Berichten van 1 januari 2007 tot 31 december 2007

Blijft in mijn liefde.

De opdracht van de Heer Jezus is kort maar duidelijk: blijft in mijn liefde. Maar wat betekent dat? Hoe doe je dat? We proberen ons in te denken hoe Hij ons liefhad, want daar verwijst Hij naar. Hij had ons zo lief, dat Hij uit de hemel gekomen is, dat Hij als een klein, kwetsbaar kind geboren wilde worden, om uiteindelijk, na alles meegemaakt te hebben wat wij ook zouden kunnen meemaken, te sterven aan het kruis. Om daar in onze plaats Gods oordeel te dragen. Zo lief had Hij ons. Daarin blijven, dat vasthouden, dat steeds beseffen: Híj heeft alles gedaan. En zo elkaar liefhebben, dat hoort erbij.

Oostkust USA verwacht 1 000 000 motorrijders !


Myrtle Beach in South Carolina (USA) maakt zich op om van 13 tot 23 mei één van 's werelds grootste massamanifestaties voor motorrijders te organiseren. Er zullen meer dan twee beertjes nodig zijn om broodjes te smeren voor, naar schatting 750 000 bezoekers. Niet meteen de plaats voor doetjes. Wie de bikerwereld kent, weet dat de heel zware jongens niet veraf zijn.
Drugs, seks, opzwepende muziek, nooit bang om een robbertje te vechten en graag randfiguur van de maatschappij. In dit ruige wereldje begeven zich de Rugged Cross Riders America, christelijke motorrijders, die hun bekering aanwenden om de "zware jongens" tot Christus en nieuw leven te brengen. Moordenaars, dieven, hoeren, drugs- drank- of gok-verslaafden, het maakt hen niets uit. Ze gaan ervoor, net zoals Jesus toen.
Om beter inzicht te krijgen in de aanpak van de Rugged Cross Riders met dergelijke problemen zendt Rugged Cross Riders Belgium een afgevaardigde, om ook in België doelgerichter en efficiënter te kunnen werken.

Daar waar Jezus zich tot alle bevolkingslagen van zijn tijd richtte, met speciale voorkeur voor de verschoppelingen, richten de Rugged Cross Riders zich voornamelijk tot deze laatste categorie. De RCR geeft in Myrtle Beach gratis ontbijt, middag- en avondmaal. Dit geeft hun de kans om tijdens de maaltijden, met deze mensen over God en het verlossend werk van Jezus te praten. Met een tankstation werd afspraak gemaakt, dat ze gratis benzine mogen uitdelen, om onder het tanken over Gods genade te kunnen spreken. Naast deze 'gratis' pakketten zullen de Rugged Cross Riders, in samenwerking met tal van christelijke motorclubs, meermaals een bikerchurch houden, waar mensen in een openluchtdienst het evangelie kunnen horen. De meeste mensen die hierop aanwezig zullen zijn, leven buiten de maatschappij, wat zich uit in de verschillende optredens die in Myrtle Beach plaatsvinden.


POW-MIA

Een andere mega-organisatie is POW - MIA (Prisoners of War - Missing in Action). Hieraan nemen oorlogsveteranen van WO2, Korea, Vietnam, Irak en Afghanistan deel als biker, om met de opbrengsten van het grootste 'goede doel' door motorrijders georganiseerd, de nabestaanden van de gesneuvelden of vermisten te ondersteunen. Het is één grootse, twaalfdaagse optocht/herdenking, die op verschillende plaatsen, over meerdere staten wordt gehouden. Ook hier zijn de RCR en andere christelijke clubs aanwezig om zoveel mogelijk bikers te bereiken met het evangelie.


U-TURN

Dit is een christelijk ontwenningscentrum dat zich richt op zware drugsverslaafden. Vanuit bijbelse principes hebben ze een "twaalf stappen programma" opgezet, vergelijkbaar met de christelijke 'anonieme alcoholiekers'. De verslaafden hebben elke dag bijbelstudie en bidstonde, zodat ze in hun ontwenningsperiode begeleid worden met Gods Woord. Graag zouden we dit systeem in België invoeren, mits een kleine aanpassing aan onze cultuur. Bijbelse principes en omgaan met verslaving kennen internationaal geen verschil. In samenwerking met een Antwerps christelijk centrum voor verslaafden (Nederlandse zendelingen) willen we dit alles in de praktijk omzetten.

Zoals je merkt, zal het een zeer drukke maand worden, waarin we veel mensen kunnen dienen, ons focussen op evangelisatie en vooral veel bijleren over hoe men in de USA allerlei zaken en problemen aanpakt. Problemen kennen geen grenzen, ook bij ons kennen we verslaafden, zware bikers, ...


Daarom sturen we deze brief / e-mail en vragen we of u deze aan iedereen die je kent wil doorsturen.
We zijn op zoek naar mensen die heel hard voor ons willen bidden. Gebed is ons sterkste wapen. We kunnen niet genoeg gewapend zijn als we ons met Jezus' vlag zullen begeven op de vijand zijn territorium.
Deze maand, alsook nadien zullen we een aparte website (Blog) hebben waarop we alle foto's, info en gebedspunten doorgeven. Website : www.ruggedcrossriders.be/usa
Ook willen we na deze periode gerust eens langskomen in jouw kerk of gemeente, om uitleg te geven over wat we daar hebben gezien/ geleerd en hoe we dit zullen toepassen in onze bediening in Vlaanderen.

Mocht de Here het je op het hart leggen om naast gebed ons / of dit project financieel te steunen, kan dat op rekeningnummer : 979-6517706-87 met mededeling : HULP USA . Voor internationale overschrijvingenen : IBAN : BE67979651770687    BIC : ARSPBE22

--
Spider

Call me (from USA) : 1-803-937-4200 (Columbia, South Carolina)
Call me (SipPhone) : 1-747-2445-528 (internet phone)

Visit our websites :
www.bikerchurch-vzw.org
www.ruggedcrossriders.be
www.bikerchurch.be
www.bikersaloon.be
www.eva-bus.be
www.epray.be
www.ruggedcrossriders.com (RCR in the US)

Ieder van hen is in haar geboren.

De Korachieten zouden goede Israël-correspondenten zijn. Goede journalisten, met een evenwichtige en eerlijke berichtgeving. Daar hebben we in onze dagen wel eens behoefte aan. Tussen al het verbaal geweld over onrecht, terrorisme, onderdrukking en bezetting, zou het een verademing zijn iets te lezen van een correspondent die de problematiek in de juiste proporties ziet. Maar ja, bestaat die? De Korachieten doen op zijn minst een goede poging in die richting. Hun poging kan ons helpen in de strijd tussen alle pro's en contra's. En misschien zelfs verder: ook de strijd in ons eigen leven.

