Wachten.

..

;



                                                                                  ©  Nest Martens

ARTRITIS.

Een dronken, fel naar alcohol ruikende man stapt de trein op en laat zich recht tegenover een priester op de bank neerploffen.
Zijn das en hemd zitten vol drankvlekken, zijn wangen zitten vol rode lippenstift en een half lege fles whisky steekt deels uit de zak van zijn gekreukte vest.
De man opend zijn krant en begint erin te lezen.
Na een vijftal minuten richt hij zich tot de priester en vraagt:
"Zeg, eerwaarde, wette gij d'oerzaok van artritis ?"
"Ja, mijn zoon, dat komt door erg losbandig te leven, te veel alcohol te drinken, het  bezoeken van prostituees, geen bad te nemen, en ook niet naar de mis te gaan, kortom losbandig leven in zonde"
"Amai merci", mompeld de dronken man terwijl hij terug zijn krant begint te lezen.
De priester, nadenkend over wat hij gezegd had en ook een beetje nieuwsgierig: "Neem me niet kwalijk maar hoe lang heb je al last van artritis?"
"Ikke? Ik heb geen artritis, mor ik heb hier just geleze dat de paus da heeft"

Terugblik

De tijd
die blijft
is voor jou
om wat ik kreeg
de zorg voor mij
vrager eiser
rechthebbende

Nu het avond is
wil ik bij je zijn
je handen nemen
het is goed
het hart ruim
de kus gegeven

Onbekenden
elkaar ontmoet
en mooi geworden
onafscheidbaar
na jaren
en ouder worden
het lief dat is gebleven

                                   © Nest Martens

Er sterft een Nonneke.

Zij gaat natuurlijk naar de hemel, alwaar ze door Sint Petrus met open armen ontvangen wordt.

Ze krijgt een rondleiding als een koningin.

Alles is mooi, schoon en proper maar...tot ze in een gang komen waar er een verschrikkelijk gekrijs te horen is achter één van de deuren.

"Wat gebeurt daar in 's hemels naam"? vraagt het nonneke.

"Och", zegt Sint Petrus, "daar moet je niet op letten, daar worden de gaatjes in de schouders geboord om de vleugeltjes in vast te maken."

Ze gaan verder en alles is weer mooi, schoon en proper.

Tot ze weer in een gang komen met een nog verschrikkelijker gekrijs achter één van de deuren.

"Wat is dat daar dan"?, vraagt het nonneke met de hand voor de mond om haar verbazing en afschuw te verbergen.

"Och" zegt Sint Petrus, "niet op letten, hier boort men een gaatje in het achterhoofd om het aureool in vast te maken.

"Amaai", zegt het nonneke, nu héél verontwaardigd en uit het lood geslagen, "hier blijf ik niet! wat een bloederige en wrede  toestand is me dat hier! dan ga ik nog liever naar de hel"!!!

Nu is het de beurt aan Sint Petrus om verontwaardigd te kijken, en roept dan ook verschrikt uit! "Maar daar gebeuren verschrikkelijke dingen! Die wil je niet meemaken! Daar gaan ze je zelfs verkrachten!"

"Dat is niks", zegt het nonneke, "dààr heb ik al een gaatje voor".

ROZEN

Ik leg rozen
op je graf
een tuil op kuil
mijn goede hart
mijn hand op hart
mijn goed woord
mijn wonderheler
zo ver weg

Nu je reis
je verder draagt
en ik
met je schim leef
tranen dep
het zilt ken
van herinnering
de wreedheid
van mijn denken
nu luiken dicht zijn
de deur gesloten
en ik je zie
je stem hoor
je bij me bent
in de koele kamer
mijn kuil

© Tekening en gedicht: Nest Martens

Ik filosofeer niet meer

Na 35 jaar huwelijk deed ik de
stommiteit om eens te filosoferen en
te zeggen tegen mijn vrouw:
"Schatteke 34 jaar geleden hadden we
een oud kot, een oude volkswagen en
een klein zwart-wit tv-ke. Ik sliep op
een ressort op de grond, maar met een
heel sexy wijfke van 21 jaar. Nu wonen
we in een comfortabel huis, we rijden
in een betrouwbare B M W hebben digitale tv
en een zacht bed met een goeie matras.
Jammer genoeg slaap ik nu wel met een
vrouw van 56 jaar..."

Mijn vrouwke bekeek me met half
gesloten ogen en zei: "Schatteke dat is
gemakkelijk op te lossen. Het enige
wat je moet doen: Zoek u weer een
jong, sexy wijfke en binnen de kortste
keren zorg ik ervoor dat ge opnieuw in
een oud kot zit, zonder auto en dat ge
weer tevreden kunt zijn met een oude
zwart-wit tv..."

Ledig graf.

 

Geen sprietje gras

Geen bloempje meer

De klokken hangen

Stil in torens

De luider is niet meer

Stilte daalt neer.

