Peru 1

Na Mexico en Venezuela neem ik jullie mee op ons volgend avontuur: Peru.

Ik was een jaar of negen toen ik voor het eerst in aanraking kwam met de Inca's. Om precies te zijn, was het in het stripalbum Kuifje en de Zonnetempel. In een roes verslond ik het boek. In diepe fascinatie volgde ik Hergé en zijn fantasierijke gedachten. Een paar uur later wist ik het zeker, eens zou ik het land van het Zonnevolk doorkruisen.




Maar wie had dat ooit gedacht dat ik zo'n twintig jaar later inderdaad zover zou staan, net als jullie nu, klaar om te vertrekken naar PERU


Peru is een land in Z.Amerika met een opp. van 1.285,220km2. Het land is omringd door Ecuador en Colombia in het N, Brazilië in het O, Bolivia in het ZO , Chili in het Z en de Grote Oceaan in het W.
Het Andesgebergte loopt parallel met de Pacific en verdeelt het land in 3 geografische gebieden.
De costa ( kust) in het westen is een lange smalle droge vlakte met uitzondering van de valleien die ontstaan door de seizoensregens.
De sierra (het gebergte zelf) gevormd door de Andes.
De selva ( het oerwoud) dat hoofdzakelijk bestaat uit het Amazone regenwoud. Bijna 60% van het land ligt in dit gebied. Zo is Peru het 4e grootste tropisch woud in de wereld na Brazilië, Congo en Indonesië.
De kuststreek heeft matige temperaturen en een heel hoge vochtigheid.
In de sierra hebben we de vele zomerregens en de temperatuur en vochtigheid nemen af naar mate je hoger gaat.
De selva daarentegen heeft hevige regenval en hoge temperaturen.
Door die variatie in klimaat heeft Peru een bio-diversiteit in planten en dieren. In tegenstelling tot andere evenaarsgebieden heeft Peru geen uitgesproken tropisch klimaat. Dat komt vooral door de invloed van de Andes en de Humboldt golfstroom voor de kust. = een stroming in de oceaan waardoor een abnormale opwarming van het water ontstaat.
Dat heeft een groot impact op de luchtdruk van de omliggende gebieden met alle gevolgen van dien. De golfstroom zorgt voor bewolking (condens), waardoor er in de winter - van juni tot september - een constante grijze mist (garúa) over de stad hangt. Het kan fris zijn in die periode. De temperatuur is dan gemiddeld 12 graden Celsius. Af en toe valt er uit die wolkenlaag een fijne motregen, zelden zal het echt regenen. In de aanloop naar de zomer boren de zonnestralen zich af en toe door de mistlaag heen. In de zomer - december tot maart - is de blauwe lucht (met wat smog) zichtbaar en zijn de temperaturen aangenaam. In de herfstmaanden bedekt de mist opnieuw de stad.
Tot zover een korte schets van het land waar we een vervolg breien aan ons avontuur..

De meesten van jullie zullen wellicht ook wakker geworden zijn vorige nacht door het geweld van regen en wind. Ik maakte mij wat zorgen over de tuin en de meubelen op het terras en daarom ging ik even zien .... Wat mij in de living wachtte, was nog nooit gezien!! De kamer en de tuin lichtten voortdurend op door de aanhoudende bliksemflitsen. Ik verwachtte mij aan een hels gedonder maar wonder boven wonder bleef dat uit. De bliksemflitsen bleven maar komen en daardoor zag ik hoe de terraszetels en een stoel zomaar de bloemen in waaiden. Ik hield mijn hart vast en vreesde dat de tuin er verwoest zou bij liggen. Maar in die gutsende regen en bij dat lichtspel durfde ik niet naar buiten komen. Het was zelfs zo eng dat ik nogal snel weer tussen de lakens lag en hoopte dat het spektakel niet te lang meer zou duren.
Vanmorgen, bij het wakker worden, was mijn eerste werk dan ook de tuin inspecteren. Wonder boven wonder viel dat reuze mee. De zetels hadden wel wat schade aangebracht aan een paar rozenstruiken en de voortuin lag vol bladeren en takken van de kastanjebomen die langs de straat staan maar verder leek alles ok. Zelfs mijn pioenen en aronskelken overleefden het geweld en normaal zijn dat heel gevoelige bloemen. Als ik op TV de ravage zie die de wind en de hagelstenen op bepaalde plaatsen aanrichtten, dan mogen we van geluk spreken.
Van puur " contentement" dat het maar bij natuurgeweld gebleven was, heb ik nog snel even mijn bloemen op de gevoelige plaat gezet.
Nu maar hopen dat we zo'n onweer niet te vaak meemaken deze zomer!

