Peper & Zout scheurkalender 14 feb. 2007

Als ik wist dat ik je voor het laatst in slaap zag vallen, zou ik je nog beter instoppen en de Heer vragen of Hij de wacht wil houden.

Als ik wist dat ik je voor het laatst de deur zag uitgaan, zou ik je een knuffel en een zoen geven en je terugroepen om er nog één te geven.

Als ik wist dat het voor het laatst was, zou ik nog wel wat tijd hebben om te zeggen dat ik van je houd, i.p.v. aan te nemen dat je dat wel weet.

Als ik wist dat het voor het laatst was, zou ik de dag met jou willen beleven, i.p.v. te denken er komen vast nog een heleboel dagen, dus wacht nog maar even.

Een vergissing kunnen we toch altijd nog compenseren en we krijgen toch altijd een kans om ervan te leren ?

‘Ik houd van je’ kunnen we toch altijd nog zeggen ?

De kans om te vragen ‘Kan ik helpen?’ dient zich toch nog vaak genoeg aan ?

Maar als ik er naast zit en vandaag de laatste dag is, wil ik graag zeggen hoeveel ik van je houd en hoe dankbaar ik ben dat ik je kennen mag.

Niemand, jong of oud, weet of hij morgen nog leeft.

Vandaag is misschien je laatste kans om je geliefde in je armen te nemen....

Dus waarom zou je tot morgen wachten ?

Doe het gewoon vandaag !

Want als vandaag de laatste dag is, zul je het jezelf nooit vergeven, dat je geen tijd had voor een glimlach, knuffel of zoen, en dat je het te druk had voor wat iemands laatste wens bleek te zijn.

Neem je dierbaren dus vandaag in je armen, fluister in hun oor en zeg hoeveel je van hen houdt en dat je hen altijd zult koesteren.

Neem de tijd om te zeggen ‘Het spijt me’,  ‘Wil je me vergeven’,  ‘Dank je’  of

‘Het geeft niet’.

En als inderdaad een keer vandaag de laatste dag is, dan hoef je niet terug te kijken met spijt of verdriet.

ZORG EN LEIDING; MAAR HOE?

In een kudde schapen zijn sterke en zwakke dieren; oude schapen en lammeren. Hoe moeten ze geleid worden? De herder past zich aan bij de zwakke schapen. Die hebben de meeste zorg nodig. Zo is het ook in de Gemeente van God. Allen zijn schapen van de goede Herder. Hij zorgt voor hen en leidt ze in goede weiden. Hij deelt deze zorg met de aardse herders die Hij in de Gemeente gegeven heeft. Iedere christen die zijn Heer en Herder wil dienen, kan van Hem leren. Hij is nederig en zachtmoedig en heeft veel geduld. Bent u christen en wilt u in de Gemeente van God dienen? De grote Herder wil u zeker helpen om anderen tot zegen te zijn. U kunt dienen met de gaven die Hij u door zijn Geest gegeven heeft. Veel hangt af van de manier waarop u die gaven uitoefent. Van de grote Herder lezen we in Jesaja 40: 'Hij zal als een herder zijn kudde weiden; in zijn arm de lammeren vergaderen en ze in zijn schoot dragen; de zogenden zal Hij zachtkens leiden.' Paulus spoort de gelovigen aan om de kleinmoedigen te vertroosten, de zwakken te ondersteunen en lankmoedig te zijn jegens allen.

Ik ben het brood van het leven.

Hele volksstammen zij tegenwoordig op dieet. Er wordt nauwkeurig gerekend: hoeveel calorieën, hoeveel koolhydraten, hoeveel vezels, hoeveel mineralen. Het zou prachtig zijn als wij dezelfde zorgvuldigheid zouden opbrengen om eens na te denken waarmee wij onze harten en onze zielen voeden. Want iedereen snapt dat zulk voedsel veel belangrijker is dan wat wij met onze monden eten. Welke dingen zien wij, welke dingen horen wij, wat lezen wij? Aan welke dingen denken wij en waaraan besteden wij aandacht en tijd? Welk dieet heeft onze ziel?

WEER EEN NIEUWE DAG!

Weer een nieuwe dag! Iemand heeft eens gezegd: 'Leef zo alsof elke dag je laatste was!' Zou dit de houding zijn die God van ons vraagt? Als we bij die gedachte leven, bestaat het gevaar dat we angstig en krampachtig gaan leven. Zou het niet beter zijn elke nieuwe morgen te begroeten met het gebed: 'Heer, leer mij zo te leven alsof deze dag mijn eerste is!' Als we zo leven, leven we in dankbare verwondering.

We moeten niet denken dat God ons aan het eind van deze dag zal vragen of we klaar zijn gekomen met alles wat we ons hadden voorgenomen te doen. Hij zal ook niet letten op de veelheid van onze prestaties, of op wat we bereikt hebben. Dat doen wij zelf wel vaak. Dat is kennelijk iets menselijks. Wij vragen ons aan het eind van de dag vaak geërgerd af: 'Wat heb ik vandaag nu eigenlijk gepresteerd?' God ziet niet naar uiterlijke dingen. God ziet het hart van de mens aan. Veel mensen zijn ongelukkig als de taak die ze verricht hebben, hun ontvalt. Beseffen we wel dat we eigenlijk onszelf zoeken bij al onze werkzaamheden? We mogen, vol vertrouwen, elke nieuwe morgen in zijn hand leggen en Hem bidden om wijsheid en kracht om tot eer van Hem te leven.

Wat moeten wij doen?

Zij werden bang.

Er is veel in dit leven om angstig van te worden. Allemaal krijgen wij te maken met stormen, met onverwachte gebeurtenissen, met onbeheersbare situaties, met ziekte of angst. Wij merken steeds weer dat we kleine en kwetsbare mensen zijn. In de angst die zijn discipelen hier meemaken, troost de Heer Jezus hen. Niet met grote, opvallende wonderen, maar met Zichzelf. Hij is erbij, ze zijn niet alleen. Zijn wij soms bang, voelen wij onze kwetsbaarheid? Hij komt dan ook bij ons, met diezelfde wonderbaarlijk troostende woorden: 'Ik ben het.'

Deze is waarlijk de profeet.

