Ghi zijt minder dan ghi meynt
Ghi zijt minder dan ghi meynt
Ic sie u.
Ja, u.
Ghi leest dese woorden ende weecht in uwe ghedachten of dese vertellinge enige vrucht sal dragen, oft dat vervelinge reeds aen uwe mouwen trekt.
Omdat dit over u gaet, zijt ghi nu plotselinge geheel aenwezig.
"Gaat Dreyfsandt iets sinrijcx segghen?" vraegt ghi u af.
"Hoe soude hi weten waer ic mede besigh ben?"
Welnu, dat sal ic u segghen.
Ghi leest.
Ende ic schrijf.
Dat is reeds meer wetenschap dan menigh gheleerde bezit.
Nu gaet er door uwe geest:
"Wat een onsin. Hoe soude die man weten wie ic ben?"
Maer juist daerin vergist ghi u.
Ghi zijt eenvoudigher dan ghi vermoedt.
Minder ingewikkelt dan uw spiegelbeeld u dagelijcx influystert.
Ende, vergeeft mi dese opmerkinge, mogelijk ook wat minder bysonder dan ghi hope te zijn.
Nu fronst ghi wellicht de wenckbrauwen.
"Terecht onsin," mompelt ghi.
"Ik ben immers geheel mij selven."
Dat klopt.
Maer alle andere menschen denken dat eveneens.
Reeds van uwe jonghe jaren af hebben opvoeders, meesters, ooms, tantes ende andere beroepsbemoeiaeren hun best gedaen om iets van u te maken.
Ende waerachtig:
iets zijt ghi geworden.
Maer laet ons bescheiden blijven.
Veel van uwe waerde ontleent ghi aen hetgeen ghi voor anderen beduydt.
In liefde.
In arbeid.
In vriendschap.
In dichtconste.
Of in het geduldig verdragen van vergaderingen.
Dat geldt echter evenzeer voor den buurman.
Ende voor den notaris.
Ende zelfs voor den wethouder.
Ook die meenen allen ietwat meer te zijn dan de werkelijkheid gewoonlijk toestaat.
Hierdoor begint uw selfsbeeld een weinig te schommelen.
Want indien de anderen zich vergissen omtrent zich selven, hoe groot is dan de kans dat ghi daervan verschoont blijft?
Niet seer groot, soude ic meynen.
Nu overweegt ghi misschien dese vertellinge neder te leggen.
Dat is uw volste recht.
Maer bemerk eens dat ghi nog steeds doorleest.
Dat verheugt mi.
Blijkbaar heeft de onsin u toch een weinig geraeckt.
Ende om eerlijk te zijn:
het is inderdaad grotendeels onsin.
Maer de menschheid heeft op dat gebied een rijke traditie.
Wij leeren veel.
Wij ontdekken veel.
Wij vergaderen zelfs nog meer.
Maer ten diepsten weten wij slechts eenighe dingen met sekerheyt.
Dat wij geboren worden.
Dat wij sterven.
Ende dat de koffie elders altijd beter schijnt dan thuis.
Tot uwe teleurstelling moet ic thans bekennen dat ic verre boven de menichte uytsteek.
Ja, ook boven u.
Ic hoor reeds uwe zuurachtige glimlach.
"Wat een opgeblasen ego bezit dese man."
Volkomen waer.
Daer hebt ghi mij betrapt.
Ic lijd daeraen sedert vele jaren.
Maer juist daarom ken ic u zoo goed.
Want onder de vernislagen van ijdelheyt, onzekerheyt, trots, hoop ende zelfbedroch zijn wij wonderwel gelijck.
Ghi zijt niet anders dan ic.
En ic?
Ic ben nauwelijks anders dan ghi.