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Onlangs zei ik nog tegen Antwerpse vrienden:
" Da mes sniet al dat 't hoort en ziet maar tegenkomt niet"( sniet is het WVL voor snijden) en toen ze mij even aankeken, wist ik het... hier hoort uitleg bij...
Meteen begon een spontaan  gesprek over die typische streekgezegden en hoe spijtig het is dat die verloren gaan.
Ons ma was daar een krak in.
Als ze bezig was over "een kleedje dat spande gelijk een poerebosse ", dan wisten wij direct wat ze bedoelde.. Voor Thea, een kleedje is een jurk en voor de anderen een poerebosse komt van een poederbus... Valt hij nu die euro???
Ze had er nog zo'n paar goeie: als ze zei dat het deksel van haar elektrisch vuur " bukbiènde" stond... dan waren wij de enige ingewijden die haar begrepen want daarmee bedoelde ze dat het wankel lag.....
Of haar gezegde:" het leven is gjèn crèmekarre 't is mjèr karre dan crème..." dan wisten we het wel.
Of  "ge goat mij nog plat rinneweer'n" waarmee ze bedoelde  ik ga nog bankroet door jou.
En als haar iets niet beviel dan zei ze:
" dat is gien roste kluite wèrd,  ( geen roeste cent(iem) waard, waardeloos )
en zo kan ik uren doorgaan, maar is dat niet sappig???
 Ik hou van die typische taalgebruiken!!
Wijzelf gebruiken soms, als we samen zijn, nog van die typische gezegden of uitspraken; ons kinderen verstaan ze maar gebruiken ze niet meer..
Akkoord, het is goed dat er aan de taal "geschaafd" wordt en iedereen doet dat nu, maar toch.. we verliezen daardoor een stukje identiteit en dat vind ik spijtig.
Ik las eens ergens dat een professor aan de universiteit van Gent een boek opgesteld had met al die eigen West Vlaamse uitdrukkingen en gezegden en taalgebruiken. Ik moet dat toch eens nagaan of dat inderdaad in de handel is... want tussen al die Antwerpenaren hier verlies ik stilaan mijn " taalroots"....
Vinden jullie het ook spijtig dat dit taaleigen verdwijnt of ben ik de enige met taalnostalgie?

Een ambitieuze programmeur besloot eindelijk maar eens een vakantie te nemen.
Hij boekte een cruise en ging op weg. Onderweg stak er echter een orkaan op en het schip verging. Na een tijdje spoelde de man aan op het strand van een onbewoond eiland, er waren geen andere overlevenden en alles wat er te eten viel waren bananen en kokosnoten.
Hij bracht z’n dagen door met bananen eten en kokosmelk drinken en de zee af te turen naar een teken van leven.

Maanden gingen voorbij zonder dat hij iets zag.
Op een dag echter zag hij een klein bootje aankomen, het was een roeibootje met aan boord de prachtigste vrouw die hij ooit had gezien. Ze legde aan en liep naar hem toe.
 “Wat doe jij hier?” stamelde de man.
 “Oh,” zei de vrouw, “ik ben aan de andere kant van het eiland aangespoeld.”
“Maar hoe kom je dan aan die roeiboot?”
“Die heb ik zelf gemaakt: De roeispanen van bamboe en de boot zelf van het hout van de eucalyptusboom. De kieren heb ik dichtgemaakt met rubber uit de rubberboom.”
“Maar dat alles zonder gereedschap of machines?” vroeg de programmeur.
“Oh, maar dat was geen enkel probleem,” zei de vrouw, “de rotsen bevatten een bepaald erts dat metaal bleek te bevatten als ik ze verhitte. Ik maakte gietmallen in de rotsen en zo kon ik gereedschap maken, en daarmee ook machines.

" Maar eh, heb jij hier iets te eten?”
 “Alleen maar bananen,” zei de programmeur.
“Laten we dan naar mijn huis gaan,” antwoordde de vrouw.

