De filosoof

Ledig graf.

 

Geen sprietje gras

Geen bloempje meer

De klokken hangen

Stil in torens

De luider is niet meer

Stilte daalt neer.

 

D e vlag halfstok

iedereen is wijlen
de kaars geblazen
het licht gedoofd
wie zal begraven

 

We blijven liggen
vergaan tot as

 

Liggend in de tuin
in bed
in de wagen
op de stoep
neergezegzn in bordeel

 

We zagen niet
we hoorden niet
we consumeerden

                                   
                                            © Nest Martens

 

WIT OMKRANST

Droomloos
staren wij naar verre einder
waar bergen doemen
uit nevel
zo ver weg
welke hand zal leiden
wie zal de staf geven
de broodzak
en sandalen
hoe lange dagen reizen
voor wij besneeuwde toppen zien
van reuzen
en wij tot het middel
in grondmist staan
de aarde niet meer zien
en kijken naar die flanken
hoe kunnen wij ooit klimmen
zo hoog tot aan het wit

© Tekening en gedicht;  Nest Martens

                      HET NICHTJE.

Charmante neef zag nichtje komen
en lichte even aan zijn hoed
zijn huid en oogjes glommen
wat hij zag was goed
zo rozig roze
geen doorntje dat stak
ze konden broer en zuster wezen
ze leken op elkaar

Hand en hand
stapten zij toen verder
zacht contact kroop omhoog
de arm langs tot het hart
ze hoorden merels fluiten
en ook wel klokjes luiden
omgeven door het lover
bleven beiden staan

Hij deed een strikje open
en zag iets meer van haar
het vulde hem met blijdschap
een beetje dieper weg
voor onverholen blikken
deed hij het bloesje af
en zag
twee popjes
rode neusjes

De zachtheid was verblijdend
hij pelde haar de laagjes af
tot heel het nichtje
prompt te voorschijn trad
hij knielde van devotie
en trok snel zijn kleren uit
ze holden door het gras
de zon was heel genadig
en toen ze beiden vielen
en naar de hemel stegen
op vleugeltjes
engelen bijna
vervuld van zaligheid
op wolkjes dreven
harpen hoorden
lachten zij
snikten zij

De wolkjes werden wolkenbank
en zo ruisten zij
geblust gekoeld
door regen
naar beneden

Op aarde weer
het nichtje en de jonge heer 
                                                  

                                                     ©  Nest Martens

Zondaar

 

Wie niet zondig is

mag mij wijzen

mijn misvorming

mijn ondeugd

de begerige hand

de dorstige mond

het loerend oog

mijn duister broeden

de kommer om mijzelf

mijn nood        mijn zonde

mijn kunsten   mijn wraak

 

Zal ik mijn huis herbouwen

tot bouwplaats

tot bergplaats

tot herberg

tot schrijn

waar ik mijn ziel kan bergen

zal ik sterven
zonder mij
                               © Nest Martens

Zijn eerste communie.

Karelke die ergens in een dorp bachten de kuuppe woont is pas zeven jaar geworden en mag zijn eerste communie doen.
Als hij aan de hand van zijn vader de kerk binnen stapt, valt het hem meteen op dat de andere communiekantjes allemaal vergezeld zijn van een vader en een moeder.
Hij vindt dat wel een beetje raar en zou graag weten hoe dat komt.
Na het communiefeestje bij de thuiskomst vraagt Karelke aan zijn vader.
"Pa; Waar kom ik eigenlijk vandaan?"
"Gij manneke; Gij komt van de ooievaar."
"Maar pa toch; Hoe is dat nu godsmogelijk, er lopen hier in het dorp tientallen lekkere vrouwtjes rond, en gij neukt n' ooievaar."

BLOEITIJD.

De lucht is helder
als bij vriesweer

De bomen staan in bloei
maar in mijn hart
is nog overvloed
aan vragen
die wachten
op antwoord

Tot beetjes van jezelf
losgeslagen stukjes
zich vinden
en ook daar botten
open springen
en bloesem bloeit

Na wintertijd
de dagen helder worden
in mij
                                                                 ©  Nest Martens.