HET DOEL NAJAGEN

Zonder het doel om voor een examen te willen slagen, ga je er waarschijnlijk niet eerst voor leren.

Om een ziekte te overwinnen, moet je wel eerst gezond willen worden.

Zonder het doel om een gelukkig huwelijk te willen hebben, hoef je geen voorbereidingen voor de bruiloft te treffen.

Zonder het doel om de Heer te willen ontmoeten, zullen wij vandaag nauwelijks naar zijn wil vragen.

Ik ken u.

Het moet bedreigend zijn geweest voor de farizeeën: Jezus kende hun hart, hun geheime wensen en hun diepste gedachten. En Jezus is niet bang om ze uit te spreken. Hun geheimen worden openbaar. Ook wij zouden angst kunnen hebben, want in ons hart is het niet veel beter gesteld, ook al doen we wel eens alsof. Gelukkig is Jezus niet alleen Degene die ons hart kent, maar ook Degene die vergeeft, verzoent, geneest en nieuwe kansen geeft. We hoeven geen angst te hebben om ons hart wijd voor Hem te openen!

U onderzoekt de Schriften ... die zijn het die van Mij getuigen.

De Heer Jezus Zelf geeft ons hier een aanwijzing hoe we de Bijbel moeten lezen: namelijk als een getuigenis van en over Hemzelf. Zo legde de Heer Jezus aan de Emmaüsgangers uit wat in de Schriften over Hem geschreven stond (Lucas 24:27). Om Hem te ontdekken in het Oude en Nieuwe Testament hebben wij het licht en de hulp van de Heilige Geest nodig. Ook heeft de verheerlijkte Heer gaven aan zijn Gemeente gegeven om de schatten uit het Woord voor ons op te delven. Laten we daar dankbaar gebruik van maken om Hem beter te leren kennen.

De Vader heeft de Zoon lief.

Er is een eeuwige liefdesrelatie tussen de Vader en de Zoon (Johannes 17:24). Een liefdesrelatie die, menselijkerwijs gesproken, alleen nog maar toegenomen is toen de Zoon hier op aarde in volmaakte gehoorzaamheid en afhankelijkheid de Vader verheerlijkt heeft. Daarom heeft de Vader Hem ook zoveel gegeven: niet alleen maar de macht om het eeuwige leven te geven, maar ook de oordeelsmacht. Opdat allen de Zoon eren, zoals zij de Vader eren. De Vader heeft de Zoon lief. En wij? De Vader eert Hem. Hoe eren wij Hem vandaag?

Mijn Vader werkt tot nu toe en Ik werk ook.

De Joden vervolgden Jezus, omdat Hij op de sabbat een verlamde man had genezen. In Genesis 2:2 lezen we inderdaad dat God op de zevende dag rustte van al het werk dat Hij gemaakt had. Voor de Joden was daarom de sabbatsrust heilig. Toch hadden ze niet begrepen waar het God om te doen was, toen Hij de sabbat instelde: mensen mogen genieten van de rust bij God.

Aan de rust van God was een einde gekomen door de zonde van de mens. Vader en Zoon moesten, met eerbied gesproken, weer aan het werk om een wonderbare verlossing tot stand te brengen.

Sta op, neem uw rustbed op en wandel.

Een lang leven van ziekte en teleurstelling had de zieke man achter zich, zodat hij zo goed als geen enkele hoop meer had dat er nog iets aan zijn situatie zou veranderen. Uit eigen kracht kon hij het water niet bereiken en er was niemand die hem hielp. Totdat de Heer Jezus hem opzoekt. De Heer zegt tegen hem: 'Sta op!' In geloof doet de man wat de Heer hem zegt en ervaart zijn genezende kracht.

Hebben ook wij niet vaak met teleurstelling en geestelijke verlamming te maken? Misschien zegt Hij het vandaag wel tot u: 'Sta op en wandel!'

DE VERKEERDE WEDLOOP

'Heer, het was zo'n drukke dag, en ik nam geen seconde de tijd om te bidden. Nu is de dag bijna voorbij, en ik ben te moe om met U te praten.

Het tempo van het leven ligt zo hoog, denken aan morgen doet me duizelen. Ik maak me nu al bezorgd over het weer en alle plannen die ik moet zien te verenigen.

Heer, zal deze gekte ooit stoppen, of moet ik me altijd tot het uiterste inspannen om mijn hoofd boven water te houden?'

Ik kijk uit naar de dag dat ik Jezus werkelijk zal ontmoeten, wanneer Hij zijn armen zal openen om mij te omhelzen.

Maar terwijl Hij diep in mijn vermoeide ogen kijkt, klinken zijn woorden, misschien onverwacht: 'Je hebt je leven op een belachelijk hoog tempo geleid, en tot mijn spijt moet Ik zeggen dat je de verkeerde wedloop koos.

Je vloog en je haastte, de hele dag door, maar alles wat Ik wilde, was jouw gebed horen. Dan had Ik je onder mijn vleugels genomen en je kracht gegeven om de belangrijke dingen te doen.'

De man geloofde het woord dat Jezus tot hem zei.

Het is mooi om het geloof van de hoveling te zien groeien. Er was al geloof bij hem, anders was hij niet naar Jezus toe gekomen. Om dat geloof te laten groeien, handelt de Heer anders dan de man Hem gevraagd had. Hij gaat niet met hem mee, maar stuurt hem weg met de woorden: 'Ga heen, uw zoon leeft.' De hoveling moest leren te vertrouwen op het woord van de Heer Jezus, ook al zag hij nog niets. Zo zegt de Heer het ook vaak tegen ons: 'Ga heen, vertrouw Mij maar op mijn woord.' Als we dat doen, zullen we niet beschaamd worden, net zomin als deze hoveling. Voor de tweede keer lezen we in vers 54 dat hij geloofde, maar nu met zijn hele huis.

Eeuwig Leven

op de bodem van een oude vijver

leefden larven die niet konden begrijpen

waarom niemand uit hun groep ooit terug kwam

nadat ze waren opgekropen tegen de stengels

van de lelies die op het water dreven.

Zij beloofden elkaar dat de volgende

die werd geroepen om de klim naar boven te maken,

terug zou komen om te vertellen

wat er met hem was gebeurd.

