakt en volgend jaar organiseren Henk van der Kolk en Jacomijn een reünie voor de van der Kolk familie.


In 2007 samen op de bruiloft tevens reunie van Jan en Jannie
Tante Geertje en moeder van der Kolk



Een deel van de neven en nichten in 2007

We hebben net ons ontbijt achter de kiezen. Daar kunnen we de hele dag wel op teren. We hebben van alle voor ons nieuwe gerechten iets geproefd, de gevulde tomaat, allerlei soorten yoghurt met kruiden en fruit, heel veel fruit, broodjes, teveel om op te noemen. Voor het eerst hebben we uitgeslapen. D.w.z. wij èn Diny. Ben liep al heel vroeg in het park en spotte de jongelui die er onder een dekentje de nacht op bankjes doorbrachten. Hij kreeg een heel gesprek met een jongeman uit Singapore die elke minuut een foto maakte van de vroege ochtend. Ze hadden een leuk gesprek en de jongeman bleek veel interesses met Jaap gemeen te hebben.
Hier in het hotel is iemand van Kras aanwezig maar de tour met de boot met glazen bodem, die wij aanvankelijk in gedachten hadden, vaart op zondag niet. Misschien morgenvroeg. We gaan eerst maar eens even op het balcon in het zonnetje zitten en dan zien we wel weer. Lekker relaxed zo'n laatste dag.









En dan... een dagje strand met 27 graden. We rusten uit na alle indrukken... emoties en inspanning....
De dag is aan ons. Er is genoeg aanbod, we hoeven ons niet te vervelen. Je kunt nog een woestijnsafari doen of naar het Observatorium of een dagje met de dolfijnen. Wij hadden bedacht om met een boot met doorzichtige onderkant een paar uur de zee op te gaan, maar op zondag doen ze dat niet. En eigenlijk… zeg nou zelf… hebben we zoveel mooie dingen beleefd en ons lichamelijk zowel als mentaal zo bezig gehouden dat een dagje strand ook wel lekker is. We zitten n.b. in het Astral Seaside hotel. We kunnen zo het strand op. En dat doen we, we gaan er een lui dagje van maken en installeren ons met een boek op de luxe strandstoelen op het strand. Het wordt al gauw 27 graden en Diny en ik gaan ook hier de zee in die wel zout is maar lang niet zo koud als de Dode Zee gisteren. Niet te geloven dat het in Nederland echt winter aan het worden is.
Gerhard en Judith zijn hier tijdens hun huwelijksreis in februari 1997 ook geweest en behalve de vliegreis( Gerhard dan) was hen ook dat weekje zon goed bevallen.
We hebben wat rondgesnuffeld in de buurt, kopen een yoghurtijsje met allerlei vruchten en maken ons nu klaar voor ons laatste diner in dit hotel. Morgen is het voorbij. Om half drie vertrekken we hier vanuit het hotel naar het vliegveld Ovda dat een uurtje rijden met de bus vanuit Eilat ligt.

Daarna komt het moment in zicht dat we de Dode Zee zelf gaan bezoeken. We waren al een beetje afgeschrikt doordat het water maar 17 graden zou zijn. Er zijn er al wat die wat terugkrabbelen om zich in het koude water te wagen. ‘Ben trekt de melk al op’, meldt Diny. Hee zeg:’Ik zal alles wel filmen’.
Maar uiteindelijk wagen de meesten zich in het water. Het blijkt 22 graden. Dat valt al weer mee. Ben heeft wat moeite om de zwembroek dicht te krijgen. Hij is blijkbaar afgevallen de laatste jaren… of het elastiek is te slap. Maar toch, wanneer de dames allang liggen te drijven, komen de heren er ook in. Het is een aparte ervaring. We hebben ons krantje vergeten maar het had gekund. Ik krijg door het gespetter zout in m'n ogen Dat is al minder, maar het zout spoelen we wat later goed af onder de douches aan het strand en spoelen de zwempakken goed uit.



Dobberen in het ontzettend zoute water van de Dode Zee



Ieder moment kan de kleur veranderen van het uitzicht op de Dode Zee en Jordanië aan de overkant




Dwars door de woestijn op weg naar Eilat


Fabriek voor de verwerking van zout

Hier bij de David Fall is precies de goede plek om een groepsfoto te maken. Jammer, de maker Günther Konnen staat er niet bij op, maar het geeft een mooi beeld van de zo prettige groep.