HET GAAT BEGINNEN

Een man komt doodmoe na zijn dagtaag thuis.
Hij ploft zich in de zetel en roept naar zijn vrouw.
"Snel, een pintje voor het begint".
Zijn vrouw brengt hem het gevraagde pintje.
Hij drinkt het met volle teugen leeg.
Na enkele minuten vraagt hij weer.
"Snel, nog een pintje voor het begint."
Zijn vrouw brengt hem het pinte terwijl ze hem wantrouwig bekijkt.
Na tien minuten. "Snel nog een pintje, want het zal gaan beginnen/"
Zijn vrouw wordt kwaad en roept hem toe.
"Ga jij hier nu de hele avond zitten zuipen en mij commanderen?"

Waarop de man antwoodt."Voila, het is begonnen!!!

WIE HOUDT MIJ

De snelle dood
van zoete dromen
treft mij
hier in deze koele kamer
tussen muren
gevangen in mij
vluchten zij
naar open land
naar bos en hei
het dal
de heuvel wenkt
het gras is groen
de bloemen lief
de wind zo geurig
de lucht azuur
het water klaar
met vissen
die zwemmen onder vlak

Hier rust zacht mijn liefde
en wacht
in licht gevat
door zon begoten

Wie zal naast mij komen
wie houdt mijn hand

© Nest Martens

SPOELBEURT

Regenvlagen scheren straten
langs huizen
over daken
Alles druipt
nat en blinkend
Grote plassen
gorgel van riolen
de straten spoelen

De stad komt tot leven
elk trekt zijn deurtje open
en kijkt op
De lucht reeds vlekken blauw
resten wolken jagen

Het was droog en levenloos
verwelkt
bestoven

Nu is alles blank
mijn ziel gewassen 
                                  
© Nestor Martens.

De Charel en de Modest, twee kennissen, komen elkaar tegen.
"Hewel Charel 't is lang geleden dat we ons nog hebben gezien,
hoe gaat het ermee?"
"Slecht jong! 'k zit in een zwart gat en 'k zie niet hoe dat ik er moet uitkomen.
Mijn vrouw heeft mij laten zitten".
"Jamaar Charel! Zoniet hé, zwart gat of geen zwart gat maak er
het beste van en zorg dat ge uit dat zwart gat uitkomt".

Een hele tijd later zien ze elkaar terug en vraagt Modest "
Hoe gaat het met u? Goed zo te zien"
"Welja! 'k mag niet klagen. Onlangs heb ik een vriendinnetje leren kennen.
Een lief vrouwtje die goed voor mij zorgt, wat moet een mens nog meer hebben. Het is wel een negerinneke.

 "Zou u willen geloven dat dàt zwart gat nog meevalt".

Een blondje spijkert haar nieuwe houten vloer.

Telkens als zij een spijker uit het pak neemt bekijkt ze deze
aandachtig en regelmatig gooit ze eentje weg.

Haar, eveneens blonde, vriendin vraagt verbaasd wat dit moet voorstellen.

"Wel", zegt de eerste blonde, "bij de meeste spijkers zit de punt
beneden en de kop naar boven, maar er zitten ook verkeerde in
het pak: met de punt naar boven en de kop naar beneden".

"Wat ben jij toch een ongelooflijke domme trien", roep haar blonde vriendin,
"die gooi je toch niet weg! Die kan je gebruiken voor het plafond!"

PREDIKER

Troost mij
met je zijn
Je warme hand
die even drukt
Je ogenblik

Kijk hoe mij dat rust
mijn roep verstilt
en ik met open mond
je kus aanvaard

Wat geef je mij
hoe hunker ik

Sus mijn zinnen
de brei in kolkend hoofd
Maak mijn ogen zacht
veeg mijn schimmen

Zal je naast mij blijven
terwijl ik afkoel
Mijn vingers niet meer trillen
de laatste wrok verglijdt
Nu je mooie taal
in mij daalt
Het bloeden ophoudt
de wonde stolt

Jij zachte prediker
die mij looft
om wat is
dat nog leven wil

© Nest Martens

Een prachtig gedicht.
Te mooi om het te laten verloren gaan 
ergens in een of ander schuif.
  
Auteur is onbekend.
---------------------------------------------------

HET SPIEGELGLAS
  
Er leefde eens heel lang geleden
een boertje werkzaam en tevreden.
Van weelde was hij niets gewend
een spiegel had hij nooit gekend.
  
eens toen hij aan het spitten was
vond hij een stukje spiegelglas.
Hij nam't in zijn vereelde hand
't zat onder 't vuil en onder 't zand.
  
Hij veegde't aan zijn broekspijp af
en keek er in, en stond toen paf.
Mijn vader zei hij, saperloot
die is al vele jaren dood.
  