Al gauw voelde één van hen de innerlijke drang

om het oppervlak op te zoeken;

hij rustte boven op een lelieblad uit

en onderging een glorieuze verandering

die van hem een libel met prachtige vleugels maakte.

Tevergeefs probeerde hij zijn belofte te houden.

Terwijl hij heen en weer vloog over de vijver,

gluurde hij naar zijn vrienden daar beneden.

Toen begreep hij

dat zelfs als zij hem konden zien

zij zo'n prachtig schepsel nooit zouden herkennen

als een van de hunnen.

Het feit dat wij onze vrienden niet kunnen zien

of contact met hen kunnen hebben

na de verandering die wij de dood noemen,

is geen bewijs dat zij niet langer bestaan.

Walter Dudley Cavert

Help ons, o God van ons heil.

Een ontzettende ramp is over het volk van God gekomen: Jeruzalem is tot een puinhoop geworden, de tempel is ontwijd. Er is zelfs geen gelegenheid om de slachtoffers te begraven. Wat kun je in zo'n verschrikkelijke situatie anders doen dan alles tegen God uitroepen! Bij Wie anders kun je terecht als de toestand zo hopeloos is?

Maar dat is niet alles wat Asaf doet. Hij gaat dieper en zoekt naar de oorzaak van de ramp die over het volk van God gekomen is. Dan begrijpt hij hoe dit alles een regelrecht gevolg is van de slechte daden van de voorvaderen. Hij smeekt God om hun die slechte daden niet toe te rekenen. Hij doet daarbij een beroep op de barmhartigheid van God.

Dat het volk geen enkel recht heeft en afhankelijk is van barmhartigheid en genade is duidelijk. Maar dat is niet het enige. Asaf doet ook beroep op de heerlijkheid van de naam van God. Wat zullen de heidenen, die met Hem helemaal geen rekening houden, wel zeggen? Ze zullen zich afvragen: 'Waar is hun God eigelijk?' Asaf zegt als het ware: 'Heer, help ons, niet omdat wij dat verdienen maar vanwege uw eigen naam - opdat uw geweldige naam niet gesmaad en gelasterd wordt onder de volken.' Hoe weinig denken wij daar vaak aan, omdat onze gedachten niet verder gaan dan onze eigen nood en ellende. Maar belangrijker dan onze nood is de eer en de heerlijkheid van God. Als het slecht gaat met Gods volk, dan is zijn eigen eer in het geding. Ook wij mogen God daarop aanspreken. Als God gaat ingrijpen, zal het belangrijkste gevolg dan ook zijn dat zijn naam weer geloofd wordt en dat zijn roem verkondigd wordt. Alles moet meewerken tot het grootmaken van de naam van onze God en van de Heer Jezus. Ook door u en mij vandaag, op deze zondag.

IK BEN DE DEUR

Als we spreken over een herder, dan denken we waarschijnlijk aan de man die vroeger bij ons op de heide de schapen hoedde, terwijl hij een kous breidde en zich maar weinig om de schapen hoefde te bekommeren. Daar had hij zijn hond voor. Maar het leven van de herder waarover de Bijbel spreekt, is totaal anders. Ik ben bepaalde stukken uit de Bijbel pas goed gaan begrijpen, nadat ik het leven van de herder in het nabije Oosten van dichtbij heb gezien. Hierbij denk ik aan mijn oude vriend Mahmoed, een herder zoals die in Psalm 23 wordt bezongen. Hij was een echte herder, bereid tot een strijd op leven en dood om zijn dieren te beschermen. Hij was niet iemand die de schapen hoedt alleen om geld en geen werkelijke liefde heeft voor de schapen. Een huurling denkt er niet aan om zijn leven op het spel te zetten voor de schapen; hij vlucht als er gevaar dreigt, omdat hij dit werk niet van harte doet. Een goede herder zet zijn leven in voor de schapen. Hij neemt de nodige voorzorgsmaatregelen om het gevaar zo gering mogelijk te maken. Als bijvoorbeeld de schaapskooi gebouwd zou zijn van losse stenen, zou hij bij aanraking gemakkelijk in kunnen storten. Het enige zwakke punt van de 'vesting' waarin de dieren worden ondergebracht, is de opening waardoor de schapen naar binnen komen. Vaak ontbreekt daar zelfs een deur. Om ook van deze kant bescherming te geven, gaat de herder zelf in de deuropening liggen. Niets of niemand kan daarom naar binnen of naar buiten gaan zonder hem te storen. Hij fungeert dus zelf als deur. Met zijn eigen lichaam stelt hij zich borg voor de schapen. Nu begrijp ik ook wat de Heer Jezus bedoelt als Hij zegt: 'Ik ben de deur.' Dit beeld moet de mensen uit zijn tijd hebben aangesproken. Natuurlijk, zo gaat het! Een goede herder heeft letterlijk alles voor zijn schapen over. Hij zorgt er ook voor dat het de schapen aan niets ontbreekt. Bij voorkeur zoekt hij naar jong, mals gras. Maar als de dieren niet voldoende te eten hebben gehad, dan richt hij voor de dieren nog een maaltijd aan. Hij legt dan voedsel voor de schapen op een ronde steen. Ik zag mijn vriend Mahmoed dit doen in een tijd dat er weinig gras groeide.

Gelukkig zijn we als we kunnen zeggen: 'De Here is mijn herder, mij ontbreekt niets...' (Psalm 23).

DE GELOOFSBELIJDENIS VAN MOODY

Zo bekend als in deze eeuw de naam van Billy Graham is geworden, zo bekend was in de negentiende eeuw de naam van Moody. Tijdens een van de samenkomsten van Moody stelde een predikant de vraag: `Mr. Moody, zou u zo goed willen zijn om ons eens mee te delen wat nu eigenlijk uw geloofsbelijdenis is?' Het was namelijk bekend dat Moody in zijn prediking zich vrijwel nooit uitliet over de verschillende geloofsbelijdenissen die de mensen in de loop van de eeuwen hebben opgesteld. Hij predikte alleen maar Jezus Christus als de Redder van zondaren en hij riep de mensen op zich tot God te bekeren. Daarom was iedereen nieuwsgierig wat Moody op deze vraag zou antwoorden. Het antwoord van Moody was: 'Zeker zal ik die aan u mededelen. Hij is al in druk verschenen.' Op de vraag waar dan een gedrukt exemplaar van zijn geloofsbelijdenis te krijgen was, antwoordde hij: `Mijn geloofsbelijdenis kunt u verkrijgen bij Jesaja in hoofdstuk drieënvijftig.' Wij willen het nut van de verschillende geloofsbelijdenissen die opgesteld zijn om bepaalde dwaalleringen te bestrijden, niet ontkennen. Maar niets kan het levende Woord van God vervangen.