Ze bezingen Sion, de stad van God, gesticht op heilige bergen. Bergen die zijn toegewijd aan God. Afzondering voor of toewijding aan God is het vaste fundament waarop de stad is gebouwd. Direct die gewetensvraag maar even: hoe is dat bij ons? Waar bouwen wij op? Is het echt heiligheid, afzondering voor en toewijding aan God, of is er nog veel van onszelf en voor onszelf bij? Voor Jeruzalem, voor Sion, is het eerste het geval. Wordt het daar makkelijk van? Nee. De stad ligt vanaf het begin van haar ontstaan in meerdere of mindere mate onder vuur. Iedereen maakt er aanspraak op, en menige partij zou haar liever vernietigen dan in handen van de tegenstander laten vallen. Omdat het een heilige stad is. Misschien is dat het misverstand: Jeruzalem is de stad van God. Geen mens, maar God heeft er recht op! God ziet Jeruzalem als het centrum van zijn bemoeienis met de aarde.

Beste broeders, zusters,

Eén week voor de Opwekkingsconferentie vinden de BTC conferenties plaats, in het Hemelvaarts weekend van 17-20 mei.

De BTC conferenties zijn niet zo gekend; vandaar dat ik hier nu wat informatie over geef.

In het Hemelvaarts weekend vinden de volgende 3 conferenties plaats:

-Teens training voor jongeren van 12-ca 18 jaar: http://www.teenstraining.be/  Dit vindt plaats in Lommel (begin/eind zijn afgestemd op de Plus conferentie)

-Kids Camp voor kinderen van 6 - ca 11 jaar (lagere school): http://www.kidscamp.be/start/index.shtml   Dit kamp vindt plaats op domein De Hoge Rielen bij Kasterlee

-Plus conferentie vanaf 19-99 jaar en ouder (+ kinderen t/m 5 j.): http://www.btcinfo.be/BtcConf/ConfHome.htm  Ook op domein De Hoge Rielen bij Kasterlee

Tijdens de programma's voor de volwassenen is er een kinderprogramma voor de allerkleinsten.

Van de kinderen/tieners vanaf 6 jaar wordt er verondersteld dat deze naar het Kids Camp of de Teens Training gaan.

Tieners/jongeren vanaf 19 jaar zijn ook zeer welkom als leiding in de verschillende kampen.

Wij zelf zijn vorig jaar voor het eerst naar de Plus conferentie geweest. Dit is zo goed bevallen dat we dit jaar weer denken te gaan.

Simon is vorig jaar voor het eerst naar Teens training geweest, onze Elien al 3 jaar achteréén.

Vergeleken met de Opwekkings conferentie in Nederland zie ik de volgende voor- en nadelen van de BTC conferenties:

Voordelen:

-Vlaams

-Een stuk dichterbij

-Veel minder massaal

-Kids Camp en Teens training zijn uniek. Wat Opwekking biedt voor de 6 t/m 18 jarigen valt hierbij in het niet.

-Geschikter voor wat oudere mensen: je kunt of kamperen of overnachten in de Jeugdherberg op het zelfde domein

-Mooier domein: de Hoge Rielen bij Kasterlee

-Er is een restaurant op het domein: je kunt alle maaltijden daar nuttigen of bijvoorbeeld enkel kiezen voor de hoofdmaaltijd of helemaal niet

-De Plus conferentie is goedkoper dan de Opwekkings conferentie

-Ons geld blijft in België

Nadelen:

-Het volwassen programma heeft minder keuze mogelijkheden: 's morgens en 's avonds 1 programma, 's namiddags 3 à 4 mogelijke onderwerpen

-Minder gekende sprekers (dit jaar zijn de hoofdsprekers Randy Boyd en Elisa & Reni Krijgsman) 

-Minder gevarieerd publiek (doordat het veel minder massaal is)

-Geen frietkramen op het domein (in de koffie tent op de Plus-conferentie is er wel van alles verkrijgbaar, ook frieten en curryworst)

-Niet allerlei tentjes met kleding, christelijke organisaties, boeken, platen, enz. enz. <==> slechts een boeken- en platen-hoek in de koffie/versnaperings-tent

-Teens training en Kids Camp zijn duurder dan de Opwekkings conferentie (maar die prijzen zijn dan wel inclusief maaltijden en met veel meer aktiviteiten !)

Gr.

Jan M.

Opdat de Vader in de Zoon verheerlijkt wordt.

Het is goed om goed te lezen wat er staat. We worden anders misschien enthousiast over dingen die er niet staan. Of we worden helemaal niet enthousiast, terwijl dit gedeelte toch zo vertroostend en bemoedigend is. Want wat zegt de Heer? Ook al is Hij afwezig, we mogen rechtstreeks tot God bidden in zijn naam! Tussen twee haakjes: hier blijkt opnieuw overduidelijk de Godheid van de Heer Jezus: 'Alles wat u zult bidden in mijn naam, dat zal Ik doen.' De vraag voor ons is natuurlijk: Wanneer bidden we in zijn naam? Zijn criterium is: als de Vader erdoor verheerlijkt wordt.

Opdat de Vader in de Zoon verheerlijkt wordt.

Het is goed om goed te lezen wat er staat. We worden anders misschien enthousiast over dingen die er niet staan. Of we worden helemaal niet enthousiast, terwijl dit gedeelte toch zo vertroostend en bemoedigend is. Want wat zegt de Heer? Ook al is Hij afwezig, we mogen rechtstreeks tot God bidden in zijn naam! Tussen twee haakjes: hier blijkt opnieuw overduidelijk de Godheid van de Heer Jezus: 'Alles wat u zult bidden in mijn naam, dat zal Ik doen.' De vraag voor ons is natuurlijk: Wanneer bidden we in zijn naam? Zijn criterium is: als de Vader erdoor verheerlijkt wordt.

NIET GEBRUIKT TALENT

Een van de meest ontnuchterende aspecten van de in Matteüs 25:14-30 vertelde gelijkenis van de drie talenten is het feit dat de derde slaaf niet verweten wordt iets verkeerds te hebben gedaan, maar het feit dat hij helemaal niets heeft gedaan. Hij heeft niet gestolen, bedrogen of iets van dien aard. Hij heeft alleen maar zijn talent niet gebruikt.

O Liefde die Zichzelf niet zocht,
maar ons, in onze nood.
U kwam van boven,
woonde hier,
en stierf de zondaarsdood.

Die liefde toont God ons,
als Hij ons aan zijn hart verheft,
en al ons denken
mateloos en heerlijk overtreft.

Uw liefde overweldigt mij,
U ben ik toegewijd;
Ik ben van U
- reeds hier en nu
en tot in eeuwigheid.

DIT IS MIJN BELONING

Iemand vroeg een zendeling eens naar zijn salaris. De informant wist dat het niet veel kon zijn en hij wilde weten hoe iemand zichzelf zo edelmoedig aan anderen kon geven terwijl hij toch zo weinig salaris ontving. De zendeling haalde een brief tevoorschijn en las er deze woorden uit voor: 'Zonder u zou ik niet Jezus Christus hebben gekend als mijn Heiland. Elke morgen kniel ik in gebed en dank ik God voor alles wat u voor mij gedaan hebt.'