En ze roeiden naar de andere kant van het eiland.
Daar aangekomen legden ze aan aan een kade en de vrouw voerde de programmeur mee naar een prachtige bungalow. De programmeur was met stomheid geslagen.
 “Het is niet veel, maar ja, je probeert er wat van te maken,” zei de vrouw.
 Eenmaal binnen vroeg ze of hij iets wilde drinken.
 “Nee,” zei hij, “ik heb genoeg aan die kokosmelk.”
 “Maar ik heb ook bier,” zei de vrouw, “eigen gebrouwen weliswaar, maar het is wat. Ik ga me even omkleden. Als je wilt kun je even een douche nemen en je scheren.”
 De yup ging naar de badkamer en vond inderdaad een scheermes gemaakt van bot waaromheen twee schelpen waren gebonden, het werkte perfect.
“Deze vrouw is fantastisch!” dacht de programmeur, “wat zou ze nog meer in petto hebben?” Terug in de woonkamer vleide hij zich neer op de bank. De vrouw kwam binnen in een jurkje van zijde, ze kroop naast hem op de bank en begon op een manier die niet veel te raden overliet in z’n oor te fluisteren.
 “Weet je,” zei ze, “we zijn hier nu allebei al een paar maanden, en ik weet zeker dat er iets is iets waar je al die tijd al op wacht, iets wat je al die maanden al gemist hebt.
” Ze keek hem diep in zijn ogen, hij kon niet geloven wat hij hoorde.
 “Bedoel je,” begon de programmeur, “bedoel je dat ik… dat ik vanaf hier m’n e-mail kan checken?”

 

Onlangs was ik met de kleinzoon figuren aan het zoeken in de wolken en toen schoot mij opeens een gedicht binnen uit lang verleden dagen (!!). Misschien kennen jullie het ook nog? Het blijft, in mijn ogen althans, een mooi gedicht en omdat ik het mij niet echt woordelijk meer herinnerde heb ik het opgezocht.....


De wolken door Martinus Nyhoff

Ik droeg nog kleine kleeren,
en ik lag Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En moeder vroeg wat 'k in de wolken zag.

En ik riep: Scandinavië, en: eenden,
Daar gaat een dame, schapen met een herder -
De wond'ren werden woord en dreven verder,
Maar 'k zag dat moeder met een glimlach weende.

Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek,
Ofschoon de hemel vol van wolken hing,
Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding
Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.

- Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst me wat hij in de wolken ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
De verre wolken waarom moeder schreide -

Dat ik van bloemen houd dat weet iedereen die mij kent, ik heb die liefde met de paplepel meegekregen van ons ma. Maar intussen is een bloem veel meer geworden dan enkel pracht en kleur.....Met moederdag werd ik door de kinderen in de bloemen gezet en dat roept niet enkel een dankbaar gevoel op maar het zet mij ook aan het mijmeren ....

Het binnenste van een bloem is stilte,
Alleen wie van stilte houdt ,
kan van bloemen houden.
Kleur en kelk van een bloem
vloeien samen in haar hart
en daar is nog enkel stilte.
Daar ruist haar nectar
heel zoet en heel krachtig.
Bijen en vlinders kunnen er bij
en leven ervan.

Er zijn mensen zonder stilte,
hun gebazel en gebaren
en al waar ze mee uitpakken
verwijst naar niets.
Zij zijn als kunstbloemen.
na de eerste dag
blijft er niets over om van te houden.
Er is geen nectar in hun binnenste,.
Bijen en vlinders
komen nooit op bezoek.

En al is het hier meestal hectisch en druk en ben ik zelf ook altijd bezig, soms, heel soms kan die stilte zo welkom zijn!

Ik heb gewoon even niets te vertellen en mijn " tweede ik" ook niet !!!
Jullie zullen het moeten  doen met

Komt het door het lezen van al die taboe toestanden en religieuze aanverwanten bij Bojako of is het gewoon een speling van mijn herinneringen? Ik weet het niet. Maar toen ik deze morgen opstond en nog even lag te genieten van de zalige warmte van ons bed, nu het toch regende, sprong daar opeens klaarhelder het gedicht " Het kruiske" van Gezelle door mijn hoofd.  En dat bracht mij terug naar mijn kinderjaren toen ook wij elke dag bij het slapengaan een kruisje vroegen aan ma en pa. Het was een gewoonte van kinds af aan erin getimmerd. Nooit gingen we slapen zonder dat kruisje, zelfs niet als mijn ouders gezellig buiten zaten met de buren om van een late zomeravond te genieten. Onze dagen eindigden altijd met: " Ma ,een kruisje en slaapwel, pa een kruisje en slaapwel...
Ik herinner me zelfs nog die ene keer toen  pa dat kruisje weigerde te geven. We waren betrapt geweest ,de buurjongen en ik, bij het spelen van doktertje  ( wie heeft dat niet gedaan??) en dat was blijkbaar zo erg dat het kruisje mij ontzegd werd. Vreemd dat ik dit beter herinner dan het doktertje spelen!!!! Ik weet nog dat ik toen gehuild heb en dat een veel grotere straf vond dan het in de hoek staan en de preek die op het spelletje volgde....