Mijn voedsel is, dat Ik de wil doe van Hem die Mij heeft gezonden.

Op het moment dat de Heer deze woorden uitsprak, was Hij in zijn gedachten met heel andere dingen bezig dan de discipelen. Hij zag het werk van God met de vrouw en de vele Samaritanen die door haar getuigenis bezig waren naar Hem toe te komen. Hij deed hiermee de wil van de Vader, en dat was ook het verlangen van heel zijn hart. Hoewel Hij vast, net als de discipelen, hongerig geweest zal zijn, verlangde Hij veel meer naar het doen van de wil van zijn Vader dan naar aards voedsel. Is dat niet een belangrijke les, ook voor ons?

Honderd procent

Het is donker en koud

Er stroomt bloed langs het hout

Ze slaan spijkers in een God die alles schiep

Maar het waren niet de spijkers

Die Jezus hielden aan het kruis

Het was Zijn liefde die Hij voelt voor jou en mij

U gaf honderd procent

U gaf alles voor mij

U werd vernederd voor fouten

Die ik heb gemaakt

U gaf honderd procent

Hoe kan ik U nu verlaten

Uw liefde heeft mijn koude hart aangeraakt

Ik ben verdoofd en verwonderd

Hier aan de voet van het kruis

Dwars door het schreeuwen hoor ik Zijn zachte stem

En ieder woord bewijst Zijn licht

Ik zie de glorie van Gods aangezicht

En in stilte geef ik mijn hart aan Hem

U gaf honderd procent

U gaf alles voor mij

U werd vernederd voor fouten

Die ik heb gemaakt

U gaf honderd procent

Hoe kan ik U nu verlaten

Uw liefde heeft mijn koude hart aangeraakt

Aan het kruis op Golgotha ging de straf aan mij voorbij

Toen U stierf en werd verlaten, dacht U steeds aan mij

Ik ben voor altijd vrij

Tekst en muziek:

Gerald Troost

De Vader zoekt zulke personen die Hem aanbidden.

Aanbidding: wat een merkwaardig onderwerp van gesprek bij de ontmoeting van de Heer met een Samaritaanse vrouw. Wij hadden dat misschien eerder een passend onderwerp gevonden voor het gesprek met de theoloog Nikodemus. Maar aanbidding is niet iets voor een bepaalde geestelijke elite, integendeel. God wil ons niet alleen verlossen van onze zondenschuld, maar Hij wil ons ook aanbidders van Hemzelf maken. Verlossing is niet het doel, maar het middel om van ons mensen te maken die de Vader kennen en genieten van zijn liefde, en die Hem aanbidden om Wie Hij is. Natuurlijk is het goed om onze hemelse Vader te danken voor aardse zegeningen, maar eigenlijk verlangt Hij naar zoveel meer van ons.

Hij moest door Samaria gaan.

Waarom moest dat eigenlijk? Veel vrome Joden maakten een omweg langs het Overjordaanse om juist maar niet door Samaria te hoeven gaan. Maar de gedachten van de Heer zijn heel anders. Hij wijst geen mensen af op grond van ras of huidskleur of andere vooroordelen. Integendeel: de Heer Jezus heeft aandacht voor ieder mens. Daarom moest Hij door Samaria gaan.

Op het heetst van de dag gaat Hij vermoeid en dorstig bij de put zitten. Heel zachtmoedig begint Hij het gesprek met een eenzame vrouw, die vanwege haar zondige leven het contact met haar dorpsgenoten vermijdt. Hij schaamt Zich niet haar om water te vragen, want Hij weet van haar dorst en de droge woestijn in haar leven, en van het feit dat Hij haar het 'levende water' mag geven.

                                                                                     Heverlee, 30/01/2007

Beste broeders en zusters,

Graag willen wij “Run4Jesus” een sportief evenement, dat dit jaar op zondag 27 mei 2007 plaats zal vinden, onder uw aandacht brengen.

Voorgeschiedenis

Zes jaar geleden namen Christenen uit Leuven voor het eerst deel aan de 20 KM door Brussel, een internationale loopwedstrijd met jaarlijks 25.000 deelnemers. Zij hadden geen grote sportieve aspiraties, maar hadden wel het voornemen om tijdens het lopen door Brussel te bidden voor de voortgang van het evangelie in Europa en in ons land. Zij wilden zo een getuigenis zijn en zij droegen een Jesus T-shirt zodat de mensen achter ons, tijdens de bijna 2 uur lange loop, met Zijn naam geconfronteerd werden.

Het is een ontnuchterend feit dat tegenwoordig Jezus voor een grote groep jonge mensen een nobele onbekende is en dat voor vele anderen de naam Jezus een taboe is of zelfs aversie oproept. Hun betrachting was en is dan ook om de naam van Jezus tijdens dit evenement bekend te maken op een sportieve, niet agressieve manier. Men zou dit kunnen zien als “pre-evangelisatie”.

Hun T-shirts vermelden “Run4Jesus.be “, een internet adres dus,  waarop nieuwsgierigen anoniem informatie kunnen krijgen. De naam zelf is wat dubbelzinnig:” Run4Jesus”: loop je voor Jezus? of ben je op de vlucht voor Hem?  Vanaf de tweede editie hebben de lopers van het eerste uur dit initiatief wat willen opentrekken. Voor hen was de deelname een zeer gezegende ervaring. Alleen beseften zij dat hun groepje te klein was om echt op te vallen in die massa van duizenden lopers. Hoe meer lopers, hoe groter het getuigenis.

