Vannacht

Doorghegaen


.

ghao-deur oeck deur,
of hebd' de voorgaende levensgangen deurgheslengheld,
ick en spreke nie van 't zwacker lichaom,
noch van teghenspoeden,
oeck nie da-gh' de naemen nie meer ras
opeenhopen kont
van oew nageslachte
of van de menschen die nu ten voorschijn comen.

.
nee, ick spreke van 't nut der ouderdom;
't jongher geslachte en behoeft oe niet meer.
Dat en is gheen claeghe, alhoewel,
ick moet wennen aen d'n gedachte:
overbodigh.

.
't leven dwinght oe te vertragen,
ende immer meer de vergankelijkheyd te verdragen,
in ende om oe selve.
Maer let wel:
niet om al oew talenten weg te bergen.
Neen,
doe ende blijft doen,
daor waor 't herte daorom vraeght.

.
Oeck de liefde wordt schaeurser als houvast,
voelbaer, tastbaer,
of als hope op beter dagen.
Ick wil maor segghen:
waorin sou ick noch moeten slagen,
als alles jongher ende gesonder schijnt dan ick,
ende voortesprint
over sijne eyghen wegen?

.
Alsoo heeft de nature 't geschikt,
ende segght:
blijft maor bij datghene
dat de maatschappelijke
ende biologische bellen
verwachten ofte vragen.

.
Waor ick toe comen wil,
is dat de ouderdom
omme een ander inzicht vraeght:
vooral de meerwaerde
van de lotgenoten rondom oe.
Ja,
alleen ofte niet alleen,
soe is oeck de werkelijkheid.

.
Ick erken nu
dat juyst daor veel rijckdom rust:
in de zielen
met den vertraghenden rondetijd.

.
't Is inderdaed alsoo
dat men juyst hier spreeckt
van dien veel gepresen mantel,
waoronder velen verpoosen.
Maer daor,
waor den eenen mensch
den anderen ontmoet,
aenvoelt
ende somtijds swijght,
daor ligt den sin
van 't gemeensaem sijn,
die heden ende verleên
aen elcanderen rijght.

Overghaove

.

icke buughe mien hoeft

vor oe, miene swoele naegt

ut en is nie vremt of ferre,

 icke hadde oe verwacht

 .

ghie schuilt hier ende daore

in die groeve van die oude boom;

die is thans in soomersche pracht

waoragheter ut ligt

onnavolghbaor leeft

ende enckele schaoduwe slegts

iele suchte weeft

 .

 terwiele sie ende icke

 uutsiene naor ut ochtendghloren

 waor in ons haerte ende gheopende hande,

 ons innerlicke weere landt

 .

 ut neemt sienen tied

 as waore ut unne eewighiet

 doch gheduldigh is onse liefde

 die reeds verwachtinghevol

 is nederghevleit

 .

icke opene alvast miene ooghe,

 tot overghaove bereyt

 .

reik mij je hand

’n hand zoals

die van jou ja,

gij doar ge gaot net vurbij

.

die hand

hij lijkt gedwie en is nog vrij

sou gij die van mij wille rake

voele, pakke nor smachte

met liefde vlakke

.

of as gift ontvange in de jouwe

eve omsluite wellicht dele

om te hele of gewoan uit vertrouwe

mijn fingers sin sacht omhuld

met ’n gewillige vacht

.

sonder te schrome

sulle se nader tot je kome

ick sal niks segge

slechts de stilte swiege

.

late we se mekaar schenke

wense dat ’n tederheid sal moge sige