'Dat is mijn beloning!' zei de toegewijde knecht van de Here. De apostel Paulus moet iets dergelijks in gedachten hebben gehad toen hij schreef aan de gelovigen in Thessalonica. Hij schrijft aan hen die hij tot de Here had gebracht: 'Want wie is onze hoop of blijdschap of erekrans voor onze Here Jezus bij zijn komst, wie anders dan gij?' (1 Thess.2:19).

In een tijd waarin de nadruk gelegd wordt op materiële welvaart, is het verfrissend te horen van christenen wier grootste beloning het is als mensen de Here Jezus aannemen en geestelijk groeien.

Al wat gedaan wordt uit liefde tot Jezus,

dát houdt zijn waarde en zal blijven bestaan.

Welzalig de mensen wier sterkte in U is.

De Korachieten hadden een taak in de tempel: ze waren dorpelwachters en zangers. Hier zien we dat dat prachtige taken waren. Terwijl zij op de drempel stonden, konden ze veel van wat er gebeurde van dichtbij waarnemen. Ze zagen de dagelijkse offers, ze zagen de vrijwillige offers, ze zagen de mensen die deze offers brachten. Ze zagen de priesters aan het werk en ze waren mogelijk zelfs jaloers op hen, omdat de priesters naar binnen mochten om de lampen te verzorgen en reukwerk te offeren. Ze zagen de mussen en zwaluwen in en uit vliegen en zelfs nestelen. Hoe dicht bij God konden deze kleine vogels komen! Hoe prachtig zou het zijn om echt in Gods huis te wonen.
Maar dan komen ze tot een verdergaande conclusie. Belangrijk is de toestand van hun eigen hart. Juist door hun verlangen om dicht bij de Heer te zijn, gaat hun hart voor Hem open. Ze beseffen dat ze op God kunnen bouwen, dat Hij hun kracht en hun schild wil zijn. En dan prijzen ze hen zalig, die een gebaande weg in hun hart hebben - zodat Hij vrij baan in hun leven heeft. Dan zou het best kunnen dat je ver van de tempel woont, dat je je zelfs door heel moeilijke omstandigheden moet worstelen. In je leven is er dan steeds die bron, die aansluiting op het levende water. Dan ineens beseffen de Korachieten het belang van Gods gezalfde, de Messias. Hij brengt ook ons dichtbij. Door de Heer Jezus hebben we vrije toegang tot Gods huis, hebben we daar zelfs een woonplaats. Hij is onze bron van levend water, onze rots en ons schild. Hij doet ons verlangen ons hart wijd te openen zodat Hij daar zijn intrek kan nemen. Hij zal ons elke dag helpen en sterken en doen overwinnen. Hij helpt ons te volharden, ook in zware tijden. Hij is het die maakt dat onze gebeden bij de Vader echt gehoord worden. Als we ons vertrouwen op de Heer Jezus hebben gesteld, dan ziet God Hem als Hij naar ons kijkt. Dat geeft ons de verzekering dat zijn liefde niet kan falen. Welzalig de mens die op U vertrouwt.

Iemand vergeven, 

 verandert niet het verleden, maar geeft wel zicht op de toekoms

Geloof is nooit los verkrijgbaar.

Het moet altijd (uit)gedragen worden door een mens. En die mens is uniek. Hij of zij heeft in de loop van zijn leven ervaringen opgedaan die hem hebben gekleurd. Er waren hopelijk mooie en opbouwende ervaringen bij van warmte en nabijheid, van harmonie en vrede. Maar er waren ongetwijfeld ook beschadigingen bij. En die ervaringen vonden weer een voedingsbodem in een bepaald karakter. Zo is die mens geworden tot een aarden vat waar Gods ervaringen in zijn opgeslagen. En aan dat aarden vat kleven dus heel wat zaken die zich onmiskenbaar hebben gemengd met de inhoud van het vat.Soms is het goed om dit weer even voor de geest te halen. Bijvoorbeeld als we met anderen spreken over God. Vooral als we anderen dreigen te idealiseren, omdat zij een dergelijk bijzondere band met God lijken te hebben en omdat God zo duidelijk en helder tot hen lijkt te spreken.

Zij horen overal Gods stem en lijken onmiddellijk te weten wat Hij wil en ze vertellen ons hoe ze Hem ervaren en dicht bij zich voelen. En dat terwijl wij misschien zo moeizaam moeten zoeken naar iets van Gods bedoeling met ons leven.

Bijvoorbeeld omdat wij Hem nooit zo helder tegen ons hebben horen spreken, of 'dat bijzondere gevoel' niet ervaren dat zij kennelijk ervaren.Het is goed om te bedenken dat geloof nooit los verkrijgbaar is als we ons dreigen te ergeren aan andere gelovigen. Als we heel duidelijk zouden kunnen aanwijzen waar hun boodschap van God niet klopt, om allerlei redenen. Op zulke momenten helpt het ons om te beseffen dat 'het geloof nooit los verkrijgbaar is'. Zo heeft God het gewild. Hij heeft het alleen door mensen heen gestalte laten krijgen. Toen de gestalten zó ver van het origineel waren afgedwaald dat het haast niet meer te herkennen was, toen heeft Hij zijn Zoon gezonden. Toen is het Woord vlees geworden en heeft onder ons gewoond en heeft ons de Vader laten zien. Hij was de Levende, die ons liet zien hoe geloof en liefde voor de Vader er uit kan zien door een mens heen. Een leven, volkomen tot eer van zijn Vader: dát is geloof.

Wij hebben ook de opdracht om door ons heen het geloof te laten zien. In woorden, in daden, door heel ons leven en handelen heen. Met hart en ziel aan God verbonden, omdat het geloof niet los verkrijgbaar is. Gelukkig maar.

Ik wil horen wat God, de HERE, spreekt.

Als we de Bijbel openen, zou dat ons verlangen moeten zijn: Hem te horen spreken. Daar zijn redenen genoeg voor. Ten eerste vertelt de Bijbel ons Wie God is: Schepper, Onderhouder en zelfs Vader wil Hij zijn. Ten tweede laat de Bijbel zien wie we zelf zijn. Dat is niet zo'n mooi plaatje misschien. Want hoewel we naar Gods beeld gemaakt zijn, hebben we daarna de zaak grondig verprutst. Maar gelukkig is er een ten derde: we lezen over de Heer Jezus en zijn verlossingswerk. God schenkt ons nieuw leven. En ten vierde is Gods Woord een lamp voor onze voet. Als we niet zo goed weten waar we heen moeten gaan, kan de Bijbel ons helpen om onze weg in dit leven te vinden.

GELOOF IS NOOIT LOS VERKRIJGBAAR.

Geloof is nooit los verkrijgbaar. Het moet altijd (uit)gedragen worden door een mens. En die mens is uniek. Hij of zij heeft in de loop van zijn leven ervaringen opgedaan die hem hebben gekleurd. Er waren hopelijk mooie en opbouwende ervaringen bij van warmte en nabijheid, van harmonie en vrede. Maar er waren ongetwijfeld ook beschadigingen bij. En die ervaringen vonden weer een voedingsbodem in een bepaald karakter. Zo is die mens geworden tot een aarden vat waar Gods ervaringen in zijn opgeslagen. En aan dat aarden vat kleven dus heel wat zaken die zich onmiskenbaar hebben gemengd met de inhoud van het vat.