Het CPC vzw (Nederlandstaligen) en MEB (Franstaligen) hebben hun schouders onder dit initiatief gezet en de voorbije edities hadden zij een 40-tal lopers. Ook werd aan dit initiatief een sponsoringactie gekoppeld  ten voordele van het CPC en MEB, zodat ook mensen vanuit de plaatselijke kerken betrokken kunnen zijn en ‘hun’ lopers kunnen bemoedigen en steunen. We hebben gemerkt dat dit project vooral de jeugd aanspreekt. Het lopen is immers niet alleen een sportieve uitdaging maar tegelijk ook een geestelijk getuigenis.

Editie 2007

Inmiddels zijn wij aan de voorbereiding begonnen van de editie 2007 en wij dromen er natuurlijk opnieuw van om een groot aantal lopers aan de startlijn te krijgen op de laatste zondag van mei (27 mei 2007). Dit jaar heeft de werkgroep er voor gekozen om de website volledig te restylen en aantrekkelijker te maken. Op de website wordt het evangelie op een éénvoudige wijze toegelicht en wordt er ook een link voorzien naar christelijke organisaties en plaatselijke kerken. We hopen dat de vernieuwde website (www.run4jesus.be) beschikbaar zal zijn vanaf 1 maart 2007.

Wij willen eveneens zoveel mogelijk bijbelgetrouwe kerken bereiken. Alles start natuurlijk met het enthousiast bekendmaken van “Run4Jesus” in de plaatselijke kerken. Dit gebeurt door de zogenaamde ‘captains’. Dit zijn lopers die het op zich nemen om het initiatief voor te stellen in hun kerk, jongeren en andere lopers aan te spreken en aan te moedigen om (samen) te trainen en zich voor te bereiden op de 20 km door Brussel (trainingsschema’s vindt men ook op de website: http://www.20kmdebruxelles.be/20km/set_nl.htm )

Uiteraard hadden wij ook graag uw gemeente aan dit initiatief zien deelnemen. Daarom onze vraag aan u of u achter dit initiatief wil staan en in uw gemeente “Run4Jesus” wil aanbevelen. U zou de naam en adres (liefst e-mail) van een ‘captain’ aan ons kunnen opgeven. Als wij beschikken over de gegevens van de ‘captain’ dan nemen wij contact met hem/haar op om verdere praktische informatie te geven.

Namens de CPC-werkgroep bedankt voor uw betrokkenheid en deelname.

Jef Saenen en Christiane Cousinne

CENTRUM VOOR PASTORALE COUNSELING v.z.w.

Tervuursesteenweg 192, 3001 Heverlee * Tel. 016-200927 * Fax 016-208183

e-mail info@pastoraat.be  * www.pastoralecounseling.org

Bank 230-0088705-67 * BTW BE 448.497.415

Hij moet meer, maar ik minder worden.

Het zal voor Johannes de Doper niet gemakkelijk geweest zijn om zijn eigen dienst, als voorloper van de Messias, langzaam tot een einde te zien komen. Hij ziet de heerlijkheid van de Heer Jezus, de geliefde Zoon van de Vader, aan Wie de Vader alles in handen had gegeven. Hij wist dat dit zo het plan van God was: de Heer Jezus moest meer, en hij minder worden. Zo moet het ook zijn in ons leven en in ons hart: hoe meer plaats de Heer Jezus daarin gaat innemen, des te minder belangrijk worden wij zelf. Dat is niet erg, integendeel, het is juist Gods bedoeling.

Zo moet de Zoon des mensen verhoogd worden.

Dit is een merkwaardige uitdrukking, waarmee de Heer Jezus niet alleen aanduidt 'dat' Hij zou sterven, maar ook 'hoe' Hij zou sterven. Niet door steniging, zoals in die tijd gebruikelijk was bij de Joden, maar 'verhoogd' aan een kruis. Daarmee stuurden wij Hem, de eniggeboren (dat wil zeggen: unieke) Zoon van God, als het ware terug naar God die Hem gegeven had. Je zou verwachten dat dit het absolute einde is van Gods geduld met de wereld. Maar nee, juist door geloof in deze 'verhoogde mens' is er eeuwig leven, zoals een bekend lied het zegt:

Door een blik op het kruis

is er leven en heil,

Is er leven voor u en voor mij.

Hoe prachtig eindigt deze psalm

Hoe prachtig eindigt deze psalm met David, Gods knecht en de man naar zijn hart. Hij was het trouwens die de ark gezocht en naar Jeruzalem gebracht heeft. Toen Isaï van Samuël de opdracht kreeg om al zijn zonen te roepen, was hij de jongste vergeten: die was nog bij de schapen. Maar juist deze David was door God uitgekozen om zijn volk te weiden. Juist hij die wist wat het was om voor weerloze, zogende, schapen te zorgen. God zoekt namelijk geen jagers, maar herders. Hoe mooi spreekt ons dit van de Heer Jezus, de ware man naar Gods hart. De goede herder die zijn leven geeft voor de schapen en die als geen ander hen weidt en voor hen zorgt.

Als uiteindelijk God toch tot zijn doel komt met zijn volk, dan zal dat niet liggen aan de trouw van het volk, maar aan de Heer Jezus. Hoe ontrouw Gods volk ook moge zijn, Hij blijft getrouw. In Hem alleen zijn al de beloften van God 'ja en amen' tot heerlijkheid van God (2 Korintiërs 1:20).

Laten we Hem ook vandaag daarvoor loven en prijzen.

LEVEN

U herkent het misschien wel,

om u heen of in uw eigen leven:

er wordt zoveel geleden...

Eenzaamheid.

Verdriet.

Pijn.

Ziekte, en ja, uiteindelijk

ook de dood.

En we troosten elkaar met

- wat kunnen we anders zeggen? -

positief denken:

hoop doet immers leven.

Of omgekeerd:

zo lang er nog leven is, is er hoop...

Maar - over welk leven hebben wij het en

wáár hopen we dan eigenlijk op?

Wat is toch de zin van alles?

Als ons leven eindigt met lijden en dood -

waar dient het leven dan toch voor?

We zijn het met u eens:

dit zijn heel erg moeilijke vragen.

Vragen die we niet in één keer voor u kunnen beantwoorden:

u zult zelf op zoek moeten gaan.

