Zaterdag 3 oktober 2026

Knus

.

Graeuwgetinte heuvelen

teekenen haer wederklank

op de ruiten

van mine deursonckamer;

al is den somer

reeds verre op sijnen wederkeer,

ende den dach allenghs meer bekort,

noch ligt het stof

klaer ende onverborgen

op den vinylen vloer

ende het dressoir

.

de hooghe zetelen hebben,

door octoberlicht beschenen,

niets harer waerdigheyt verloren;

het gobelijn bloeyt

als hadde het eerst heden

sijn lente gevonden

.

alhoewel de zittinge

tot het verleden behoort,

vermag dese weelde

mi noch immer te bekoren;

ende ic,

nae mine aert,

vertoef in stille,

achter vertrouwde begonia's,

en staar

naer een buyten

vol klinkers

ende zwijghende wordinge.

Geschreven door juliaansetaal om 10:38 Reageer op dit bericht

Zaterdag 3 oktober 2026

Ghevleughelde snaren

.

Ghy straelt mi toe

in gracieuse lijnen omfloerst,

ende gaet in schaduwighe verwe

als een stille verschijninge

uw sprenckelende geuren

.

daervan en weet ic niet meer

dan dat ic begeere

dat sij in mi souden wonen

.

uw inghetoghen bekoorlyckheyt

geeft oogen vol betoveringhe,

ghedragen in een teederen tred

.

de kaecklijn,

somtijts met haren overschaduwt,

doet mi in 't herte roeren

ende boetseert beeltenissen;

schoonheyt wort in mi gheweckt

.

een sachte stemme

vercleurt het licht uwer siele,

dat verhaelt

van breekbare voelbaerheyt

.

uw aensicht doet verwonderen,

als waert ghy

tot mi gheleyt

.

Geschreven door juliaansetaal om 10:37 Reageer op dit bericht

Vrijdag 2 oktober 2026

Epische poësije "Julius"

.

Indien men den tijd wederom keert,

stao ick aen d'eerste wordinge van mijn leven.

Desen morgen, nae het ontwaecken,

wierd ick uut mijn stille nest gedreven.

.

Nauwelijcx hadde 't licht hem geopenbaert,

of de gave van verre-ziengh was in mij ontloken.

Terstond verhief zich een gedicht,

waerin de toekomst haor vaert hadde genomen.

.

Ick schreef ende schrijve noch immer voort,

't gelijckt alhaest een epische historie.

.

De gestalten kan ick wel beschrijven,

want ick drage heur in mijn ziende blikke.

De held van 't verhael, die ben ick selve,

en siet hoe ick mij verlies in menich kluchte,

somwijlen roepende in een duyster gewelf,

alwaer mijn aem bijnae verstickt in d'aerde.

Dan weder rust ick in een hemelsch bed,

en laet een zuchte door de stilte gaen.

.

Daer ick, voor een kort maer vast ogenblick,

mijn knuffel weder aen de lippen neem.

In het leste capittel wachten twee menschen.

"Daer is werck aen de wordinge,"

seght een man,

Vader is sijn naem.

"Ja, soo is 't bedoeld,

dat ick een jonge spruitelingh sal baren,"

sprack de vrouwe,

mijn moeder.

.

Noch verder in den tijd

wordt het duyster ende sonder wederklank.

't Is oft ick door een aangeslagen ruyte

bezweet nae buyten stae te luysteren.

Ende plotselingh gewaar ick den Schepper,

als mijn hoeder door de schemeringe.

Geschreven door juliaansetaal om 19:28 Reageer op dit bericht

Vrijdag 2 oktober 2026

Slamm
.
Mij is ter ooghe en ter ore ghekomen
dat slamm, slijk, bagger of blubber
un half-vloeibaor mengsel is van klei en waoter,
waoruut nochtans vruchtberheid gheboren wert.
.
Dat verheft mijnen naom tot un hoogher bubbel,
wat minder bijdraagt is drijfzaand, mer da's veur later;
ik weet zeker dat men daorin diepe kan doordringen,
ghelijck un dichter zwemt in 't noch schier onbekende,
teneinde letters uut 't zuugend gheheel te wringen.
.
Hildeghard van Bingen had al weet van vloeibaor leven;
zij sprak over 't wassend sap in waorlijck alle dingen
en schonk de mensheid un geruststellend inzicht:
.
zelfs 't sterven is un gegeven
dat alom dienend is.

