Lenghte, Diepte ende Afstand

.

Nu noch, soudt ghij segghen,

ghij coomt toch adem te cort

ghezien uwe jaren boven de seventigh,

soude ick mij enkel

tot behoudende dichten moeten richten?

.

oft op een verheven podium

eene voordracht nederstellen,

iets dat vertoeft

van haver tot gort,

alwaer ick bij den greep

rond den microfoon op de bühne

corte, verwonderende poësije

oft proza in de lenghte

tracht te pletten,

.

dat oock noch blijvend smaect

naer een eindelooze

chocolade Kwatta-reep,

ende een aura behoort te draghen

die de hoorders aan u doet boeyen,

.

als ick mijne woorden

sonder snoeyen,

ja, selfs als ickse luide doe loeyen

uyt een ghepassioneerde krater,

.

wijl mijn dichterlijcke schrijverije

thans stocqt in historie,

ende gelijckt op drijven

in vervuylt water,

.

ick schrijve niet meer over later,

ben ghebonden

aen mijne eyghen boeyen,

ende sta stil

wanneer weder een crisis

sich met den doorloop wil bemoeien.

.

Ja,

het woordelooze uyt-sicht

is in sicht,

de kimme is nabij

ende schuift niet op,

dat is wat de werckelijckheyt belicht.

.

Ick ben een man

van weinigh woorden,

niet van het eindelooze

kunstigh wercken,

.

ende richt mij eer

als een metselaer,

die in cort verband

tot sijne kerne moet beperken.

.

Ick hebbe mijne grense

voldoende toegelicht,

ende ben weder

op aerde ghelandt.

.

De omvangh van mijn werck

wort bepaald

deur de verkreghen ruymte

in de crante.

.

Ick stoei ende besinne:

is dit het pad

dat ick als schrijver

noch beminne?

.

Is dit het eynde,

oft een nieuw begin?

.

Gholvende Grense

.

dualiteyt tusschen waer ende onweer

tusschen verstooten ende eyghen recht verweer

binnen oft buten, het trachten helpt

eene werelt te ontsluyten

.

is 't leven in d' overleveringhe

die van heden morghen hiet

oft woont men in kasteelen van karton

oft tusschen tochtighe muren,

't en can oock onder 't blauw gheschieden

met een glimlach in de zonne niet verre vliet

.

ademt men dan tusschen keuzen

ende leuzen van vergaderde levensbrocken

ghelijck een opgejaeghd mensche

.

in hoeverre can men een eyghen pad verkiezen

ende dat vertalen in eenighe kleuren van bestaen

die in gheest ende lijf zweven

van wensch naar grense

.

ende als gedreven deur de ziele

het zoekende pad begaen

.

Goa mar

.

goa mar

fluusteret

miene inneghste

stemme

.

hadde g' oe nie mier

motte roepen

.

de zijt deur

d'n verstreke tijd

ghekrope

.

altoes 'n menghelinghe

aodemend

van afstote en hopen

.

miene hande raeken

nogh efkes aen dijn huud

.

de ziele ervaert

mit teghensin

'nen aofwezeghen klank

.

goa mar

zwijghen miene lippen

.

ick en heb nie gheleerd

'nen naevelstrenck

deur te knippen

Ick, as unne goejmoedighe

.

ick zuuk tederheid zònder woorden
enkel 't ghevoel dè d'r iemend vur mij is
iemend die mij anschouwt zoa'k bin
unne mins mit verscheijde kaante
soms binne mijn "Zijn" mit zijne dualismen
doch van 't groetste belang is, dè ick mezèlf ken

.

De wègh dur 't bestaon
is dikwijls as un concours hippique
ge stöt oe al teghen d'n ierste balk
of dè ghinne die hoogh lig en unieks aenvuilt
mer daornao is 't un leste dwarsligger
die 't verlangen de locht in laot gaon

.

ick heb gelierd dè vreugd komt en geet
en bin mij dervan bewust dè de werkelikheid
in heur doen en laoten per saldo mij bestiert
en de waorheid zien laot, zò die bestaot
immers zij kent veul miskende kaante
sterker nogh, as un lot dè mit oe optrekt

.

't kumt d'r op aon, bevriend te worre mit oezezelve
en 't zachte rondom op te vange en te herinneren
de steine op oewe wègh motte zelf gedragen worre
en liere 't gheheel in oe hart te beminne
soms dur onwillighe aanwezige laoge heen

Vannacht

vannacht waor ick

nie allienigh mit heur
droomde van

kaopende vagebonde

er wier mij nen

enghel gesjtuurd

aenghemaond deur boven

of wellicht hier ter plaotse gehuurd

zij zong veur mij

't lied van troost

waorin eindelooze liefde

wier aengeprezen

nao ene wijle

hervatte mijn

neuzengegrom

zien ghelijkmaotighen gang

zooda'k nou wirkelik

in d'n onbewusten zonk

bij 't ontwaken

preufde ick aon den dagh

en nam nieje kaansen waor

jao, nog wel in ochtendrok

maor de zunne bescheen mij

mit een overtuughend ghebaor

Ontheymd

zoe de wegh gaot, zoe gaot oock 't zicht
over in verren aonschouwe, om ten lesten
te eyndighen in de miste van morghen
.

vaker as ene kier
raokt men dan ontheymd
tusschen schijnbaor toegeëygende lichtjaoren deur
en wort als verborghen
in de leêgte van e'n eewigh ogenblick
.

't en is nie, da de mins versteent,
mar de wille leit in banden gheslaghen
en wort ghedwonghen ebbe ende vloed te dreghe;
niks en is zoe zielloos
as ghevoel da op eighe krachte draeyt
terwijl de rede in modder en slibbe graeft
.

de mins dwaolt al wijder van huys
van d' oersproonckelijcke scheppende ordeninghe
schouw mar in oe selve, ende om oe henen
wij geraoken telkenmale ontheymd
.

toch koester ick hope op e'n nuuwe verwachtinghe;
e'n wezenlooze zekerheid, zogheseyt
en ik verlanghe noar herstelde hechtinghe
.

opda e'n vernieuwd evenwicht
weer in mijn herte wort gheleyd
en de ziele ruste vint
onder 't licht da noyt verdwient.

ende die wind secht mij toe:

gaet over dit pad;

luuster hoe ’t veld singt,

voelt den boom,

ende sie — sy wuift met un blad;

selvs gestorven hout, gins,

kent de mooiste droom.

.

Ook as ghy die vlonders betreedt

die in kunstighe lijnen

u boven de aorde heffen,

sullen waterspiegelende bochte,

die wit hebben van komen ende gaan,

u in ’t ommetje weer treffen.

.

’t Is riet dat die stilte leidt

nae enckele oprechte verwonderinge,

die om geen enckel antwoorde vraogt,

ende waer die kleurryke ysvogel

syn opgeviste prooi

nae hogere oewe draagt.