Maar we willen u graag op weg helpen

door u te vertellen

dat God ook naar ú op zoek is.

En Hij belooft u:

'Wie Mij zoekt, zal Mij vinden.'

Vanuit eigen ervaring kunnen wij getuigen:

wie Hem vindt, heeft het leven gevonden.

De ijver voor uw huis zal Mij verteren.

Het heeft de Heer diep geraakt: niet zijn eigen eer stond op het spel, maar de eer van God. De tempel was immers het huis van zijn Vader. 'Maak niet het huis van mijn Vader tot een huis van koophandel,' zegt Hij en jaagt alle handelaren en woekeraars weg. De tempel is een plaats van aanbidding en daar moet je geen handeltje willen drijven of jezelf willen verrijken.

De kerk, de Gemeente, is het huis van God in onze tijd. Gaat de eer van God en zijn huis ons ook ter harte of wordt ons denken en doen gedreven door commerciële motieven of eigen eer?

Jezus nu was ook op de bruiloft genodigd.

Vindt u het ook zo merkwaardig dat de Heer zijn eerste wonderteken deed op een bruiloft? En wat Hij deed, had niets te maken met ziekte of narigheid, maar met de vreugde van een bruiloft: Hij veranderde daar water in wijn. De Heer Jezus wil niet alleen daar zijn waar nood, zorg, ziekte en pijn het leven moeilijk maken, maar wil ook graag daar zijn waar vreugde is. Een vreugde die we samen met Hem mogen genieten, in zijn aanwezigheid. Nodigen wij, net als dit bruidspaar, de Heer ook uit op onze feesten? Mag Hij er ook bij zijn?

Alle dingen zijn door Hem geworden.

In het vandaag te lezen bijbelgedeelte wordt de Zoon van God 'het Woord' genoemd. En er is niets in de schepping - niet één ding! - dat er is, zonder Hem. Alles is door Hem geschapen! Wat een machtig woord - wat een machtige God. We zien die macht ook in de Heer Jezus, wanneer Hij als mens tussen de mensen leeft. Hij sprak een woord en een vijgenboom verdorde. Hij sprak in een storm tegen de wind, en de zee en de wind gingen liggen. Hij riep tegen Lazarus, die reeds was gestorven, 'Kom naar buiten' en Lazarus kwam naar buiten. Als de Heer Jezus iets zegt, dan moeten we stil zijn en goed opletten; dan gaat er wat gebeuren...

Kom en zie.

Op de vraag van Natanaël geeft Filippus geen theologisch antwoord. Dat zou waarschijnlijk alleen maar een vruchteloze discussie hebben opgeleverd. Met de eenvoudige woorden 'Kom en zie', nodigt hij Natanaël uit om zelf naar de Heer te gaan. Als Natanaël dan in contact met de Heer komt en met verbazing naar diens woorden luistert, lijkt zijn theologische tegenwerping opeens helemaal vergeten te zijn en zegt hij: 'Rabbi, U bent de Zoon van God.'

Met hoeveel anderen is het ook niet zo gegaan, toen ze zelf de Heer hoorden spreken, bijvoorbeeld doordat iemand hen uit de Bijbel voorlas. In plaats van allerlei discussies over opvattingen en bijzaken mag 'Kom en zie' ook onze eenvoudige boodschap zijn.

PAUL..

De bel gaat en Paul loopt naar de deur: hij vindt het altijd leuk als er bezoek komt. Maar zijn vader is er eerder en doet open. Daar staat de buurman. Paul, die een verstandelijke beperking heeft, blijft half achter zijn vader staan. 'Dag buurman. Joh, wat kijk je zorgelijk. Is er wat aan de hand?' Buurman zucht en trekt zijn mond strak. Terwijl hij voor zich uit staart, zegt hij: 'Het is verschrikkelijk. Wij hebben vandaag te horen gekregen dat mijn vrouw kanker heeft, van een soort die niet te genezen is. De dokters hebben gezegd dat zij nog maar een paar weken te leven heeft.'

Paul heeft even staan luisteren, maar rent dan naar binnen. Vader praat nog een tijdje verder met buurman en probeert hem te bemoedigen. Als zij afscheid hebben genomen, gaat vader Paul zoeken. Hij vraagt zich af hoe hij dit het beste aan zijn zoon kan uitleggen. Eindelijk vindt hij hem op zijn slaapkamer: op zijn knieën voor zijn bed en hard huilend. Als vader dichterbij komt, hoort hij dat zijn zoon tussen zijn snikken door aan het bidden is. 'Alstublieft God, maak buurvrouw weer beter. Ik vind het zo erg voor buurman.' Vader laat zijn zoon rustig uitspreken en gaat ondertussen op het bed zitten.

Hij trekt Paul naar zich toe en slaat zijn armen om hem heen, onderwijl zijn best doend om uit te leggen dat God van alle mensen houdt. En dat iedereen een keer moet sterven. En dat wie gelooft in de Heer Jezus bij God in de hemel mag wonen. Maar Paul vraagt: 'Waarom maakt God buurvrouw niet beter?' Vader kan niet echt een antwoord geven. 'God maakt soms mensen beter en soms ook niet. Wij moeten vertrouwen hebben in God. Hij weet beter dan wij wat goed is. Hij maakt geen fouten. Hij wil altijd met ons meegaan in vreugde en verdriet. Hij laat ons nooit in de steek.'

Maar het onmogelijke gebeurt: de buurvrouw geneest! De dokters staan voor een raadsel. Het gezwel is zonder enige aanleiding zich gaan terugtrekken en gaan verschrompelen. Na enige tijd wordt buurvrouw uit het ziekenhuis ontslagen. Zij is volkomen genezen verklaard.

Waarom God het gebed van Paul heeft willen verhoren en sommige andere gebeden niet, dat weet alleen God. God legt geen rekenschap af. Hij vertelt ons niet waarom Hij dingen wel of niet doet. Hij is Wie Hij is. Dat moet voor ons genoeg zijn.

Hij leidde hem tot Jezus.

