Weer thuis
Zondag, 2 oktober sluit de tentoonstelling in Den Rooden Leeuw zijn deuren. Tegen 18 uur kunnen we de schilderijen weer ophalen. Dus de auto in en op weg.
Er zijn geen bezoekers meer, dus kon de afbraak beginnen. Het gaat vlug. Een tentoonstelling opbouwen duurt meestal langer, het is vaak zoeken hoe je de werken op de beste wijze presenteert. Nu hoef je niet meer te doen dan de werken van de muur te nemen, eventueel een beschermende plastiek er omheen en dan de auto in.
De inrichter vraagt of ik nog een glas blijf drinken, er is ook voor snacks gezorgd. Jammer dat ik dit moet afslaan, maar nu zit mijn jongste zoon thuis op mij te wachten. Hij heeft zijn jongste zus vannacht naar Zaventem gebracht waar ze aan een reis naar India, haar geboorteland, begon. Ook Deepak komt van India. Hij wil zijn verhaal kwijt en mijn kinderen krijgen nu eenmaal voorrang.
Thuis de auto gauw leegmaken en de schilderijen ergens deponeren waar er nog plaats is. Als Deepak vertrokken is zal ik ze wel weer op hun plaats zetten.
Het is leuk als hij langskomt en we spelen nog een spelletje scrabble. Dit is een overblijfsel uit zijn kinderjaren toen hij lange periodes in de kliniek verbleef voor de revalidatie van een beenverlenging en een heupoperatie. Uren hebben we al scrabbelend de tijd weggespeeld.
‘k Ben opgelucht nu de werken heelhuids thuis geraakt zijn. Deze week komt ook het werk uit Duitsland terug. Als alles opgeborgen is kan ik de ruimte hier weer vullen met de werken voor de expositie van Kumbe (kunstenaars met beperking): ik heb me geëngageerd om de tekeningen en schilderingen in te kaderen. Als ik vroeg genoeg begin kan ik dat rustig afwerken tussen het volgen van de lessen op de academie en wat werken in de tuin. Voor het huishouden moet ik me niet direct zorgen maken, daar zorgt Karel voor.
