Dinsdag 8 september 2026

Overghaove

icke buughe mien hoeft

vor oe, miene swoele naegt

ut en is nie vremt of ferre,

icke hadde oe verwacht

ghie schuilt hier ende daore

in die groeve van die oude boom;

die is thans in soomersche pracht

waoragheter ut ligt

onnavolghbaor leeft

ende enckele schaoduwe slegts

iele suchte weeft

terwiele sie ende icke

uutsiene naor ut ochtendghloren

waor in ons haerte ende gheopende hande,

ons innerlicke weere landt

ut neemt sienen tied

as waore ut unne eewighiet

doch gheduldigh is onse liefde

die reeds verwachtinghevol

is nederghevleit

icke opene alvast miene ooghe,

tot overghaove bereyt

Geschreven door juliaansetaal om 21:19 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Dinsdag 8 september 2026

Alles spreekt veur sich

ende die wind secht mij toe:

gaet over dit pad;

luuster hoe ’t veld singt,

voelt den boom,

ende sie — sy wuift met un blad;

selvs gestorven hout, gins,

kent de mooiste droom.

Ook as ghy die vlonders betreedt

die in kunstighe lijnen

u boven de aorde heffen,

sullen waterspiegelende bochte,

die wit hebben van komen ende gaan,

u in ’t ommetje weer treffen.

’t Is riet dat die stilte leidt

nae enckele oprechte verwonderinge,

die om geen enckel antwoorde vraogt,

ende waer die kleurryke ysvogel

syn opgeviste prooi

nae hogere oewe draagt.

Geschreven door juliaansetaal om 16:13 Reageer op dit bericht

Dinsdag 8 september 2026

Reik mij je hand

reik mij je hand

’n hand zoals

die van jou ja,

gij doar ge gaot net vurbij

die hand

hij lijkt gedwie en is nog vrij

sou gij die van mij wille rake

voele, pakke nor smachte

met liefde vlakke

of as gift ontvange in de jouwe

eve omsluite wellicht dele

om te hele of gewoan uit vertrouwe

mijn fingers sin sacht omhuld

met ’n gewillige vacht

sonder te schrome

sulle se nader tot je kome

ick sal niks segge

slechts de stilte swiege

late we se mekaar schenke

wense dat ’n tederheid sal moge sige

Geschreven door juliaansetaal om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 8 september 2026

Tied van leve

haore hove

rust so sottecke op miene herfste,

droomt van unne lange soomer

daer icke nog jaege,

renne langs ’t strande

ende om unne glimlache vraoge,

sie om unne reikende hande.

die afstand drieft al dunne ferre,

’t slape is dieper as ooit,

sezoene nervet miene vel,

jonkhede verdwijnt,

miene toekumste dooit.

haore wange

verraodt verte,

die oewe spieghele

miene hert;

die grens wort

al dunne verleght,

sterve groeit hard.

(Juliaanse Taole)

Geschreven door juliaansetaal om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Juliaanse Taal