Slamm
.
Mij is ter ooghe en ter ore ghekomen
dat slamm, slijk, bagger of blubber
un half-vloeibaor mengsel is van klei en waoter,
waoruut nochtans vruchtberheid gheboren wert.
.
Dat verheft mijnen naom tot un hoogher bubbel,
wat minder bijdraagt is drijfzaand, mer da's veur later;
ik weet zeker dat men daorin diepe kan doordringen,
ghelijck un dichter zwemt in 't noch schier onbekende,
teneinde letters uut 't zuugend gheheel te wringen.
.
Hildeghard van Bingen had al weet van vloeibaor leven;
zij sprak over 't wassend sap in waorlijck alle dingen
en schonk de mensheid un geruststellend inzicht:
.
zelfs 't sterven is un gegeven
dat alom dienend is.

Mikos, mienen vrind
.
Hè hej de hikke,
Mikos, mienen vrind,
die achter mi zit in stille trouwe,
.
en veur den tel van een zucht
opspringt op mienen stoel,
gelijk 'n veugelke dat den tak hervint.
.
As hej buute is gewiest,
ligt hej languut gespreid,
gelokzalig in huus gekomen,
.
en ik ken dè gevoele wel,
die stille zekerheid
van te mooge zijn.
.
Van vrinden motte 't hebbe.
Veur veul onder ons
is 'n dier 'n licht in de schemer.
.
Hej vraogt niks.
Rekt hem uut veur de gemak,
en loaot zo nou en dan
.
'n zachte zucht ontsnappen,
zo ene die de lucht verzoent
mee den dag.
.
Wij vorme span,
drinke meest decafé,
en waorlijk,
.
hoe goed kan 't leven zijn.
.
Hej klaagt nie over ja of nee,
nie over wee of ongemak,
zodat ik mi ok nie hoef vast te hange
.
an kuren of geknor.
.
'n Flinke aai over bol en vacht
is veulal al genoeg
veur mienen rugverwèrmer.
.
En wordt de warmte hem te veul,
dan zoekt hej de koelte
van den vloer,
.
of trekt nao de ope lucht
waor de wind nog iet vertelt.
.
'n Geluk bovenop geluk:
hej is ginne drammer,
mar 'n gezel van stilte.

unne daenckewelle

icke daencke miene naoste
ghie sijt unne menske as gine aender
immer bende ghie daor vor miene surg
as icke volle bin met traone ende lit
icke voele me daen so geborg
ende vele mere as ghie ieglich wit

miene stiele is nimmer so enig tu segge
ingekeert is mere dun weghe die icke gaone
geve is vaok better uut te legge
daen unne daenckewelle
nimme doch miene blick in oewe ooge
das mere dan unne wort kaen stelle

tijtloos

ghe leest dit met een kloppend herte,
soo mach men hopen,
ja nogh stercker.
.
ghe leeft gewis in mijn ghe-dicht,
ick schenk u adem ende morgenlicht,
mijn bezielinge is in u gekropen.
.
't is een langh zoeken gheweest
naer 't rythme van uw wordinge,
door luysteren, voelen ende schouwen.
.
oogen verhalen 't meest,
soo segt men dickwils,
maer juist dien blick te vangen
in zijn fonckelende ghedaente,
.
dat herkent men eerst onder gelijcken,
in een schier tijtloos verlangen,
sonder eenige verborghen schaemte

... zôo 't gheschiet
.
Als ghenegenthe ghien verbondenisse en vint,
soe dwaelt men deur de woesteneije,
tusschen ontallijcke korrels zands.
.
Dan moet ick 't hebben
van wederkeerende stonden,
.
van aencomende eenlinghe oogenblicken,
.
niet mit bestendigheyt begaeft;
.
want 't eeuwich ademen
en is mij niet toeghedaen.
.
Nae dat de jaoren haer tal vergaeren,
.
mach men voorwaer bevinden
een meerdaeghs gheluck,
.
dat heelt ende verwarmt,
.
dat sich laet deurverwen
mit den stillen glans der ziele.
.
De waere gheminne
.
heeft sich selve aenghemeld.
.
Gheen niewmaere brengh ick,
.
waer ick segghe
.
dat menigh mensch,
.
oud geworden van jaoren,
.
als de scheppinge sich aldus aendient,
.
op sijnen eyghen zielenhof
.
is aengewesen.
.
't Welck geensins te verklaren valt
.
als straf van boven,
.
maer veeleer voortcomt
uut nature ende gheschick,
.
somwijlen grof,
.
somwijlen flaeuw,
.
ende somwijlen
.
wonderbaerlijck teer.
.
Doch nu weet ick oock
.
dat alle saecken
.
naer betreckelijckheyt riecken,

Sachte wint

In de sachte wint heur ick di,
ghij zijt d'r nog altijt,
nie zichtbaar vur mine ooghen,
mer voelbaor in alle tijt.

Verbonden in vervlogen daegen,
segght nie wat blieven zal;
ick zie dien warmen glimlach heden,
geliek een lichtval overal.

Mer starck is 't missen
in dit aordsche leven,
verbonden an vergankelijcke stont;
doch dankbaor, as grieze wolcken
zijn verdreven,
dat de liefde nie verlore en verstomt.