Doorghegaen

Doorghegaen


.

ghao-deur oeck deur,
of hebd' de voorgaende levensgangen deurgheslengheld,
ick en spreke nie van 't zwacker lichaom,
noch van teghenspoeden,
oeck nie da-gh' de naemen nie meer ras
opeenhopen kont
van oew nageslachte
of van de menschen die nu ten voorschijn comen.

.
nee, ick spreke van 't nut der ouderdom;
't jongher geslachte en behoeft oe niet meer.
Dat en is gheen claeghe, alhoewel,
ick moet wennen aen d'n gedachte:
overbodigh.

.
't leven dwinght oe te vertragen,
ende immer meer de vergankelijkheyd te verdragen,
in ende om oe selve.
Maer let wel:
niet om al oew talenten weg te bergen.
Neen,
doe ende blijft doen,
daor waor 't herte daorom vraeght.

.
Oeck de liefde wordt schaeurser als houvast,
voelbaer, tastbaer,
of als hope op beter dagen.
Ick wil maor segghen:
waorin sou ick noch moeten slagen,
als alles jongher ende gesonder schijnt dan ick,
ende voortesprint
over sijne eyghen wegen?

.
Alsoo heeft de nature 't geschikt,
ende segght:
blijft maor bij datghene
dat de maatschappelijke
ende biologische bellen
verwachten ofte vragen.

.
Waor ick toe comen wil,
is dat de ouderdom
omme een ander inzicht vraeght:
vooral de meerwaerde
van de lotgenoten rondom oe.
Ja,
alleen ofte niet alleen,
soe is oeck de werkelijkheid.

.
Ick erken nu
dat juyst daor veel rijckdom rust:
in de zielen
met den vertraghenden rondetijd.

.
't Is inderdaed alsoo
dat men juyst hier spreeckt
van dien veel gepresen mantel,
waoronder velen verpoosen.
Maer daor,
waor den eenen mensch
den anderen ontmoet,
aenvoelt
ende somtijds swijght,
daor ligt den sin
van 't gemeensaem sijn,
die heden ende verleên
aen elcanderen rijght.