Archief

Ledig graf.

 

Geen sprietje gras

Geen bloempje meer

De klokken hangen

Stil in torens

De luider is niet meer

Stilte daalt neer.

 

D e vlag halfstok

iedereen is wijlen
de kaars geblazen
het licht gedoofd
wie zal begraven

 

We blijven liggen
vergaan tot as

 

Liggend in de tuin
in bed
in de wagen
op de stoep
neergezegzn in bordeel

 

We zagen niet
we hoorden niet
we consumeerden

                                   
                                            © Nest Martens

 

WIT OMKRANST

Droomloos
staren wij naar verre einder
waar bergen doemen
uit nevel
zo ver weg
welke hand zal leiden
wie zal de staf geven
de broodzak
en sandalen
hoe lange dagen reizen
voor wij besneeuwde toppen zien
van reuzen
en wij tot het middel
in grondmist staan
de aarde niet meer zien
en kijken naar die flanken
hoe kunnen wij ooit klimmen
zo hoog tot aan het wit

© Tekening en gedicht;  Nest Martens

                      HET NICHTJE.

Charmante neef zag nichtje komen
en lichte even aan zijn hoed
zijn huid en oogjes glommen
wat hij zag was goed
zo rozig roze
geen doorntje dat stak
ze konden broer en zuster wezen
ze leken op elkaar

Hand en hand
stapten zij toen verder
zacht contact kroop omhoog
de arm langs tot het hart
ze hoorden merels fluiten
en ook wel klokjes luiden
omgeven door het lover
bleven beiden staan

Hij deed een strikje open
en zag iets meer van haar
het vulde hem met blijdschap
een beetje dieper weg
voor onverholen blikken
deed hij het bloesje af
en zag
twee popjes
rode neusjes

De zachtheid was verblijdend
hij pelde haar de laagjes af
tot heel het nichtje
prompt te voorschijn trad
hij knielde van devotie
en trok snel zijn kleren uit
ze holden door het gras
de zon was heel genadig
en toen ze beiden vielen
en naar de hemel stegen
op vleugeltjes
engelen bijna
vervuld van zaligheid
op wolkjes dreven
harpen hoorden
lachten zij
snikten zij

De wolkjes werden wolkenbank
en zo ruisten zij
geblust gekoeld
door regen
naar beneden

Op aarde weer
het nichtje en de jonge heer 
                                                  

                                                     ©  Nest Martens

Zondaar

 

Wie niet zondig is

mag mij wijzen

mijn misvorming

mijn ondeugd

de begerige hand

de dorstige mond

het loerend oog

mijn duister broeden

de kommer om mijzelf

mijn nood        mijn zonde

mijn kunsten   mijn wraak

 

Zal ik mijn huis herbouwen

tot bouwplaats

tot bergplaats

tot herberg

tot schrijn

waar ik mijn ziel kan bergen

zal ik sterven
zonder mij
                               © Nest Martens

Zijn eerste communie.

Karelke die ergens in een dorp bachten de kuuppe woont is pas zeven jaar geworden en mag zijn eerste communie doen.
Als hij aan de hand van zijn vader de kerk binnen stapt, valt het hem meteen op dat de andere communiekantjes allemaal vergezeld zijn van een vader en een moeder.
Hij vindt dat wel een beetje raar en zou graag weten hoe dat komt.
Na het communiefeestje bij de thuiskomst vraagt Karelke aan zijn vader.
"Pa; Waar kom ik eigenlijk vandaan?"
"Gij manneke; Gij komt van de ooievaar."
"Maar pa toch; Hoe is dat nu godsmogelijk, er lopen hier in het dorp tientallen lekkere vrouwtjes rond, en gij neukt n' ooievaar."

BLOEITIJD.

De lucht is helder
als bij vriesweer

De bomen staan in bloei
maar in mijn hart
is nog overvloed
aan vragen
die wachten
op antwoord

Tot beetjes van jezelf
losgeslagen stukjes
zich vinden
en ook daar botten
open springen
en bloesem bloeit

Na wintertijd
de dagen helder worden
in mij
                                                                 ©  Nest Martens.

HET GAAT BEGINNEN

Een man komt doodmoe na zijn dagtaag thuis.
Hij ploft zich in de zetel en roept naar zijn vrouw.
"Snel, een pintje voor het begint".
Zijn vrouw brengt hem het gevraagde pintje.
Hij drinkt het met volle teugen leeg.
Na enkele minuten vraagt hij weer.
"Snel, nog een pintje voor het begint."
Zijn vrouw brengt hem het pinte terwijl ze hem wantrouwig bekijkt.
Na tien minuten. "Snel nog een pintje, want het zal gaan beginnen/"
Zijn vrouw wordt kwaad en roept hem toe.
"Ga jij hier nu de hele avond zitten zuipen en mij commanderen?"

Waarop de man antwoodt."Voila, het is begonnen!!!

WIE HOUDT MIJ

De snelle dood
van zoete dromen
treft mij
hier in deze koele kamer
tussen muren
gevangen in mij
vluchten zij
naar open land
naar bos en hei
het dal
de heuvel wenkt
het gras is groen
de bloemen lief
de wind zo geurig
de lucht azuur
het water klaar
met vissen
die zwemmen onder vlak

Hier rust zacht mijn liefde
en wacht
in licht gevat
door zon begoten

Wie zal naast mij komen
wie houdt mijn hand

© Nest Martens