 

D e vlag halfstok

iedereen is wijlen
de kaars geblazen
het licht gedoofd
wie zal begraven

 

We blijven liggen
vergaan tot as

 

Liggend in de tuin
in bed
in de wagen
op de stoep
neergezegzn in bordeel

 

We zagen niet
we hoorden niet
we consumeerden

                                   
                                            © Nest Martens

 

WIT OMKRANST

Droomloos
staren wij naar verre einder
waar bergen doemen
uit nevel
zo ver weg
welke hand zal leiden
wie zal de staf geven
de broodzak
en sandalen
hoe lange dagen reizen
voor wij besneeuwde toppen zien
van reuzen
en wij tot het middel
in grondmist staan
de aarde niet meer zien
en kijken naar die flanken
hoe kunnen wij ooit klimmen
zo hoog tot aan het wit

© Tekening en gedicht;  Nest Martens

                      HET NICHTJE.

Charmante neef zag nichtje komen
en lichte even aan zijn hoed
zijn huid en oogjes glommen
wat hij zag was goed
zo rozig roze
geen doorntje dat stak
ze konden broer en zuster wezen
ze leken op elkaar

Hand en hand
stapten zij toen verder
zacht contact kroop omhoog
de arm langs tot het hart
ze hoorden merels fluiten
en ook wel klokjes luiden
omgeven door het lover
bleven beiden staan

Hij deed een strikje open
en zag iets meer van haar
het vulde hem met blijdschap
een beetje dieper weg
voor onverholen blikken
deed hij het bloesje af
en zag
twee popjes
rode neusjes

De zachtheid was verblijdend
hij pelde haar de laagjes af
tot heel het nichtje
prompt te voorschijn trad
hij knielde van devotie
en trok snel zijn kleren uit
ze holden door het gras
de zon was heel genadig
en toen ze beiden vielen
en naar de hemel stegen
op vleugeltjes
engelen bijna
vervuld van zaligheid
op wolkjes dreven
harpen hoorden
lachten zij
snikten zij

De wolkjes werden wolkenbank
en zo ruisten zij
geblust gekoeld
door regen
naar beneden

Op aarde weer
het nichtje en de jonge heer 
                                                  

                                                     ©  Nest Martens

Zondaar

 

Wie niet zondig is

mag mij wijzen

mijn misvorming

mijn ondeugd

de begerige hand

de dorstige mond

het loerend oog

mijn duister broeden

de kommer om mijzelf

mijn nood        mijn zonde

mijn kunsten   mijn wraak

 

Zal ik mijn huis herbouwen

tot bouwplaats

tot bergplaats

tot herberg

tot schrijn

waar ik mijn ziel kan bergen

zal ik sterven
zonder mij
                               © Nest Martens

Zijn eerste communie.

Karelke die ergens in een dorp bachten de kuuppe woont is pas zeven jaar geworden en mag zijn eerste communie doen.
Als hij aan de hand van zijn vader de kerk binnen stapt, valt het hem meteen op dat de andere communiekantjes allemaal vergezeld zijn van een vader en een moeder.
Hij vindt dat wel een beetje raar en zou graag weten hoe dat komt.
Na het communiefeestje bij de thuiskomst vraagt Karelke aan zijn vader.
"Pa; Waar kom ik eigenlijk vandaan?"
"Gij manneke; Gij komt van de ooievaar."
"Maar pa toch; Hoe is dat nu godsmogelijk, er lopen hier in het dorp tientallen lekkere vrouwtjes rond, en gij neukt n' ooievaar."

BLOEITIJD.

De lucht is helder
als bij vriesweer

De bomen staan in bloei
maar in mijn hart
is nog overvloed
aan vragen
die wachten
op antwoord

Tot beetjes van jezelf
losgeslagen stukjes
zich vinden
en ook daar botten
open springen
en bloesem bloeit

Na wintertijd
de dagen helder worden
in mij
                                                                 ©  Nest Martens.

HET GAAT BEGINNEN

Een man komt doodmoe na zijn dagtaag thuis.
Hij ploft zich in de zetel en roept naar zijn vrouw.
"Snel, een pintje voor het begint".
Zijn vrouw brengt hem het gevraagde pintje.
Hij drinkt het met volle teugen leeg.
Na enkele minuten vraagt hij weer.
"Snel, nog een pintje voor het begint."
Zijn vrouw brengt hem het pinte terwijl ze hem wantrouwig bekijkt.
Na tien minuten. "Snel nog een pintje, want het zal gaan beginnen/"
Zijn vrouw wordt kwaad en roept hem toe.
"Ga jij hier nu de hele avond zitten zuipen en mij commanderen?"

Waarop de man antwoodt."Voila, het is begonnen!!!

WIE HOUDT MIJ

De snelle dood
van zoete dromen
treft mij
hier in deze koele kamer
tussen muren
gevangen in mij
vluchten zij
naar open land
naar bos en hei
het dal
de heuvel wenkt
het gras is groen
de bloemen lief
de wind zo geurig
de lucht azuur
het water klaar
met vissen
die zwemmen onder vlak

Hier rust zacht mijn liefde
en wacht
in licht gevat
door zon begoten

Wie zal naast mij komen
wie houdt mijn hand

© Nest Martens

SPOELBEURT

Regenvlagen scheren straten
langs huizen
over daken
Alles druipt
nat en blinkend
Grote plassen
gorgel van riolen
de straten spoelen

De stad komt tot leven
elk trekt zijn deurtje open
en kijkt op
De lucht reeds vlekken blauw
resten wolken jagen

Het was droog en levenloos
verwelkt
bestoven

Nu is alles blank
mijn ziel gewassen 
                                  
© Nestor Martens.