Dinsdag 8 september 2026
Tied van leve
haore hove
rust so sottecke op miene herfste,
droomt van unne lange soomer
daer icke nog jaege,
renne langs ’t strande
ende om unne glimlache vraoge,
sie om unne reikende hande.
.
die afstand drieft al dunne ferre,
’t slape is dieper as ooit,
sezoene nervet miene vel,
jonkhede verdwijnt,
miene toekumste dooit.
.
haore wange
verraodt verte,
die oewe spieghele
miene hert;
die grens wort
al dunne verleght,
sterve groeit hard.
.
(Juliaanse Taole)
Geschreven door juliaansetaal om 00:00
Reageer op dit bericht