Soms is het goed om dit weer even voor de geest te halen. Bijvoorbeeld als we met anderen spreken over God. Vooral als we anderen dreigen te idealiseren, omdat zij zo'n bijzondere band met God lijken te hebben en omdat God zo duidelijk en helder tot hen lijkt te spreken.

Zij horen overal Gods stem en lijken onmiddellijk te weten wat Hij wil en ze vertellen ons hoe ze Hem ervaren en dicht bij zich voelen. En dat terwijl wij misschien zo moeizaam moeten zoeken naar iets van Gods bedoeling met ons leven.

Bijvoorbeeld omdat wij Hem nooit zo helder tegen ons hebben horen spreken, of 'dat bijzondere gevoel' niet ervaren dat zij kennelijk ervaren.

Het is goed om te bedenken dat geloof nooit los verkrijgbaar is als we ons dreigen te ergeren aan andere gelovigen. Als we heel duidelijk zouden kunnen aanwijzen waar hun boodschap van God niet klopt, om allerlei redenen. Op zulke momenten helpt het ons om te beseffen dat 'het geloof nooit los verkrijgbaar is'. Zo heeft God het gewild. Hij heeft het alleen door mensen heen gestalte laten krijgen. En toen de gestalten zó ver van het origineel waren afgedwaald dat het haast niet meer te herkennen was, toen heeft Hij zijn Zoon gezonden. Toen is het Woord vlees geworden en heeft onder ons gewoond en heeft ons de Vader laten zien. Hij was de Levende, die ons liet zien hoe geloof en liefde voor de Vader er uit kan zien door een mens heen. Een leven, volkomen tot eer van zijn Vader: dát is geloof.

Wij hebben ook de opdracht om door ons heen het geloof te laten zien. In woorden, in daden, door heel ons leven en handelen heen. Met hart en ziel aan God verbonden, omdat het geloof niet los verkrijgbaar is. Gelukkig maar.

DE BEELDHOUWER.

Heb je wel eens een beeldhouwer aan het werk gezien? Als hij een bepaalde steen pakt, kijkt hij er eerst goed naar - hij bekijkt hem van alle kanten. In zijn hoofd vormt zich dan al het beeld. Hij zet de steen wat anders neer en loopt er nog eens omheen. Hij kijkt er van een afstand naar en knijpt zijn ogen bijna dicht. Met de vingers van zijn hand op armlengte schat hij de onderdelen. Hij doet het nog eens van een andere kant, zet wat strepen op de steen en kijkt nog eens. Pas na verloop van tijd gaat hij aan het werk: hakkend, zagend, beitelend, schavend. Bij sommige stukken werkt hij eerst vrij grof, op andere delen is hij meteen al voorzichtig. Steeds meer krijgt het beeld de vorm die hij in gedachten had. Of - beter gezegd: de vorm die er al in zat. Want dat doet een beeldhouwer: naar voren halen wat er al in de steen zat. Hij hakt en zaagt en schaaft alleen maar om weg te halen wat niet bij het beeld hoort. Zo heeft God ook mij bekeken. Hij heeft wat in mij gezien - iets heel moois zelfs - maar er zit nog aardig wat in de weg. Hij moet aan mij zagen en schaven. Soms doet dat pijn - maar ik weet zeker dat Hij weet wat Hij doet. Straks word ik onthuld en zal de Beeldhouwer zeker geprezen worden.

Heer, zie, hij die U liefhebt, is ziek.

Wat zit er veel verborgen in deze eenvoudige zin. Ten eerste de erkenning dat Jezus Heer is. Dat moet effect hebben op ons persoonlijke leven: Hij is de baas! Ten tweede de wetenschap dat Hij hen liefhad. Wat een troost en rust voor ons om te weten dat Hij van ons houdt, en ook - wat een besef van genade: tenslotte heeft niemand zijn liefde verdiend. Ten derde de overtuiging dat Hij zeker iets aan het probleem van de ziekte van Lazarus kon doen. Verderop horen we dat Martha en Maria allebei nog een keer persoonlijk uitspreken. Maar vervolgens lijkt het net alsof Hij niet naar hen luistert - ongetwijfeld kennen we allemaal zoiets uit eigen ervaring: we bidden in grote nood, en het lijkt alsof Hij ons niet hoort... Hij wacht nog twee dagen voor Hij gaat.

STILLE TIJD

Klinkt het bekend? Als goed voornemen in het nieuwe jaar of na een conferentie: 'Vanaf nu ga ik iedere ochtend een half uur stille tijd houden!' En het lukt! Twee, drie ochtenden spring ik m'n bed uit en ga een half uur stille tijd houden. Heerlijk! De hele dag door ervaar ik dat het een goede start is geweest. Blij vertel ik het op m'n kring: 'Ik heb ervoor gekozen om regelmatig stille tijd te houden en merk dat God het echt zegent!'
De vierde ochtend is het wat moeilijker. Dan herinner ik me een uitspraak van Keith Green: 'Jesus rose from the death, you even can't get out of bed?' (Jezus kwam uit de dood terug en jij kunt niet eens je bed uitkomen?) En kreunend strompel ik uit mijn bed. De volgende ochtend... verslaap ik me. Ik beloof God dat ik de volgende ochtend weer stille tijd zal houden. Die ochtend lukt het, de ochtend daarna niet. Ik voel me schuldig en geef het uiteindelijk op.
Oké, en mocht je denken dat ik het te snel heb opgegeven: ik heb
- geprobeerd om eerst te douchen, te ontbijten en dan stille tijd te houden.
- geprobeerd om eerst stille tijd te houden, dan te douchen en te ontbijten.
- in bed stille tijd gehouden, zodra de wekker ging.
- in plaats van stille tijd te houden gewoon één bijbeltekst gelezen.
- er een dagboekje bij gebruikt.
- een gebedslijst opgesteld.
- een stille-tijd-dagboek gemaakt.
- cd's met aanbiddingsliederen erbij gedraaid.

Kortom... ik ben 's ochtends gewoon niet op m'n best! Maar hoe houd ik mijn geestelijke leven nu een beetje op peil? Tijd voor God maken, dwars door alles heen? Tijd om te werken aan de relatie die centraal in mijn leven staat: die met mijn Vader en Redder? Hoe komt het toch dat dit zo moeilijk is? Ik zal er bewust voor moeten kiezen om tijd apart te zetten voor God. Ik wíl meer over Hem leren, want ik weet dat dat levensbelangrijk is. Maar mijn agenda zit altijd heel snel vol. Vol met leuke dingen of met verplichtingen. Tijd voor hobby's en vriendinnen. En wat er overblijft, is misschien gedeeltelijk voor God...Ken je het boek met de titel 'Wie je bent als niemand kijkt'? Ik ben single en er zijn dus heel veel momenten waarop niemand anders dan God mij ziet. Hoe leef ik dan? Tijd voor Hem maken is maar één kant van mijn geestelijke leven. Veel groter is het deel van hoe ik met Hem leef in de dagelijkse dingen.