Ik kon het versje maar  voor 90 %  perfect opzeggen, daarom zocht ik het op en misschien kennen jullie het ook?? Raar hé dat die dingen altijd in je hoofd blijven nazinderen terwijl we nu veel meer moeite moeten doen om iets te memoriseren.. Maar we weten allemaal waaraan het ligt zeker.. en willen er liefst niet aan herinnerd worden.
Valt het jullie ook op dat er nu veel minder van dat literair gedichten- erfgoed aangeleerd wordt? Ik geloof dat ieder van ons op school alle klassiekers kende.
Paz en ik hebben recentelijk nog eens in de auto van die pareltjes bovengehaald .. Blijkbaar hebben West Vlaanderen en het Antwerpse toch veel meer gemeen qua taalbagage dan we vermoeden...Laat ons zeggen dat enkel de " uitspraak" varieert..


'T KRUISKE

‘t Eerste dat mij moeder vragen leerde
 in lang verleden dagen,
als ik hakkelde,
ongeriefd nog van woorden,
‘t was, te gader bei mijn' handtjes doende:
"Vader, geeft me 'en kruisken, als ‘t u belieft!"

 ‘k Heb een kruiske dan gekregen,
menig keer,
en  wierd geslegen op mijn' kake,
 zacht en zoet...
Ach, ge zijt mij, bei te gader,
afgestorven, moeder, vader,
 ‘t geen mij nu nog leedschap doet!

Maar, dat kruiske, ‘t is geschreven
 diep mij in den kop gebleven
 teeken van mijn erfgebied:
die den schedel mij aan scherven sloege,
en hiete ‘t kruisken derven,
nog en hadd' hij ‘t kruisken niet!

Guido Gezelle (23/2/1896)

De vraag is deze na een rustige maar zeer ontspannen dag met vrienden:

Het was een gezellige dag,
maar morgen, morgen
dan komt er een nieuwe dag,
voor ons allemaal
en wat ik je vragen wou
Heb jij dat ook:

Vind je het ook niet een beetje
jammer
dat als zo'n nieuwe dag begint
dat dat eigenlijk
niet altijd helemaal tot ons
doordringt?

Heb je ook wel eens het gevoel
dat wij dagen overslaan en vergeten te
leven?

Ik heb dat gevoel heel sterk soms.
Maar af en toe
dan kijk ik naar mijn handen,
heel bewust,
en dan laat ik het tot mij doordringen
hoe geweldig dat het eigenlijk is
dat die handen kunnen bewegen.

Ze kunnen bewegen
en ze worden niet elektrisch
aangedreven.
Ik dacht dat dat een wonder was
in elk van ons.
Als je ook eens zo'n moment hebt,
mens, zeg dan wat.

Zeg dan gewoon: dank je wel
dat ik kan bewegen
en dat ik kan lopen
en dat ik kan zien
en dat ik kan horen
en dat ik kan spreken
dank je wel ........

We lopen hier maar een tijdje rond en daarom jaagt ieder van ons het geluk na of hoopt althans het geluk te vinden in die korte tijd.

