Dinsdag 8 september 2026
Alles spreekt veur sich
ende die wind secht mij toe:
gaet over dit pad;
luuster hoe ’t veld singt,
voelt den boom,
ende sie — sy wuift met un blad;
selvs gestorven hout, gins,
kent de mooiste droom.
.
Ook as ghy die vlonders betreedt
die in kunstighe lijnen
u boven de aorde heffen,
sullen waterspiegelende bochte,
die wit hebben van komen ende gaan,
u in ’t ommetje weer treffen.
.
’t Is riet dat die stilte leidt
nae enckele oprechte verwonderinge,
die om geen enckel antwoorde vraogt,
ende waer die kleurryke ysvogel
syn opgeviste prooi
nae hogere oewe draagt.
Geschreven door juliaansetaal om 16:13
Reageer op dit bericht