Over Andreas lezen we niet veel in het Nieuwe Testament. Maar wel dit ene: dat hij anderen bij Jezus brengt. Hier zijn eigen broer Simon Petrus, in hoofdstuk 6 een kleine jongen met vijf broden en twee vissen en in hoofdstuk 12 gaat hij Jezus vertellen over Grieken die Hem wensen te zien.

Wij zijn wellicht ook geen gelovigen die erg in de schijnwerpers staan, maar laat dan toch dit ene ook van ons gezegd mogen worden: dat wij anderen dichtbij Jezus brengen. Want Hem hebben zij nodig!

AFVALWATER.

Doodstil staat hij voor zich uit te staren. Net nog op één poot, nu op twee. Gespannen kijk ik toe hoe hij aan voedsel probeert te komen. Hij... onze reiger! Al een paar dagen staat hij op hetzelfde plekje aan de sloot naast ons huis. En ik was blij. Want een reiger bij de sloot betekent dat er vis of kikkers te vinden zijn, betekent dat het water van die sloot schoon genoeg is om erin te leven. Vooral blij, dat het ook een beetje aan mij ligt dat het water schoon is. Want ik woon op het platteland en ben niet aangesloten op de riolering. Al mijn afwaswater, het douchewater, alle waswater komt rechtstreeks in die sloot. Ieder voorjaar opnieuw wacht ik met spanning of er weer kikkerdril zal zijn en of er weer stekelbaarsjes rondzwemmen. Volg ik de sierlijke bewegingen van de watertorren en de vliegjes er vlak boven. Telkens let ik nauwkeurig op bij het inkopen van afwas- en wasmiddelen. Er mag niets schadelijks in zitten. Als je zo boven op de natuur woont, word je er ook extra met je neus opgedrukt. Lijkt het ook meer zin te hebben om je best te doen voor die natuur. Maar dat is natuurlijk onzin. In de stad is het net zo belangrijk. Of misschien nog wel belangrijker. Daar wonen immers veel meer mensen met veel meer afvalwater. En wie wil er niet eens dromerig uitkijken over een schitterende rivier, terwijl de vissen ringen maken op de oppervlakte... Opeens zie ik hoe de reiger zijn snavel in het water steekt en er met een visje uitkomt. Even doet het me verdriet. Dat is dan één visje minder. Maar zo is de natuur. En dat is goed. Als er tenminste evenwicht is. Voldoende vissen voor voldoende reigers. Even later vliegt hij opeens op. Onze reiger. En opnieuw ben ik onder de indruk van die prachtige, grote vogel. In dat prachtige, weidse landschap. Op deze aarde. Een geschenk van God. 'Maak er wat van', zei God, toen Hij de aarde aan de mensen gaf. Ik doe mijn best, God, ook al is het weinig. Maar... alle beetjes helpen.

Zie, het Lam van God, dat de zonde van de wereld wegneemt.

Hij, van wie Johannes getuigt dat Hij de Zoon van God is, kwam ... als een lam. Al helemaal aan het begin van zijn optreden wordt daarmee aangeduid hoe Hij het probleem van de zonde in de wereld op zal lossen. Niet door een machtswoord van de Schepper - want dat was Hij - maar door te sterven als een offerlam. Op grond van zijn verzoenend sterven zal de zonde eenmaal totaal uit de kosmos verwijderd worden.

Zover is het nu nog niet. Maar onze zonden wil Hij nu al wegnemen, als we Hem aannemen als het Lam van God, dat voor ons werd geslacht. Hem zij daarvoor de lof tot in alle eeuwigheid!

Maar Hij, de barmhartige, verzoende de ongerechtigheid en verdierf niet.

Onverbeterlijk leek het volk Israël. Pas toen de tuchtigende hand van God over hen kwam, bekeerden ze zich en zochten zij God weer. Meestal duurde het niet lang of het ging weer mis, omdat ze onstandvastig van hart waren. Je zou verwachten dat aan het geduld van God een einde zou komen en dat Hij definitief met hen zou afrekenen, maar dan vergeten we dat Hij 'de Barmhartige' is! Zijn oordelen hebben tot doel het volk terug te brengen in relatie met Hem en niet om te verderven. En daarom verzoende Hij de ongerechtigheid en wendde Hij heel vaak zijn toorn af. Het geheim van die verzoening zou nog eeuwen op zich laten wachten: tot Golgota!

Jezus Christus

heerlijke unieke onvergelijkbaar

 Jezus is de centrale figuur van de Bij-

bel. Ieder die het Oude Testament

leest moet wel de vele schriftplaatsen

ontdekken waar van Jezus' komst ge-

profeteerd wordt. En in het Nieuwe

Testament is er geen bladzijde waar niet

van Jezus melding gemaakt wordt. Het

allereerste vers van het evangelie naar

Mattheüs luidt: »Geslachtsregister van

Jezus Christus...« en het vers waarmee

het boek Openbaring besluit, luidt: »De

genade van de Here Jezus zij met al-

len«.

 De eerste naam in het eerste vers van

het eerste boek van het Nieuwe Testa-

ment luidt Jezus. En de laatste naam in

het laatste hoofdstuk van het laatste

boek van de Bijbel luidt eveneens Jezus.

Wat onderscheidt Jezus Christus van de

gewone mens? Wat maakt Hem tot een

uniek, heerlijk wezen? Waarom wordt

aan Jezus Christus zo'n boven allen ver-

heven plaats toegekend?

  Jezus  Christus  is  onvergelijkbaar,

uniek, volkomen anders, heerlijk. Nie-

mand kan Hem evenaren. Hij staat bo-

ven allen!

  Jezus Christus en Zijn machtige wer-

ken te scheiden is een welhaast onmo-

gelijke opgaaf. Alleen de eeuwigheid

kan een volkomen beeld van hem ver-

schaffen. Johannes de Doper noemde

Hem het Lam Gods, doopte Hem met

instemming van de hemel en zei toen

van Hem: »Die van boven komt, is bo-

ven allen« (Johannes 3:31). Paulus

Ik ben niet waard zijn schoenriem los te maken.