Wat doet een mens al niet om zijn geluk te vinden?
Hij koopt loten van de loterij en wacht op het grote ogenblik.
Hij levert zich uit aan gelukshandelaars en touroperators.
Hij streeft naar een draaglijke job, jaagt het genot na, schaft zich allerlei goederen aan die volgens reclamefolders het geluk moeten brengen!
Deze verwachting zal zich jammer genoeg voor velen, vroeg of laat, tot een illusie ontpoppen. Zij zoeken immer het geluk waar het meestal niet te vinden is. Zij zijn blind voor de stroom van geluk die ononderbroken langs hen voorbij vloeit. Want het geluk is daar waar het blije, het open en hartelijke wezen van een kind in ons iets aan het trillen brengt of in de uren waarin we met de levenspartner één van hart en ziel zijn of daar waar een vriend aanwezig is en wiens bekommernis om die andere gedragen wordt door echte vriendschap.
Het is ook daar waar iemand te verstaan geeft: het is goed dat jij er bent of wanneer je tijdens een gesprek bespeurt hoe de ander zich in jouw gedachten inleeft of wanneer je erin slaag om die ander te begrijpen.
Geluk wordt ook jouw deel als je vanzelfsprekende dingen als een verrassing of een geschenk ervaart zoals het frisse water dat jouw huid beroert, de geur van verse koffie, een koel glas bier...
Geluk grijpt je ook aan wanneer je je verheugen kan over een heerlijke morgen, over de kleuren en de schoonheid van de aarde, over een zonsondergang boven de zee, een kleurrijke bloem, het spel van het licht in het bos en in het water.
Het geluk neem bezit van jou wanneer je je kan verwonderen over het fijne filigraan van een spinnenweb dat in de morgendauw glinstert of in het schijnbaar planloze gewriemel van een mierenhoop, waarin alles zich volgens een strenge ordening voltrekt.....
Maar boven dat alles is geluk  door een mens die men liefheeft begrepen te worden....Want is geluk niet een andere naam voor  tevredenheid, vriendschap en liefde??
Gelukkig zijn, dat doet men niet alleen!
Dit was even een bedenking van mijn " tweede ik"!!!
Dat  geluk wens ik jouw, trouwe bezoeker, toe!

In feite valt hier niets te vertellen dan even te zeggen dat het hier weer heel druk was. Het lag al een week vast dat op zaterdag de " 4 Heemskinderen" zouden gedropt worden en op zondag was naast moederdag ook nog het bezoek gepland van 2  bevriende koppels. Ik had de batterijen  goed opgeladen en vond het geen slecht idee dat zondag druk zou zijn zo kon ik minder stilstaan bij moederdag. De menu lag vast, ik had iets uitgekozen waaraan ik vooraf kon werken. Zo konden we ons zaterdag met de kleine gasten bezig houden. Maar die van hierboven had het weer eens anders geregeld!! Op woensdag kregen we telefoon dat de schoonbroer van T onverwacht dood aangetroffen was thuis ( 72j) en de afscheidsdienst zou op zaterdag zijn omdat de crematie pas later kon! Zoon en schoondochter hebben het steeds zo druk en daarom weinig kans om eens iets met hun beiden te doen, dus wilde ik de opvang van hun kinderen niet afzeggen. Af en toe is het nodig dat jonge stellen eens tijd maken voor elkaar zeker als er voortdurend 4 kleine kinderen alle aandacht opeisen! Een telefoontje naar schoonzus 2 met de uitleg en de deelneming  van mijn kant moesten volstaan en T zou wel alleen naar Roeselare rijden. Zaterdag was het hier dan ook hectisch, gelukkig viel het weer mee zodat ze in de tuin konden spelen. Veel tijd om te bekomen was er niet want zondagmorgen vroeg begon ik aan de voorbereidingen van een middagmaal voor 6. Dochter lief kwam mij dan nog verrassen met een prachtige ruiker. Zoonlief had de avond voordien ma al in de bloemetjes gezet want zij moesten naar een communiefeest..
Alles  verliep prima, vanmorgen kon de turnles er nog even bij en voor de rest van de dag was mijn pijp uit... Dat had ik gedacht!! Ventje lief was in de tuin bezig en had een " witloofzaaier" nodig... Lap, dat kon er ook nog bij zeker??
Ik dacht deze avond eens vroeg te gaan slapen maar blijkbaar is Klaas Vaak al langs geweest en heeft hij mij vergeten op te laden want ik zit hier klaarwakker!!! Dan maar bloggen zeker tenzij sennet daar stokken voor steekt.....