Gelukkig heb ik met een paar vriendinnen een bidgroep. Met z'n vieren komen we regelmatig bij elkaar en dan proberen we eerlijk en open te zijn over hoe ieders geestelijke vlag erbij staat. Wat is moeilijk? Wat gaat er goed? Daarna bidden we voor elkaar. En als we elkaar tussentijds zien, vragen we even hoe het er mee gaat. Voor mij een manier om mijn geestelijke peil onder de loep te nemen. Maar nog steeds ben ik zélf verantwoordelijk of ik eerlijk ben.
Wie ben ik als niemand kijkt? Wie ben ik als ik op internet surf en als ik tv kijk? Wie ben ik als ik aan soaps verslingerd ben of mezelf volprop met chocola? God ziet mij altijd. Hij is daarom ook de Enige die mijn geestelijke peil een beetje op peil kan houden. Maar dan moet ik Hem wel die kans geven...

Uit: Niet alleen maar single, door Lisa Fontein

DE LAMP EN DE SPIEGEL

Iemand beklaagde zich erover dat hij bij andere mensen zo weinig liefde opmerkte. 'Wat is er veel liefdeloosheid onder de mensen.' En met veel voorbeelden kon hij de juistheid van zijn mening aantonen.
De man met wie hij sprak, haalde het voorbeeld aan van de lamp en de spiegel. Hij vroeg de ander of hij in het donker veel van een spiegel kon verwachten. De man begreep deze vraag niet en hij vroeg: 'Wat heeft een spiegel nu met liefdeloosheid te maken?' 'Wel', zei de ander, 'als je een lamp in de hand hebt en je schijnt ermee in de richting van een spiegel, dan lijkt het net alsof die lamp op jezelf is gericht. Want de spiegel kaatst het licht terug. Zo is het ook met de liefde. Als je je eigen liefde op anderen richt, dan blijken de anderen spiegels te zijn. De liefde die jij uitstraalt, wordt teruggekaatst naar jou. Dan zul je overvloedig door hun liefde verwarmd en verlicht worden.'
Dit was een belangrijke les voor de man die geen liefde bij anderen kon opmerken - en voor ons.

IK GA TOT DAAR

Voor de Joden een bekend plaatje: schapen van diverse kudden in een schaapskooi. De deurwachter laat alleen herders binnen. Elke herder kent zijn eigen schapen en de schapen herkennen hem aan zijn stem. Hij gaat hen voor om goede weiden te zoeken. In de avond brengt de herder hen in veiligheid: achter een stenen omheining met daarin een opening. Hij is zelf de deur: de schapen gaan tussen zijn benen door naar binnen, zodat hij ze kan tellen en verzorgen. De goede herder is de deur naar eeuwig leven. Bij Hem is het leven van een bijzondere kwaliteit.

OP REIS.

Een egaal wolkendek schuift langzaam voorbij. De wisselende grijstinten, donker en ietsje minder donker, verraden dat er beweging in zit. Regen tikkelt tegen het glas, bij een windvlaag iets nadrukkelijker. De zomer lijkt voorbij, nog voor ze is begonnen. Voor me ligt 'Het journaal van de Takebora' - het reisverslag van de eerste Nederlander die een poging deed in zijn eentje om de wereld te zeilen. Soms droom ik van zo'n wereldreis. Als dat schip met geld nu eens echt zou binnenvaren...

Wat maakt reizen nou zo leuk? Is het eigenlijk wel zo aantrekkelijk als het lijkt? Op de drempel van mijn zomervakantie schijnt de zon altijd. Want als de zon zich, net als nu, achter de wolken verschuilt, dan zoek ik haar wel op. Maar als reizen noodzaak wordt, gedwongen? Zo'n solozeiltocht is dat, zodra je op zee zit, in elk geval wel. De afvaart was een keuze, maar daarna, in die storm, na nachten zonder slaap, misselijk van het stampen en rollen, kun je de reis niet meer eventjes onderbreken. Midden op de oceaan zijn geen havens. Natuurlijk: ook voor vakantiereisjes wordt geen pleziergarantie gegeven - er zijn verzekeraars en televisiemakers die daar flink geld mee verdienen - maar er zijn reizen waarvoor geen enkele terugkeergarantie geldt, die onverzekerbaar en desondanks onvermijdelijk zijn. Mijn leven, bijvoorbeeld.enlijk staan er van dit type reizen maar een paar dingen vast: ze beginnen, ze eindigen en mijn inbreng is gering. Kleiner in elk geval dan ik vaak suggereer of zou wensen. Mazzelaars, die om de een of andere reden veel vaker op het Westelijk halfrond wonen, kunnen het zich veroorloven te denken dat het leven maakbaar is. Maar hoe terecht - in het licht van de rest van het mensdom en de geschiedenis - is dat?

En is op deze manier reizen altijd leuk? Gaat het goed? Wil ik het wel? Regelmatig stellen mensen dat soort vragen en het antwoord is, al even regelmatig, 'nee'. En dan?

Het grote verschil tussen mijn levensreis en alle andere reizen is natuurlijk dat ik er niet zelf mee begonnen ben. Van alle reizen was deze het meest onontkoombaar. Daar moet dan toch wel een heel goede reden voor zijn, en anders is het waanzin.

De Bijbel heeft hier heel opmerkelijke dingen over te zeggen, namelijk dat we geschapen zijn met een doel, een positieve bestemming, volgens Gods ontwerp en plan.

Als dát waar is, wordt leven een ontdekkingsreis en is het onderweg zijn veel belangrijker dan de angstvallige vraag of ik míjn doelen wel haal en of míjn dromen wel uitkomen. Het is veel spannender en bevredigender - niet persé gemakkelijker - om te ontdekken wat God precies voor mij in gedachten had. Saai? Nooit, echt nooit. Integendeel. Jezus is een Metgezel die me leert hoe ik een zegen kan zijn, een Gids die me loodst als het moeilijk is. Ineens is er midden op de oceaan toch een haven. Met Hem ben ik in wezen onschendbaar, wat er onderweg ook gebeurt. Er is altijd een uitweg. Ik leer wat het betekent om de reis van mijn leven te maken en de aankomst is gegarandeerd. En u?

De regen tikkert onverminderd tegen het vensterglas en ik vraag me af of de zomer in het water vallen zal. Het zit er voor een arme schrijver niet in om naar het buitenland te gaan dit jaar. Ik vind het best. Ik heb binnen nog genoeg te doen.

Als Deze niet van God was, zou Hij helemaal niets kunnen doen.

