Ghij zijt in mij,
raekt mit dijnen lach mijn siel.
Ghij en cunt dat niet beletten,
een schoone blick en is immers vrij,
gaet deur mueren henen,
en laet sich niet besetten.

.

Ic ben in dij,
niet omdatter ghij dat wildet,
noch darum dat ghij daeromme sout vraeghen.
Ic weerkaetse in dijnen spiegel
een stucxken hemelsch blauw.

.

Somwijlen gaet het licht sijnen eyghen wegh,
en laet sich niet vanghen,
noch vermenghen mit dat ghene dat ic segghe.
Maer het begleydt ons wel
mit versoenende gesanghen.

.

Handen connen het niet grijpen,
dat onbegrepen zielerverlanghen,
miskennt deur aerdsche pijne.
Maer toch is het altoes daer,
het compt in dijn herte
als ooc in het mijne.

🌾

Leevend verleeden

.

't is langh verleeden dè ik

nog woorden van heur ontfingh

nie dè zij mij toebehoorde

.

zij waor verbonden

en toch onghebonden

aon den meinsch

naor wien ik enkel nog zie

as ik in 't verleeden staor

zij, van wie ik allenghs

voortschrijdend inzichte ontvaor

.

zij,

't fier meiske van langh ghelejen,

waor ik seker nie vergheten

doch sommighe leeven verre wegh

op afstanden,

wel of nie te meten

.

toch woont zij plotselingh

efkes in m'n ghepeinsen

waorin 't beeld van un jung meinsch verschiendt

en ik herinner mij

hoe heur pril wysheid

de werkelijckheid

mit poëzie verzachten kinde

.

heur ziele vertrouwde zij

aon dien aanderen toe

al dan nie in woorden verbeeld

.

d'r waor iet tusschen

die twie herten

.

zij deelde

unne zachten zuchte

naor elkaander

.

D'n eenvoud van onz jeughd

.

in den winter van m'n jeughd

stonde de bloemen aon 't raom

als cunstwercken van de naoture

mer, 't mot gheseght,

veur dè inzichte kend' ik nog gheen naom

.

't waor wennen disse weeck mit vorst

en 't schrabben van de veurruut nie mier ghewoond

dan ouk nog den warmte-stande loagh in huus

efkes hadde den ouwen zwarten kolenkachel

zich tusschen m'n ghepeinsen ghemenghd

wij hadde doar toen mer ene in de keuken thuus

.

ik droegh unne dracht

waorvan den naom vervlooghen is

't waor den borstrok, ouk veur mansvolck,

un ghebreid onderhemd teghen de kouwe

soms hange d'r nog un paor in un museum

want ons opghewermde weder

hee heur verbannen

.

Oud en nuuj

.

hoe dreugh waore m'n lippen

toen ik, ten langen lesten, dorstigh

van stoffighe wysheid proefde

.

tandeknersende viel

mijn weereldbeeld in duugen

toeghedect mit dreughe blaoren

.

ik zocht opnuuj,

ghelijck den meinsch is,

unne aandere schim

ik waor van m'n

scheppinge getuughe

en wilde wederomme

den einder verklaoren

.

Onsekerheyt

.

afdrijven met een stroom

die stercker is dan ghij,

medegenomen worden

op een reyse,

alwaer de vrijheyt wort ingheperckt

deur een alomme dreighend virus

.

maect angsigh,

men raect van de wijs

ende gunt aen ontkenningh

haer deel,

.

selvs geweld coomt

opstandigh van stal,

deur boosheyt

uyt een dieper dal

.

de horizon schijnt

steets verder te ligghen,

gedachten raken verward,

het spoor bijster,

.

uyt-sichtloosheyt versmalt sich

ende wort,

soo men seght,

star

.

gheen mensche ontcoomt

aen overgave,

immers sijne selveredsaemheyt

vertoeft meest

in ijle lucht

.

doch om sich weder

aen eenigh selvertrouwen

te laven,

is saemhorigheyt vereyscht

als een helende vrucht

.

Naderbij

.

in alle boomen verbeelde ick mij

oock in talrijcke ooghen

plaetse ick u in mijne rij,

ick voele het overal

.

ghelijck in den sachten wint

deur uw frêele haer,

is het een illusie

na de val,

met daghdromen aen mijne zijde

ende des nachts

een swaer ghebaer

.

soo hebt ghij oock

de hande langs uwe dij,

maer reickt ghij mij

toch den andere?