Enkelen, gezonden uit de farizeeën, wilden weten wie Johannes de Doper nu precies was. Johannes had niets te verbergen. Was hij een profeet? 'Nee,' zei hij. Hij wilde niet dat mensen hem hoger zouden inschatten dan hij in werkelijkheid was. Daarom zei hij ook maar meteen met nadruk dat hij niet de Christus was - zelfs niet Elia. Maar wie was hij dan wel? Hij noemde zichzelf een roepende in de woestijn, iemand waar niet naar geluisterd werd. Iemand die van zichzelf getuigde dat hij niet waard was de schoenriem van de Heer Jezus los te maken. Johannes de Doper wilde niet zichzelf presenteren, maar de Christus. Diezelfde houding zouden wij ook moeten hebben.

Want uit zijn volheid hebben wij allen ontvangen.

Johannes, de discipel die dit Evangelie schreef en die enkele jaren intensief met de Heer Jezus is opgetrokken, is vol lof over de Heer Jezus. Hij raakte haast niet over Hem uitgepraat. Hij had Jezus herkend en erkend als de Zoon van God. Johannes had zijn heerlijkheid aanschouwd. En hij voelde zich 'de koning te rijk'. Wij mogen Jezus Christus ook 'zien' door ons geloof en onszelf schatrijk noemen. Wij kunnen er op rekenen dat Hij ons liefheeft en aanvaardt. Het enige wat Hij van ons vraagt, is dat we Hem vertrouwen. Dat wil zeggen: dat we ons aan Hem toevertrouwen.

EERST ZIEN - DAN GELOVEN

'Altijd wilde ik al graag een reis naar Amerika maken,' zei een dominee in Engeland in zijn preek. 'Maar ik had er geen geld voor. Dan opeens krijg ik een brief van een oom, die het goed kan betalen. Hij schrijft: Ik heb je reis geregeld. Ga naar Southampton, naar het bijkantoor van de Cunard. Daar ligt alles klaar: je ticket, de reserveringen, en het is allemaal betaald. Dan,' zei de dominee, 'ben ik  natuurlijk gelijk al ontzettend blij. Ik wacht daar niet mee tot ik de papieren in mijn handen heb. Het komt niet in mij op om te zeggen: ik moet het eerst zien, en dán geloven. Ik heb het immers zwart-op-wit van mijn oom!'

'Wij hebben van de Heer ook een heleboel zwart op wit,' vervolgde de dominee. 'En wij kunnen echt op Hem aan, die het ons beloofd heeft.'

De Bijbel is vol van heerlijke beloften.

Maar het is net alsof we soms beter geloven wat een oom of tante ons schrijft, dan wat de Heer ons Zelf zo nadrukkelijk heeft beloofd.

Alle dingen zijn door Hem geworden.

In het vandaag te lezen bijbelgedeelte wordt de Zoon van God 'het Woord' genoemd. En er is niets in de schepping - niet één ding! - dat er is, zonder Hem. Alles is door Hem geschapen! Wat een machtig woord - wat een machtige God. We zien die macht ook in de Heer Jezus, wanneer Hij als mens tussen de mensen leeft. Hij sprak een woord en een vijgenboom verdorde. Hij sprak in een storm tegen de wind, en de zee en de wind gingen liggen. Hij riep tegen Lazarus, die reeds was gestorven, 'Kom naar buiten' en Lazarus kwam naar buiten. Als de Heer Jezus iets zegt, dan moeten we stil zijn en goed opletten; dan gaat er wat gebeuren...

Als ik val, tilt Hij mij op!

 Als ik faal, vergeeft Hij mij!

 Als ik zwak ben, is Hij sterk!

 Als ik verdwaald ben, is Hij de weg!

 Als ik bang ben, is Hij mijn moed!

 Als ik struikel, ondersteunt Hij mij!

Als ik gewond ben, geneest Hij mij!

Als ik gebroken ben, maakt Hij mij heel!

Als ik blind ben, leidt Hij mij!

Als ik honger heb, geeft Hij mij te eten!

Als ik beproefd word, is Hij bij mij!

Als ik vervolgd word, beschermt Hij mij!

Als ik problemen heb, troost Hij mij!

Als ik gebrek lijd, voorziet Hij in mijn noden!

Als ik moet sterven, draagt Hij mij naar huis!

Bidt voor ons.

De schrijver van de Brief aan de Hebreeën vraagt aan zijn lezers om voor hem te bidden. Waarom? Het antwoord is eenvoudig: omdat bidden helpt! 'Een krachtig gebed van een rechtvaardige vermag veel,' zegt Jakobus in zijn Brief (Jakobus 5:16). Elia bad een gebed dat het niet zou regenen, en het regende drie jaar en zes maanden niet op de aarde. Toen bad hij weer en de hemel gaf regen en de aarde bracht vrucht voort. Misschien denkt u, ja, maar Elia was dan ook een profeet. Gelijk hebt u, maar Elia was tegelijkertijd een gewoon mens, 'een mens van gelijke natuur als wij', schrijft Jakobus. Bidden helpt! Dus doet u het maar vrijmoedig: God wil het namelijk Zelf!

TIJD.

God is eeuwig. Dat betekent dat Hij altijd heeft bestaan en ook altijd zal blijven bestaan. Wij kunnen ons dat niet voorstellen. Wij denken altijd in termen van gisteren en morgen. Bij God is geen tijd. Hij heeft de tijd Zelf geschapen en is daar Zelf geen onderdeel van. God gebruikt de tijd wel voor zijn doel. Alles wat er gebeurt, is na een ogenblik geschiedenis. In die geschiedenis heeft God de leiding. Jezus Christus komt in de 'volheid van de tijd'. Voortdurend spreekt Jezus over zijn 'uur'. Daarmee drukt Hij uit dat Hij het 'uur' bepaalt. Toen zijn uur nog niet gekomen was, konden de mensen niets doen. Maar toen zijn uur gekomen was, werd Hij gevangen genomen en gekruisigd (Joh. 17:1). Dat 'uur' van Christus staat midden in de wereldgeschiedenis. Onze tijdrekening is helemaal gebaseerd op Christus' komst. De geschiedenis is immers in tweeën gedeeld. Wij leven nu in de periode ná Christus. Tevens spreken wij over de periode vóór Christus. Zo staat Christus in het midden van de geschiedenis. Maar dat niet alleen: Hij is ook het doel van de geschiedenis. En telkens als het doel in gevaar komt, grijpt God in.