Helemaal alleen gaat de blindgeborene de confrontatie met de farizeeën aan. Als ze hem vragen om God de eer te geven - dan dóet hij dat. Dit kan immers niet anders dan echt Gods werk zijn! Als hij hen vraagt of ze ook discipelen van Jezus willen worden, schelden ze hem uit. Ze moeten hun onwetendheid belijden en met kinderlijke eenvoud zet hij hen te kijk. Zijn redenering is te eenvoudig - en daarom ook zo waar. Als deze niet van God was gekomen, had Hij niets kunnen doen. Dit is de farizeeën te machtig. Hooghartig zetten ze hem te kijk als zondaar - hij was immers blindgeboren! Maar die gedachtegang had de Heer Jezus nu juist doorbroken.

Wat zegt u van Hem, omdat Hij uw ogen geopend heeft?

Ongetwijfeld was de blindgeborene verbaasd en blij om te kunnen zien. In deze geschiedenis zien we zijn ogen steeds verder voor de waarheid open gaan. Dat geldt helaas niet voor de farizeeën: zij hadden hun eigen invulling van wat er wel en niet op sabbat mocht - geheel volgens de traditie. Ruimte voor wonderen en bewogenheid met mensen was er daardoor niet zo veel. Het helpt niet als ze proberen om het wonder te ontkennen: iedereen kon zien dat het waar was - al schuiven de ouders de verantwoordelijkheid liever van zich af. Alleen de blindgeborene is zonder angst. Maar hij heeft dan ook echt iets bijzonders meegemaakt - en dan heeft een vraag naar wie Jezus is een heel persoonlijke lading gekregen.

Eigen hart.

Ieder die zijn eigen hart heeft leren kennen, weet dat wij mensen voor God geen enkel recht kunnen laten gelden. Alles wat we van Hem ontvangen, is onverdiend: genade. Maar daar staat tegenover dat Hij zijn Naam verbonden heeft aan zijn volk. Dat gold in het verleden voor Israël. Ook al hebben ze het heel vaak verbruid, telkens maakte God duidelijk dat Hij hen niet loslaat. Ook nu nog is er een belofte van herstel voor zijn volk Israël, zoals de profeten ons verklaren.

Van ons verlangt Hij een oprecht geloof in de Heer Jezus, voordat Hij ons, gelovigen die niet uit Israël maar uit de heidenen zijn, tot zijn kinderen rekent. Er is een geestelijke wedergeboorte nodig. Maar dan mogen we ook op Hem rekenen. Vergis u overigens niet in uw vijanden. Het echte gevaar komt niet uit de loop van een geweer. De vijand valt ons aan en maakt daarbij gebruik van alcohol, seks en de media, en stimuleert onze jaloezie en trots en onderlinge geruzie. We hoeven voor deze vijand niet op de loop te gaan, maar bedenk wel: we kunnen hem zelf niet aan. Als we tot God roepen, komt Hij ons te hulp en als we op Hem vertrouwen, moet de vijand afdruipen.

Zolang Ik in de wereld ben, ben Ik het licht van de wereld.

We willen graag iemand de schuld van onze narigheid geven. Wie heeft er in dit geval schuld aan de blindheid van deze man - de ouders, de maatschappij, de man zelf - of God? Dat is een verkeerde vraag. Je zou wat anders moeten vragen: wat wil God eraan doen?

Deze man heeft de zon nooit gezien, maar nu gaat de Heer Jezus bewijzen dat Hij inderdaad het licht van de wereld is. Tegelijk zal nu duidelijk worden wie er eigenlijk ziende blind zijn.

Hoelang de blindgeborene overigens heeft moeten wachten, weten we niet. Maar zodra Hij langs komt, is het wachten voorbij - al moet hij nog wel even gehoorzamen en zich gaan wassen. Zo is het ook op wereldschaal: als Hij komt, wordt de verlossing werkelijkheid. Op Hem wachten wordt beloond.

Voor Abraham werd, ben Ik.

Niemand van de aanwezigen kende Abraham persoonlijk, niemand had hem ooit ontmoet - behalve God Zelf. Hij was hier aanwezig. In het 'ben Ik' (eigenlijk 'Ik ben') herkennen we de ontmoeting van de Heer met Mozes - en hier is Hij. Begrijpen de aanwezigen dit?

Hij kende niet alleen Abraham, Hij kende de Vader en als mens deed Hij precies wat de Vader vroeg, als enige op aarde. Opnieuw biedt Hij iets geweldigs aan: leven waar de dood geen vat op heeft. Eeuwig leven.

Abraham had daar naar uitgezien en had geloofd dat Hij komen zou om het waar te maken. Wij kunnen erop terugkijken en geloven dat Hij daartoe gestorven is en weer is opgestaan. Toen en nu: het gaat erom dat je gelooft dat de Zoon ons het leven van de Vader geven wil!

de waarheid zal u vrijmaken.

Het is niet altijd leuk om de waarheid onder ogen te zien, maar het is wel de eerste stap naar een werkelijke bevrijding van ons eigen ik. Dan blijkt wie we zijn: slaven van de zonde. We zitten vast in onze slechte gewoontes - al is dat soms alleen zichtbaar voor wie in onze gedachten kan kijken. En hier blijkt dat Hij dat kan!

Misschien denkt u dat Hij hen veroordeelt? Nee, Hij biedt ze juist iets kostbaars aan: bevrijding. Maar dan moeten ze eerst erkennen wie en wat ze zelf zijn en wie Hij is. Dan komt ook de overgave: ik kan het niet zelf, wilt U het doen? Dan kan Hij aan het werk om de slavernij te breken. Wanneer dan de Zoon u vrijgemaakt heeft, zult u werkelijk vrij zijn.

Ik ben van boven.

Het is onbegrijpelijk dat er nog steeds mensen zijn die Jezus beschouwen als een groot leraar. Iemand met zulke pretenties als wij vandaag in ons gedeelte lezen, maakt zichzelf daarvoor toch veel te groot? Als het waar is wat Hij zegt, dan is Hij totaal anders, een mens, maar tegelijk meer dan een mens. En als het niet waar is, kun je Hem moeilijk een 'goede leraar' noemen. Dan is er op zijn minst sprake van grootheidswaan.

Als wij met ons hart naar Jezus luisteren, horen wij dan waarheid en goedheid? Als dat zo is - en miljarden mensen hebben al erkend dat het inderdáád zo is - dan is Jezus wat Hij zegt te zijn. Van boven. Hij is de 'Ik ben'.

Ik ben het licht van de wereld.

Licht is nuttig. Het helpt je de weg te zien, je kunt waarnemen waar je heen gaat, het helpt je bij het oriënteren. Voor iemand die onderweg is naar een bestemming is licht een noodzaak.

Deze beide kanten zitten ook aan de Heer Jezus, die het licht is in ons leven. Hoe functioneert zijn licht bij ons?

Ik veroordeel u ook niet.

Niet veroordelen is moeilijk. Veel christenen die dit gedeelte lezen, zien eigenlijk in de toevoeging die de Heer geeft 'Ga heen, zondig van nu af niet meer' eigenlijk tóch een soort veroordeling. Hij zegt immers wél dat het zonde was! Wat de Heer zegt is natuurlijk geen verborgen veroordeling, het is een liefdevolle bemoediging voor de toekomst, zonder over het verleden te oordelen. Zo kan het dus: bemoedigen zonder te veroordelen. Laten we niet te snel zeggen dat wij dat ook doen, want het is écht heel moeilijk!