We hebben allemaal te maken met "vertrouwen". Het is een belangrijk gegeven in onze relaties. Vertrouwen kan een goed gevoel geven maar als het misbruikt wordt, laat het meestal littekens na.
Vertrouwen is een heel groot woord. Al heeft het slecht 10 letters…
Het loont de moeite om de letters eens van dichtbij te bekijken en te verklaren!
V De V staat soms voor vriendschap.
En anders voor verliefd.
 Zonder vertrouwen bestaat er geen van beiden.
 En zou verliefdheid vriendschap mijden.
E
 De E staat voor eerlijkheid.
 Vertrouwen kan niet zonder.
 Als er niemand eerlijk zou zweren.
Zou vertrouwen niemand deren.
R De R staat voor risico’s.
Die niemand hoeft te nemen.
 Als vertrouwen maar vanzelfsprekend zou zijn.
 Dan waren de risico’s heel erg klein.
T De T die staat voor teder.
Tederheid maakt ieder zwak.
 Toch is ze heel verraderlijk.
 Want sommige zoeken in tederheid hun geluk. R De R staat nu voor redelijk.
 Want dat is wat vertrouwen toch is?
Al zullen sommige dat nooit begrijpen.
 Omdat ze zich aan anderen blijven vergrijpen. O De O staat voor onbedacht.
Als men zich niet laat vertrouwen.
 Ze doen alsof, maar ze begrijpen het niet
Geen vertrouwen doet verdriet. U De U staat voor universeel.
Dat is wat vertrouwen zou moeten zijn.
Als heel de wereld kon vertrouwen.
 Zouden we van elkaar kunnen houden. W De W staat voor waakzaam.
De grootste vijand van vertrouwen.
 Want door waakzaam te zijn.
Voelt vertrouwen zich heel klein. E De E staat voor eenzaamheid.
 Want dat is nu eenmaal wat je bent.
 Als je niemand zou kunnen vertrouwen.
 Zou je enkel op eenzaamheid kunnen bouwen. N De N staat voor niemand.
 Want wie kun je nog vertrouwen?
 De hele wereld dreigt te bederven.
 Dat komt omdat vertrouwen langzaam gaat sterven…

die hier vandaag langskomen  deze oprechte wens:

Heb jij je ook al eens afgevraagd  wat die glimlach van de Mona Lisa betekent?
Ik denk dat ik de oplossing gevonden heb.

Het raam staat open  en al heel vroeg hoorde ik de vogels fluiten.. Vogels fluiten altijd vrolijk. Heb jij ooit al een vogel somber horen fluiten?
En ik, ik ben droevig.Vandaag zou ma 89j geworden zijn. Ik zou haar al heel vroeg opgebeld hebben met gekke verjaardagswensen. Ik weet dat ze daar altijd naar uitkeek zelfs al reden we later op de dag  naar haar toe. Na dat dolle telefoontje zouden we naar haar gereden hebben en had ik haar verwend met  "quiche met scampies" daar zei ze nooit " neen" tegen!.
De zelfgemaakte cake zou als naar gewoonte gesmaakt hebben bij de koffie en we zouden er een  gezellig onderonsje van gemaakt hebben. Allemaal zo'n simpele dingen maar zo vertrouwd ....
Maar niets van dit alles, tenzij een herinnering aan hoe het nog niet zo lang geleden was...en een diep gemis....
Denk nu niet dat ik mij hier koester in verdriet zo steek ik niet in elkaar, maar alles dit jaar is voortdurend de eerste keer zonder ma. Zelfs het ontluiken van de natuur en de bloei van de bloemen in de tuin roepen de gedachte aan haar op. Ze hield zelf ook zoveel van bloemen en daarom herinnert nu elke bloem in mijn tuin aan haar...Het zijn steeds weer die eenvoudige, alledaagse dingen die maar blijven bovenkomen.....Komt daarbij dat volgende zondag ook nog eens moederdag is en dan zal ik haar ook missen.
We zijn in het weekend naar de strooiweide geweest in Lochristie om een bloem neer te zetten voor ma.. Voor sommigen misschien een zinloze handeling maar niet voor mij ...Die strooiweide stond in bloei. Kleine witte bloemetjes zorgden voor een serene schoonheid. Ma zou zich goed gevoeld hebben tussen die pracht!
Gisteren was een heel moeilijk dag met de zussen en broer en dat maakt het vandaag niet eenvoudiger.....
De vogeltjes zijn even gestopt met fluiten nochtans ziet het eruit als kan het vandaag wel eens  meevallen wat het weer betreft........
Ik ben gelukkig, heb alle redenen om gelukkig te zijn, maar van zodra ik me neerzet om het aan jullie mee te delen begin ik te twijfelen of ik wel echt gelukkig ben. Een paar aanslepende  problemen verstoren mijn geluksgevoel.
 “Hoe gaat het?”
 “Het gaat, ça va.”
 Maar eigenlijk weet ik het zelf niet, hoe het met mij gaat. Ik kan niet zeggen dat het niet gaat, want het gaat. Ik huil niet, ik lach. Ik zwijg niet, ik babbel. Maar achter de babbels gaat een grote stilte schuil en achter elke lach ...........
Maar het gaat!!!

