Ghevleughelde snaren

.

Ghy straelt mi toe

in gracieuse lijnen omfloerst,

ende gaet in schaduwighe verwe

als een stille verschijninge

uw sprenckelende geuren

.

daervan en weet ic niet meer

dan dat ic begeere

dat sij in mi souden wonen

.

uw inghetoghen bekoorlyckheyt

geeft oogen vol betoveringhe,

ghedragen in een teederen tred

.

de kaecklijn,

somtijts met haren overschaduwt,

doet mi in 't herte roeren

ende boetseert beeltenissen;

schoonheyt wort in mi gheweckt

.

een sachte stemme

vercleurt het licht uwer siele,

dat verhaelt

van breekbare voelbaerheyt

.

uw aensicht doet verwonderen,

als waert ghy

tot mi gheleyt

.

Julius Dreyfsandt zu Schlamm ès ne dichter die mit weinigh woorden veul weet te segghen. Zien verzen gaon traogh as 'nen avondwind over de velden, mer draogen un diepe innigheijt in heur. Hie schruuft over verlies, stilte, liefde ende de ziel, zóó dattet kleine ende gewone plots vol beteekenisse staot.

De kracht van zien wèrc leght nie in groote gebaoren, mer in 't zachte luisteren naor watter in den mensch ende in 't laandschap beweeght. De taole klinkt eijghen, soms archaïsch, mar aoltiedt levend. Wie hem leest, vènt gheen rumoer, mer un plaetse van bezinning.

 Julius Dreyfsandt zu Schlamm ès un dichter veur menschen die in de stilte nog woorden heuren.

 De taal komt niet voort uit een woordenboek, maar uit een levensweg Korte handleiding voor de Juliaanse taal (in ontwikkeling)

.De eerste inbreng in gedichten is van toepassing sinds 2005 (onder Iegene Taole : zie Gedichten.nl)

Oorsprong

De Juliaanse taal is een poëtische kunsttaal, gegroeid uit Brabants taalgevoel, oudere Nederlandse taalvormen en de poëzie van Julius Dreyfsandt zu Schlamm.

Zij is niet ontworpen volgens vaste taalkundige regels, maar langzaam ontstaan tijdens het schrijven van gedichten.

De Juliaanse taal wil geen historische streektaal nabootsen. Zij zoekt een eigen stem voor verstilling, vergankelijkheid, natuurbeleving, herinnering en zielsbezinning.

Geen erfgoed dat werd overgeleverd, maer een landschap dat al schrijvende werd ontdekt.

De Juliaanse taal wil niet indrukwekkend klinken. Zij wil waar klinken.

Verdere uitleg en wetenswaardigheden

https://blog.seniorennet.be/boecderjuliaansetaole/

.

driġhedaeligh

.

vandaogh, oft al iet eerdher, ervaore ick heur zyn in heur wezen;

dat beduut dat ick 't gheschrevene ock weder ende weder mot lese.

de woorde vorme somwijlen nije accoorde

.

ende wat ick hoorde en kende niet dieselve galm wederom,

maer den clanc die sinds ghesteren ende eerdher henen rende,

oft mi môrreghen al een ander geluut toespeelt.

.

ick vormde, al schetsende, een beeld met lichte- ende schaeuwelijnen,

jae driġhedaeligh, opdat de ziele krimpen ende uutdeinen can.

myn herte en is helaas niet machtigh dit in eenheyt t'samen te vatten;

dit inzicht heeft mi allengs vertraecht ende gheheelt.

Van de eeuwighe roem

Wat ic worden sal?

Ic houde het cort.

Mine sterre sal rijsen.

Onaentastbaer op den hooghsten top.

Daer sal ic neder sien op u allen,

genietende van de vele sterren

die mi zijn voorgegaen

in het vallen.

Ghi bemerckt het reeds:

ic streef naer het hooghste.

Het sterckt mijn herte te weten dat ghi mij na mijn overlijdene niet vergeten en sult.

Nochtans...

so verre is het noch niet.

Wel is waer dat men lang heeft moeten zoeken eer men Vondel vond.

Daerom heette hi wellicht Vondel.

Men vond hem.

Ende bevond hem eene sterre.

Een gevallen sterre weliswaer,

maer toch eene sterre.

Want wat van den hemel valt

keert allicht weder op aerde.

Dat begrijpt een kind.

Nu meynt ghi vermoedelijck dat een vallende sterre iemand is die eerst stijght ende vervolgens ter aarde tuymelt.

Dat geschiedt seker.

De meesten verdwijnen ten langen leste in Hollandschen mest.

Daer bevinden zich reeds vele koeien,

vele varkens,

ende niet weinige dichters.

Het is een druk bevolckt gebied.

Selve mijnen buurman bewandelt het dichterspadt.

Weliswaer reeds vele jaren.

Ende meest op het Pieterpad.

Maer hij bewandelt een padt.

Dat valt niet te ontkennen.

Hij schrijft over brandnetelen.

Veel brandnetelen.

Een eerlijck onderwerp,

doch niet van dien aerd dat het de eeuwighe roem gewoonlijck dichterbij brengt.

Mijn vader saliger placht te segghen:

"Julius, indien ghi dichten wilt,

dan moet ghi grootsche werken verrichten."

Ende ic gehoorsaemde.

Ic kocht de kostelijckste vulpen.

Ic huurde een kamer onder het waeckende oogh van Simon Vinkenoog.

Ic verzamelde drank.

Ic verzamelde sjaggie.

Ic verzamelde slapeloose nachten.

Ende bovenal verzamelde ic kladblokken.

Vele kladblokken.

Zoo vele zelfs dat de Hema mi weldra als eene der voornaemste afnemers beschouwde.

Jarenlang ploeterde ic voort.

Vellen werden beschreven.

Stapels groeiden.

De wereld bleef onveranderd.

Doch dat mag een groot kunstenaer niet ontmoedigen.

Volgens den ouden regel moest ic vervolgens verdwijnen.

Daerom trok ic naer Parijs.

Ic werd clochard.

Dat hoort immers aldus.

Een dichter zonder ellende weckt wantrouwen.

Ic leefde van de milddadigheyd der passerende Hollanders.

Dat viel tegen.

Dikwijls schonken zij mij munten waarop nog een Juliaantje prijkte.

Daermede valt in eene eeuw van euro's moeijelijck te onderhandelen.

Derhalve wachtte ic geduldich.

De kenners zouden immers eenmaal verschijnen.

Zij zouden roepen:

"Dáár zit hij!

De lang verwachte Julius!"

Zij zouden mij redden uit de vergetelheyt.

Ende verheffen tot eene onsterffelijcke sterre.

In plaetse daervan verscheen de Fransche vreemdelingendienst.

Zij arresteerden mij.

Ende zetten mij het landt uyt.

Het verschil tusschen beide scenario's was niet gering.

Daerna werd ic postbode.

Ende, om de waerheyt te segghen,

het was voortreffelijck werk.

Nooit heeft een mensch meer woorden rondgedragen dan een postbode.

Waer ic verscheen,

snelden de menschen naer hunne brievenbus.

Men wachtte op mij.

Dat doet een mensch goed.

Zelfs een misluckt genie.

Ende wanneer ic eenmaal in den hemel verkeer,

sal wellicht iemand segghen:

"Weet ghi nog van dien ouden Julius?"

"Ja."

"Wat was hi dan?"

"Wel..."

"Hi had altijd iets mede te brengen."

Siet ghi wel?

Ghi zult mij na mijn dood toch niet vergeten.

🍂