U bent goden.

De 'goden' waarvan in deze psalm sprake is, zijn de machtigen en de heersers. Degenen die beslissen over anderen, die rechtspreken, maatregelen nemen, wetten uitvaardigen. Zij hebben macht, en in het uitoefenen daarvan worden zij geleid door geestelijke machten waarmee zij in verbinding staan. Zijn die geestelijke machten achter de leiders van het volk demonen, afgoden, dienaren van de duisternis? Of laten de leidslieden zich leiden door de levende God, door de Heilige Geest, door de Bijbel? De Bijbel geeft ons niet voor niets opdracht om te bidden voor hooggeplaatsten (1 Timoteüs 2:2).

Ondertussen zou dit ons ertoe kunnen verleiden om deze psalm uitsluitend op anderen toe te passen, en niet op onszelf. Het is daarom goed om ons te realiseren dat wij allemaal macht uitoefenen. In een huwelijk tussen man en vrouw, in een gezin, tussen vrienden, in de werkkring, in de kerk. We zijn nooit mensen die alleen maar macht ondergaan, maar we oefenen die ook uit op anderen. Door woorden, door druk uit te oefenen, door dwars te zijn of juist vooruitstrevend, door een beroep te doen op de goede wil of de Bijbel of op maatschappelijke gebruiken. Allerlei methoden gebruiken wij om mensen dingen te laten doen. Op zichzelf is dat niet verkeerd. De vraag is of wij het in alle eerlijkheid doen, met de goede geestelijke gezindheid van nederigheid, met de doelstelling het beste voor anderen te bereiken. Of gebruiken wij onze macht om onze eigen belangen te dienen, en er het beste voor onszelf uit te halen? In dat laatste geval zijn wij niet anders bezig dan de machthebbers van de wereld die worden geïnspireerd door duistere geestelijke machten. Wij zijn dagelijks een onderdeel van diezelfde strijd!

'SCHIJN IN MIJ, SCHIJN DOOR MIJ'

In een museum stond een prachtig model van een bekende kathedraal. Maar het was bedekt met stof van jaren en niemand bewonderde het, hoewel het op zichzelf een kunstwerk was. Tot op een dag een medewerker van het museum de kathedraal vanbinnen en vanbuiten eens goed schoonmaakte en er een lamp in plaatste. Het licht liet de prachtige binnenkant van de kathedraal zien en ook de gebrandschilderde ramen werden nu pas echt goed zichtbaar. Vanaf die dag bleven alle bezoekers staan en bewonderden het kunstwerk. Het licht dat van binnenuit was gaan schijnen, was de oorzaak van deze grote verandering. Wij zingen in een lied: 'Schijn in mij, schijn door mij.' Als wij gereinigd zijn door het bloed van de Heer Jezus, dan vindt er bij ons een grote verandering plaats. Dan wordt ons lichaam een tempel van de Heilige Geest. Dan komt het licht van de Heer Jezus in ons en wordt door ons zichtbaar. Dan valt de aandacht niet meer op ons, maar de Heer Jezus wordt zichtbaar door ons. En niet wij, maar Hij wordt bewonderd.

Komt de Christus dan soms uit Galilea?

De bijbelgetrouwe luisteraars hadden een serieus probleem. Ze wisten uit hun bijbel waar de Messias vandaan zou komen, en dat klopte niet met wat ze over Jezus dachten te weten. Wonderlijk: hun bijbelkennis lijkt hen in de weg te staan. Maar het probleem was niet de vervulling van de bijbelse belofte, het probleem was hun eigen kennis over Jezus. Zij dáchten te weten waar Hij vandaan kwam. Op dezelfde wijze moeten ook wij onze eigen meningen af en toe goed relativeren. De Bijbel is wel onfeilbaar, maar wat wij ermee doen en wat wij eruit concluderen, zou wel eens beïnvloed kunnen zijn door óns feilbaar denken.

Ik ken Hem.

HET OPEN VERHAAL

De Heer Jezus heeft het verhaal verteld dat meestal de gelijkenis van de verloren zoon genoemd wordt.

We weten wel dat niet die zoon de hoofdrolspeler uit dat verhaal is, en ook niet de eigengerechtige oudste zoon, maar de vader: 'Toen hij nu nog veraf was, zag zijn vader hem.' De vader zag, hoewel hij nog ver weg was, dat het de zoon was naar wie hij alle dagen had uitgekeken.

Het lijkt of het verhaal niet helemaal af is. Want de oudste zoon, die zich zo verongelijkt voelde en zo'n goeie dunk van zichzelf had, wilde niet naar binnen gaan. Wat gaat hij nou uiteindelijk doen? Komt hij binnen of blijft hij koppig buiten staan? Het staat er niet. Waarom niet?

Omdat jij, die het zo goed met jezelf hebt getroffen, die zoveel succes hebt en zo geslaagd bent in het leven, en dat zelf ook zo goed weet en waardeert, omdat jíj die vraag voor jezelf moet beantwoorden.

  God geve het! - door van je voetstuk af te stappen en naar binnen te gaan, om daar naast je broer, je zuster, je weet wel wie, te gaan zitten!

IEDERE OCHTEND ...

... heb ik een afspraak met God.

Ik heb mij dikwijls afgevraagd wat er gebeurt als de God die van mij houdt, komt om mij te ontmoeten. Wat gaat er in Hem om als Hij vraagt: 'Henry, waar ben je?' - en ik ben er niet? Ik merkte ook in mij eigen leven: ik houd mijn stille tijd, niet om een relatie tot stand te brengen, maar omdat ik die relatie reeds heb en ernaar verlang Hem in mijn stille tijd te ontmoeten. Ik wil tijd met Hem doorbrengen, en die samen doorgebrachte tijd verrijkt en verdiept de relatie die ik met Hem heb.

Veel mensen zeggen: 'Voor mij is het een hele strijd tijd alleen met God door te brengen.' Als u ook met dit probleem te kampen hebt, wil ik u een voorstel doen: maak het tot een prioriteit in uw leven om Hem met heel uw hart te leren liefhebben. Houd uw stille tijd omdat u Hem kent en liefhebt, en niet uit plichtsgevoel of om iets over Hem te ervaren. U zult het verschil merken in uw leven.

Mijn leer is niet van Mij.

Als wij in de kerk zijn opgegroeid en doordrenkt zijn met bijbelse leer, lopen we het risico dat we zo gewend zijn aan alle onderdelen van de leer dat die ons niet meer kunnen verbazen. Voor de omstanders van de Heer Jezus was dat anders. Veel discipelen hadden Hem verlaten, een deel van zijn familie geloofde niet in Hem. Dat had alles te maken met zijn pretenties: dat alles wat Hij deed en zei rechtstreeks uit de hemel kwam. Het is goed om eens stil te staan bij dat heel bijzondere. Laten we ons maar verbazen over de leer van Jezus, laten we die maar diep tot ons laten doordringen!

Want ook zijn broers geloofden niet in Hem.