.

ende wijl tacken

wijd haer suchten verdeelen

deur de ochtenddauwe

naer aschgrauwe luchten,

waerdeur ick geensins

eenighe lichtstraele aanschouwe

.

mijlen verre,

ende warmbloedigh naderbij,

roep ick al wuivende

naer de schauwe,

.

de spiegel coomt niet nader;

die was doorgaens

al wat schuw

.

Lenghte, Diepte ende Afstand

.

Nu noch, soudt ghij segghen,

ghij coomt toch adem te cort

ghezien uwe jaren boven de seventigh,

soude ick mij enkel

tot behoudende dichten moeten richten?

.

oft op een verheven podium

eene voordracht nederstellen,

iets dat vertoeft

van haver tot gort,

alwaer ick bij den greep

rond den microfoon op de bühne

corte, verwonderende poësije

oft proza in de lenghte

tracht te pletten,

.

dat oock noch blijvend smaect

naer een eindelooze

chocolade Kwatta-reep,

ende een aura behoort te draghen

die de hoorders aan u doet boeyen,

.

als ick mijne woorden

sonder snoeyen,

ja, selfs als ickse luide doe loeyen

uyt een ghepassioneerde krater,

.

wijl mijn dichterlijcke schrijverije

thans stocqt in historie,

ende gelijckt op drijven

in vervuylt water,

.

ick schrijve niet meer over later,

ben ghebonden

aen mijne eyghen boeyen,

ende sta stil

wanneer weder een crisis

sich met den doorloop wil bemoeien.

.

Ja,

het woordelooze uyt-sicht

is in sicht,

de kimme is nabij

ende schuift niet op,

dat is wat de werckelijckheyt belicht.

.

Ick ben een man

van weinigh woorden,

niet van het eindelooze

kunstigh wercken,

.

ende richt mij eer

als een metselaer,

die in cort verband

tot sijne kerne moet beperken.

.

Ick hebbe mijne grense

voldoende toegelicht,

ende ben weder

op aerde ghelandt.

.

De omvangh van mijn werck

wort bepaald

deur de verkreghen ruymte

in de crante.

.

Ick stoei ende besinne:

is dit het pad

dat ick als schrijver

noch beminne?

.

Is dit het eynde,

oft een nieuw begin?

.

Gholvende Grense

.

dualiteyt tusschen waer ende onweer

tusschen verstooten ende eyghen recht verweer

binnen oft buten, het trachten helpt

eene werelt te ontsluyten

.

is 't leven in d' overleveringhe

die van heden morghen hiet

oft woont men in kasteelen van karton

oft tusschen tochtighe muren,

't en can oock onder 't blauw gheschieden

met een glimlach in de zonne niet verre vliet

.

ademt men dan tusschen keuzen

ende leuzen van vergaderde levensbrocken

ghelijck een opgejaeghd mensche

.

in hoeverre can men een eyghen pad verkiezen

ende dat vertalen in eenighe kleuren van bestaen

die in gheest ende lijf zweven

van wensch naar grense

.

ende als gedreven deur de ziele

het zoekende pad begaen

.

Goa mar

.

goa mar

fluusteret

miene inneghste

stemme

.

hadde g' oe nie mier

motte roepen

.

de zijt deur

d'n verstreke tijd

ghekrope

.

altoes 'n menghelinghe

aodemend

van afstote en hopen

.

miene hande raeken

nogh efkes aen dijn huud

.

de ziele ervaert

mit teghensin

'nen aofwezeghen klank

.

goa mar

zwijghen miene lippen

.

ick en heb nie gheleerd

'nen naevelstrenck

deur te knippen

Ick, as unne goejmoedighe

.

ick zuuk tederheid zònder woorden
enkel 't ghevoel dè d'r iemend vur mij is
iemend die mij anschouwt zoa'k bin
unne mins mit verscheijde kaante
soms binne mijn "Zijn" mit zijne dualismen
doch van 't groetste belang is, dè ick mezèlf ken

.

De wègh dur 't bestaon
is dikwijls as un concours hippique
ge stöt oe al teghen d'n ierste balk
of dè ghinne die hoogh lig en unieks aenvuilt
mer daornao is 't un leste dwarsligger
die 't verlangen de locht in laot gaon

.

ick heb gelierd dè vreugd komt en geet
en bin mij dervan bewust dè de werkelikheid
in heur doen en laoten per saldo mij bestiert
en de waorheid zien laot, zò die bestaot
immers zij kent veul miskende kaante
sterker nogh, as un lot dè mit oe optrekt

.

't kumt d'r op aon, bevriend te worre mit oezezelve
en 't zachte rondom op te vange en te herinneren
de steine op oewe wègh motte zelf gedragen worre
en liere 't gheheel in oe hart te beminne
soms dur onwillighe aanwezige laoge heen