Geschreven door juliaansetaal om 14:10 Reageer op dit bericht

Vrijdag 2 oktober 2026

Herfstigh

De daecken decken

de leste zwoelte toe.

Noch tracht ick

die ghepeynse te vanghen,

ghelijck een vogel

die al over d' einder is.

Ouck 't veurbije saisoen

droech iet van lafficheyt;

ijsblokken versteenden

in straoten sonder keer.

"die Welt ist etwas vergangen"

Achterghelaoten bin ick

in den koelen kelder.

Een cleyn vensterken

liet eerst maor mist ghesien.

Laoter, veul laoter,

quam 't licht

op traege voeten weder.

De lust verdwaelde

in de oude levenslist,

waor soo menigh mensch

sijn hope op stelt

omme 't dolende inzicht

niet te moeten ontmoeten.

Ten lesten wert men ghenoept

den herfst te omhelsen;

want blaren decken de pijne

ghelijck een sachte hant.

Niet dese doelloose zin

heb ick meest lief,

maor heden en weet ick niet

waor ick thuys moet zijn

Geschreven door juliaansetaal om 14:04 Reageer op dit bericht

Vrijdag 2 oktober 2026

Mikos, mienen vrind

Mikos, mienen vrind
.
Hè hej de hikke,
Mikos, mienen vrind,
die achter mi zit in stille trouwe,
.
en veur den tel van een zucht
opspringt op mienen stoel,
gelijk 'n veugelke dat den tak hervint.
.
As hej buute is gewiest,
ligt hej languut gespreid,
gelokzalig in huus gekomen,
.
en ik ken dè gevoele wel,
die stille zekerheid
van te mooge zijn.
.
Van vrinden motte 't hebbe.
Veur veul onder ons
is 'n dier 'n licht in de schemer.
.
Hej vraogt niks.
Rekt hem uut veur de gemak,
en loaot zo nou en dan
.
'n zachte zucht ontsnappen,
zo ene die de lucht verzoent
mee den dag.
.
Wij vorme span,
drinke meest decafé,
en waorlijk,
.
hoe goed kan 't leven zijn.
.
Hej klaagt nie over ja of nee,
nie over wee of ongemak,
zodat ik mi ok nie hoef vast te hange
.
an kuren of geknor.
.
'n Flinke aai over bol en vacht
is veulal al genoeg
veur mienen rugverwèrmer.
.
En wordt de warmte hem te veul,
dan zoekt hej de koelte
van den vloer,
.
of trekt nao de ope lucht
waor de wind nog iet vertelt.
.
'n Geluk bovenop geluk:
hej is ginne drammer,
mar 'n gezel van stilte.

Geschreven door juliaansetaal om 13:59 Reageer op dit bericht

Vrijdag 2 oktober 2026

unne daenckewelle

icke daencke miene naoste
ghie sijt unne menske as gine aender
immer bende ghie daor vor miene surg
as icke volle bin met traone ende lit
icke voele me daen so geborg
ende vele mere as ghie ieglich wit

miene stiele is nimmer so enig tu segge
ingekeert is mere dun weghe die icke gaone
geve is vaok better uut te legge
daen unne daenckewelle
nimme doch miene blick in oewe ooge
das mere dan unne wort kaen stelle

Geschreven door juliaansetaal om 13:51 Reageer op dit bericht

Donderdag 1 oktober 2026

Gesangh 001 : Overghave

Gesangh 001 : Overghave

.

gheloven in onse eyghen verrijsenisse
is verder schouwen
dan ’t dencken reiken mach

.

deur den maeteghangh van furjaore, zomere,
herfste ende wintere
wil de Scheppinge
vertrouwen ende ruste schenken