Ongeveer dertig jaar lang hadden de broers en zussen van de Heer Jezus Hem al gekend. Al die tijd hadden ze Hem dagelijks meegemaakt. Maar dat was geen garantie voor geloof. Daarvoor moesten ze ieder individueel een persoonlijke keus maken. Wij kunnen tientallen jaren in de kerk komen, het evangelie horen, gelovigen (goede en minder goede) om ons heen zien, braaf in de sporen lopen waardoor wij geaccepteerd worden. Maar dat is nog geen geloof. Het draait ook bij ons om dat éne: de persoonlijke keus voor Jezus. Ook na soms tientallen jaren is het daarvoor niet te laat.

Heer, naar wie zullen wij toe gaan?

Veel volgelingen verlaten de Heer Jezus. Als ze meditatieopdrachten hadden gekregen, of strenge regels in het kader van een verbond, ja, dan zouden ze Jezus wel willen volgen. Maar nu Jezus niets anders vraagt dan in Hem te geloven en zich dagelijks met Hem te verbinden, nee, nu zijn ze teleurgesteld en gaan ze op zoek naar een religie die meer bij hun persoonlijke ideeën past. Slechts een paar volgelingen herkennen de échte genade in de woorden van de Heer. Dít zijn woorden van eeuwig leven. Bij déze Heer willen ze horen!

JOUW GROTE OPDRACHT

Gisteren is voorbij. Wat overblijft, is vandaag - tot de dag dat je zult sterven. Wat ga jij doen met jouw resterende tijd?

Ik toetste u.

Natuurlijk had Israël het tijdens de uittocht uit Egypte niet zo ervaren. Ze hadden dorst, ze waren gefrustreerd geraakt door onverwachte tegenvallers, door de hitte van de dag en de kou van de nacht. In zulke omstandigheden kun je steeds minder hebben van de mensen om je heen, je raakt steeds sneller geïrriteerd. U weet wel hoe dat gaat. Uiteindelijk was hun frustratie ook naar God doorgebroken: is de Heer eigenlijk wel met ons?

Het was een toets van God geweest. Niet een proef om het volk over te halen tot zondigen. Maar een test om zichtbaar te laten worden wat er in hun hart was. In moeilijke situaties blijkt ons karakter!

God wil zo graag dat zijn kinderen Hem in staat stellen om voor hen te zorgen. Hij wil geven, helpen, troosten. Het probleem dat wij vaak ervaren, zit dan ook niet in het karakter van God, maar in dat van ons. Willen wij wel ontvangen? Willen wij wel geholpen worden, getroost worden? Net als bij de Israëlieten zit ons karakter ons soms danig in de weg. Te trots om ons ongelijk toe te geven. Te hoogmoedig om ons voor God te vernederen. Te hardnekkig om getroost te worden. Te vasthoudend om gecorrigeerd te kunnen worden. Alle trekjes die in de geschiedenis van Israël blijken, zijn ook zichtbaar in de geschiedenis van de kerk. En de meeste ook in de geschiedenissen van individuele christenen.

God moet ook in zijn handelen met ons waarschijnlijk regelmatig verzuchten: 'Och, dat mijn volk naar Mij luisterde...' (vers 14). Gelukkig is het nooit te laat om ons naar Hem toe te keren, om bij Hem te schuilen. Want zijn karakter is liefde en trouw, en Hij verandert niet.

WAT IS GELOOF?

Een blind jongetje stond tussen andere jongens te vliegeren. Een kennis wilde hem wat plagen en zei tegen hem: 'Waar is je vlieger? Je weet niet eens of hij hoog in de lucht zit, of ergens op de grond ligt.'  'Jawel, dat weet ik wel, hij zit hoog in de lucht.' 'Hoe weet je dat, je kunt hem toch niet zien?' 'Nee, maar ik voel het aan het trekken van de vlieger aan het touw.'  Het jongetje kon zijn vlieger niet zien, toch was hij ervan overtuigd dat de vlieger hoog in de lucht zat. Dit is een mooi voorbeeld van geloven. Geloven in de Bijbel is zeker weten, hoewel je het niet ziet. 'Het geloof is de zekerheid van wat men hoopt en de overtuiging van wat men niet ziet' (Hebr. 11:1). Wij geloven omdat we weten dat wat God zegt, waar is. In het geloof ligt dus zekerheid. De Here Jezus zei tegen Thomas: 'Omdat je Mij hebt gezien, heb je geloofd? Gelukkig zij die niet gezien en toch geloofd hebben' (Joh. 20:31).

ALLES IS WAAR - OF NIET?

De schappen van onze westerse 'godsdienstsupermarkt' zijn goed gevuld. Boeddha, Ghandhi, Mohammed en Jezus staan naast elkaar op dezelfde plank. Er is voor elk wat wils en alles is wáár - niet waar? Kies maar uit. En tegenover de stellingen waar Reiki, Wicca en Yoga staan, vindt u een vergaarbak van allerlei alternatieve geneeswijzen. Het is ook mogelijk je eigen 'geloof' samen te stellen. Je neemt wat van de Bijbel, de Koran en wat van de geschriften van Bhagwan - en ziedaar, je hebt je eigen religie. Jouw waarheid! Het enige waar je op moet letten is: je moet je er goed bij voelen. De supermarkt is zeer klantvriendelijk. Pas er voor op dat je allerlei 'waarheden' niet tegen elkaar uit speelt. Dat heeft geen zin. Elke tegenstrijdigheid is schijn: paradoxaal! En wanneer het over God gaat, dan hebben we het uiteindelijk allemaal over dezelfde god - of niet?

Wat is waarheid? Bestaat er wel zoiets als 'waarheid'? Volgens Jezus wel. Hij waagde het te zeggen dat Hijzelf de waarheid is. Sommigen vinden dat elitair, intolerant, onverdraagzaam. Maar wie de Evangeliën leest, kan Jezus zoiets niet verwijten. Integendeel! Hij verdroeg hoeren, tollenaars, zondaars, at met hen en veroordeelde hen niet. Hij heeft gezegd: 'Ik ben niet gekomen om de wereld te oordelen, maar om haar te redden.' Jezus nam geen blad voor de mond. Wat goed was, noemde Hij goed en wat slecht was, noemde Hij slecht. Wie er ook voor Hem stond. Dat werd overigens uiteindelijk wel zijn dood.

Maar iedereen die Hem ontmoette, voelde wel aan dat zijn maatstaf ongewoon zuiver was en zijn woorden oprecht. Zo had nog nooit iemand gesproken! Waarheid was bij Hem geen kille wet. Waarheid werd verweven met liefde. Toch is het onmogelijk de brandende fakkel van de waarheid in een dichte menigte van mensen uit te dragen, zonder schroeiplekken te veroorzaken aan baarden of kleren. Vooral de gezetelde 'godsdienstige' mens stoorde zich aan Jezus' uitspraken. Kruisig Hem! Wie denkt Hij wie Hij is?

Jezus is de weg, de waarheid en het leven! Niemand komt tot God, tenzij door Hem!