Mijn vader, och die goede man
hij is het en hij kijkt me an.
Hoofdschuddend stak hij 't in zijn zak
bekeek het thuis op zijn gemak.  

En hij begon te overleggen.
wat zijn vrouw ervan zou zeggen.
Ze was wat bazig zijn Katrien
zou er om lachen misschien.
  
Omdat hij daar zo bang voor was
verborg hij't onder zijn matras.
Maar telkens ging hij er weer heen
Mijn vader, zei hij dan tevreên.
  
Dat wekte argwaan bij zijn vrouw
die het hare er van weten wou.
En zodra hij weer de deur uit was
toen zocht en vond zij 't spiegelglas
  
Wat moet hij daarmee, peinsde zij
er moet iets niet in orde zijn.
Zo wantrouwde zij haar goede Hein.
Ze keerde 't om en keek
en raakte toen geheel van streek.
  
Daar heb je 't nou, ik dacht het wel
er is een ander vrouw in 't spel.
Mijn man, hij heeft geen hart in 't lijf
hoe houdt hij van zo'n lelijk wijf. !!!!!              

Een man zit in zijn stamkroeg aan de toog.
Plots komt de mooiste vrouw die hij ooit gezien heeft de zaak binnen.
Hij denkt na hoe hij ze kan aanspreken, en bestelt tenslotte een
van de beste flessen champagne die het café te bieden heeft.
Hij hangt er een briefje aan met de vraag of ze deze fles met hem wil opdrinken, en laat de fles door de ober aan de vrouw in kwestie bezorgen.

Ze leest het briefje, glimlacht naar hem, en schrijft een antwoord op het briefje, en laat het dan  door de ober terug aan de man bezorgen.

Op het briefje schreef zij:

"Geachte heer, als ik deze fles met u moet drinken, moet er zich in uw garage minstens een Mercedes bevinden, en op uw rekening minstens een miljoen staan, in uw broek moet 17 cm steken, en een vakantiehuis op de Canarishe eilanden zou ook welkom zijn"

De man leest dat wat grinnikend, en schrijft terug:

"Geachte dame, in mijn garage bevinden zich een Porche, een Ferrari, en ook nog een mercedes. Op alle 8 mijn rekeningen staat telkens meer dan één miljoen. Ik heb vakantie huizen in Bali, in Rome, in Florida en nog ééntje in Oostenrijk."

Maar nooit van mijn leven, zelfs niet voor de mooiste vrouw laat ik 6 cm verwijderen.

Intelligentietest voor politici.

Guy verhofstadt zit bij Jean-Luc Dehaene een pintje te drinken.
Zegt Guy Verhofstadt:

"Toen jij premier waart, draaide de regering toch beter.
Hoe deet ge dat?"

"Wel" zegt Dehaene.
"Ge moet zien dat ge u goed omringt met slimme medewerkers."

"Hoe kunt ge weten dat ze wel slim zijn" vraagt Guy Verhofstadt.

"Door een klein raadseltje" antwoordt Dehaene en roep zijn vrouw
en vraagt haar: "Celie, uw vader en uw moeder hebben een kind.
Het is niet je broer en ook niet je zus. Wie is het?

Zegt Celie. "Dat is simpel, dat ben ik"

Terug op zijn kabinet denkt Verhofstadt eventjes zijn ministers
te testen en roept Steve Stevaert bij zich en vraagt:
"Kijk Steve, je vader en uw moeder hebben een kind.
Het is niet je broer en ook niet je zus, wie is het?"

De Steven fronst zijn wenkbrauwen en denkt diep na.
"Ik weet het niet zo direct, ik kom straks even terug."

Steve Stevaert gaat terug naar zijn bureel en komt onderweg
Gerolf Annemans tegen.

"Zeg Gerolf, ken jij het antwoord op dit raadseltje:
"Uw vader en uw moeder hebben een kind.
Het is niet je broer en ook niet je zuster. Wie is het?"

"Wel dat is makkelijk" antwoordt Annamans "dat ben ik."

De Steve bedankt hem en fier als een gieter gaat onze
Steve Stevaert terug naar Guy Verhofstadt en zegt hem:

"Ik weet het antwoord. Het is Gerolf Annemans"

Waarop Guy Verhofstadt paars kleurt en brult:
"Neen gij idioot, het is Celie Dehaene!"