.

in uren van schaduwe ende stil geworde
waerin wij ons leven hier
zoo dikwils met anderen deelen
wordt nieuw licht ontdeckt

.

want de onvoorwaerdelijcke minne,
deur Gods Woordt
ende de handen des naesten,
weder verlangen
ende overghave
in onse herten wil verwecken

.

indien wij daerop
mogen betrouwen
ende niet
met vreeze
voor den doot
worden bestoven

.

dan zijn wij vermoghende
te gheloven
in ’t eeuwigh leven,
na onse aerdsche gangh,

.

als eene wordinge sonder eynde,
een luysteren achter den drempel,
een wederklankh
die nimmermeer verstilt

.

(Gheschreven ter Paeschvieringe, in opdraghe.)

Geschreven door juliaansetaal om 19:52 Reageer op dit bericht

Donderdag 1 oktober 2026

Verlichtinge

.

’t is werkelijckheydt,

van binnen ghevoelt,

waer de begeesteringe

haer vlamme onthult.

.

ende in komende daghen

zacht over ons gaet,

als een fijn besnaerde toon

die in stilte bestaet.

.

ghelijck een duve

verbindinghen leght,

ende zich aen ’t onghrijpbare

in overghave hecht.

.

dat licht doet schencken

aen elkaenders sielenweghen,

.

opdat het leven

minne segghen mach,

.

ende ’t herte wencke

naer voelbaer inzicht,

.

als een luysteren

achter den klankh,

als een wederklankh

van licht.

Geschreven door juliaansetaal om 19:41 Reageer op dit bericht

Woensdag 30 september 2026

Juliaanse taole (juliaanse taal)

Julius Dreyfsandt zu Schlamm ès ne dichter die mit weinigh woorden veul weet te segghen. Zien verzen gaon traogh as 'nen avondwind over de velden, mer draogen un diepe innigheijt in heur. Hie schruuft over verlies, stilte, liefde ende de ziel, zóó dattet kleine ende gewone plots vol beteekenisse staot.

De kracht van zien wèrc leght nie in groote gebaoren, mer in 't zachte luisteren naor watter in den mensch ende in 't laandschap beweeght. De taole klinkt eijghen, soms archaïsch, mar aoltiedt levend. Wie hem leest, vènt gheen rumoer, mer un plaetse van bezinning.

Julius Dreyfsandt zu Schlamm ès un dichter veur menschen die in de stilte nog woorden heuren.

De taal komt niet voort uit een woordenboek, maar uit een levensweg Korte handleiding voor de Juliaanse taal (in ontwikkeling)

.De eerste inbreng in gedichten is van toepassing sinds 2005 (onder Iegene Taole : zie Gedichten.nl)

Oorsprong

De Juliaanse taal is een poëtische kunsttaal, gegroeid uit Brabants taalgevoel, oudere Nederlandse taalvormen en de poëzie van Julius Dreyfsandt zu Schlamm.

Zij is niet ontworpen volgens vaste taalkundige regels, maar langzaam ontstaan tijdens het schrijven van gedichten.

De Juliaanse taal wil geen historische streektaal nabootsen. Zij zoekt een eigen stem voor verstilling, vergankelijkheid, natuurbeleving, herinnering en zielsbezinning.

Geen erfgoed dat werd overgeleverd, maer een landschap dat al schrijvende werd ontdekt.

De Juliaanse taal wil niet indrukwekkend klinken. Zij wil waar klinken.

Verdere uitleg en wetenswaardigheden

https://blog.seniorennet.be/boecderjuliaansetaole/

.

Geschreven door juliaansetaal om 19:58 2 reacties Reageer op dit bericht

Archief

Knus

Knus

Ghevleughelde snaren

Ghevleughelde snaren

Epische poësije "Julius"

Slamm

Herfstigh

Mikos, mienen vrind

unne daenckewelle

unne daenckewelle

Gesangh 001 : Overghave

Verlichtinge

Juliaanse taole (juliaanse taal)

Meer van Juliaanse Taal