Archief

Vier katholieke moeders zitten samen op de koffiekrans en praten
over hoe ver hun zoon het wel heeft gebracht.

De eerste trotse moeder vertelt:
Mijn zoon is priester en als hij binnenkomt zegt iedereen
"Eerwaarde" tegen hem.

De tweede moeder glundert:
Mijn zoon is bisschop en als hij binnenkomt dan zegt iedereen
" Zijne Exellentie" tegen hem.

De derde moeder verklaart:
Niet dat ik jullie wil kleineren maar mijn zoon is kardinaal en als hij
binnentreed zeggen alle mensen "Zijne Eminentie" tegen hem.

De vierde moeder nipt even aan haar koffie maar zegt niets.
De anderen kijken haar vragend aan ???
Dan fluistert zij:
Mijn zoon is een formidabele, één meter negentig grote stripper.
Als hij ergens binnen binnenkomt dan roept iedereen:
        
                             "OH, MIJN GOD"

Wachten..

Wachten
op liefde

De komst
van hem
van haar
die streelt en kust
en lief heeft
Eén moment

Mijn dierbare
die hoopt en wenst
en biddend vreest
dit kort moment
is al
                                     ® Nest Martens

..

;



                                                                                  ©  Nest Martens

ARTRITIS.

Een dronken, fel naar alcohol ruikende man stapt de trein op en laat zich recht tegenover een priester op de bank neerploffen.
Zijn das en hemd zitten vol drankvlekken, zijn wangen zitten vol rode lippenstift en een half lege fles whisky steekt deels uit de zak van zijn gekreukte vest.
De man opend zijn krant en begint erin te lezen.
Na een vijftal minuten richt hij zich tot de priester en vraagt:
"Zeg, eerwaarde, wette gij d'oerzaok van artritis ?"
"Ja, mijn zoon, dat komt door erg losbandig te leven, te veel alcohol te drinken, het  bezoeken van prostituees, geen bad te nemen, en ook niet naar de mis te gaan, kortom losbandig leven in zonde"
"Amai merci", mompeld de dronken man terwijl hij terug zijn krant begint te lezen.
De priester, nadenkend over wat hij gezegd had en ook een beetje nieuwsgierig: "Neem me niet kwalijk maar hoe lang heb je al last van artritis?"
"Ikke? Ik heb geen artritis, mor ik heb hier just geleze dat de paus da heeft"

Terugblik

De tijd
die blijft
is voor jou
om wat ik kreeg
de zorg voor mij
vrager eiser
rechthebbende

Nu het avond is
wil ik bij je zijn
je handen nemen
het is goed
het hart ruim
de kus gegeven

Onbekenden
elkaar ontmoet
en mooi geworden
onafscheidbaar
na jaren
en ouder worden
het lief dat is gebleven

                                   © Nest Martens

Er sterft een Nonneke.

Zij gaat natuurlijk naar de hemel, alwaar ze door Sint Petrus met open armen ontvangen wordt.

Ze krijgt een rondleiding als een koningin.

Alles is mooi, schoon en proper maar...tot ze in een gang komen waar er een verschrikkelijk gekrijs te horen is achter één van de deuren.

"Wat gebeurt daar in 's hemels naam"? vraagt het nonneke.

"Och", zegt Sint Petrus, "daar moet je niet op letten, daar worden de gaatjes in de schouders geboord om de vleugeltjes in vast te maken."

Ze gaan verder en alles is weer mooi, schoon en proper.

Tot ze weer in een gang komen met een nog verschrikkelijker gekrijs achter één van de deuren.

"Wat is dat daar dan"?, vraagt het nonneke met de hand voor de mond om haar verbazing en afschuw te verbergen.

"Och" zegt Sint Petrus, "niet op letten, hier boort men een gaatje in het achterhoofd om het aureool in vast te maken.

"Amaai", zegt het nonneke, nu héél verontwaardigd en uit het lood geslagen, "hier blijf ik niet! wat een bloederige en wrede  toestand is me dat hier! dan ga ik nog liever naar de hel"!!!

Nu is het de beurt aan Sint Petrus om verontwaardigd te kijken, en roept dan ook verschrikt uit! "Maar daar gebeuren verschrikkelijke dingen! Die wil je niet meemaken! Daar gaan ze je zelfs verkrachten!"

"Dat is niks", zegt het nonneke, "dààr heb ik al een gaatje voor".

ROZEN

Ik leg rozen
op je graf
een tuil op kuil
mijn goede hart
mijn hand op hart
mijn goed woord
mijn wonderheler
zo ver weg

Nu je reis
je verder draagt
en ik
met je schim leef
tranen dep
het zilt ken
van herinnering
de wreedheid
van mijn denken
nu luiken dicht zijn
de deur gesloten
en ik je zie
je stem hoor
je bij me bent
in de koele kamer
mijn kuil

© Tekening en gedicht: Nest Martens

Ik filosofeer niet meer

Na 35 jaar huwelijk deed ik de
stommiteit om eens te filosoferen en
te zeggen tegen mijn vrouw:
"Schatteke 34 jaar geleden hadden we
een oud kot, een oude volkswagen en
een klein zwart-wit tv-ke. Ik sliep op
een ressort op de grond, maar met een
heel sexy wijfke van 21 jaar. Nu wonen
we in een comfortabel huis, we rijden
in een betrouwbare B M W hebben digitale tv
en een zacht bed met een goeie matras.
Jammer genoeg slaap ik nu wel met een
vrouw van 56 jaar..."

Mijn vrouwke bekeek me met half
gesloten ogen en zei: "Schatteke dat is
gemakkelijk op te lossen. Het enige
wat je moet doen: Zoek u weer een
jong, sexy wijfke en binnen de kortste
keren zorg ik ervoor dat ge opnieuw in
een oud kot zit, zonder auto en dat ge
weer tevreden kunt zijn met een oude
zwart-wit tv..."