"Positief denken haalt als het ware het onkruid uit ons mentale tuintje,
 zodat er plaats vrij komt om nieuwe zaadjes te planten."
LUDO VAN NIEUWENHOVE

 Pfffff, positief denken, het lukt me voor het moment heel moeilijk. Mijn hoofd zit vol met storende gedachten, mijn positieve ingesteldheid van de laatste dagen wordt zwaar op de proef gesteld.
Ik balanceerde  het voorbije weekend al de hele tijd tussen mij goed voelen en me slecht voelen. En het lijkt deze keer een heel dun koordje te zijn. Heb mij vanmorgen uit mijn bed moeten slepen, had veel meer zin om eens een dagje over te slaan vandaag… Maar ik laat met niet kennen en heb mijn roze bril uit de kast gehaald en daarmee gewapend  hebben die opkomende negatieve gevoelens weinig slaagkans. Ik ben de baas en ik wil me niet slecht voelen!
Hahaha, ik moet lachen met mezelf als ik het bovenstaande herlees, al is het eerder groen lachen… Ik ben mezelf weer blaasjes aan het wijs maken.
Maar soit, iedereen heeft wel eens recht op een slechte dag zeker, al hoop ik dat die niet te lang aansleept want leuk vind ik het niet en mijn omgeving wellicht ook niet!!
Er hangt in ons " kleinste kamertje " een moppenboekje...misschien moet ik mij daar even terugtrekken..... 

Wanneer T en ik samen zijn wordt er nogal vaak West Vlaams gesproken we willen het niet " verleren" hé. Toen hij zich vanmorgen in de badkamer aan het scheren was, kwam opeens spontaan de tekst van een liedje dat ons ma zo dikwijls gezongen heeft toen ik nog kind was, weer boven.
In die tijd ging de tekst nogal vaak rond een gebeuren of iets dagdagelijks  zo ook die hier. Maar ik wil die echt met jullie delen. Spijtig dat de  klank ontbreekt!!! Misschien gaat bij iemand ook een lichtje branden hoewel .. de liedjes dateren echter wel van de vorige generatie..
Ik probeer die in het West Vlaams te schrijven want zo klonk het ook!!

Als een jongen en een meiske wand'len gaan
vraagt hij: "ziede gie mij gèren" ?
Vooraleer het meiske zich dan kussen loat
 zegt zij:" ge zoed u beter skèren". (= scheren!!)
En zo blijft de wereld draaien
op dat deuntje romantiek
en dan vraagt hij " ziede gie mij gèren " met muziek.

Spontaan kwam dan een tweede boven:

t' Is woar, t' is woar  de meiskes met lang haar
stoan af dien stèrt ( staart)
ze zi'n nie mier gegèerd ( begeerd).
Dus loat dan moar afsnijden uw lang haar
dan krijgt ge rap ne man profiteert ter nu moar van...

En de afsluiter ons ma's versie op Què sera...

'k hè Gerard gezien
met moze ( = modder) tot aan zijn knien ( = knieën)
dat is van in ' diek ( gracht) te rien (= rijden)
'k hè gerard gezien....

Tot wat een scheerbeurt leiden kan!!
En meteen dacht ik aan de jaarlijkse feesten hier bij ons met ma en de ganse familie en hoe we dan allemaal ( allé haar kinderen toch, de aangetrouwden luisterden dan meestal monkelend) en ma aan de kop haar repertoire zongen en plat lagen van het lachen met die oude teksten... En ik kon het niet tegenhouden dat die verdomde " waterlanders" er weer bij waren.. want dat is allemaal " vorbei, verweht...nie wieder...."

Is het bij jullie ook al zo ver gekomen???




Onze moeder was een schat.
Die kookte naaide, dagelijks bad.
Nimmer was haar iets teveel.
Ieder kreeg op tijd zijn deel.
En vader kreeg voor ieder klusje.
Altijd een dankbaar kusje.
s’Avonds rustig bij de haard.
s’Zondags een lekkere appeltaart.
 Helaas, ‘t is over met de pret.
Mammie is aan internet.
Nog steeds is pappie in de weer.
Maar hij krijgt geen kusje meer.
Zit vaak zielig bij de buis.
Mammie liefkoost nu één muis.
Nooit meer is er appeltaart.
' t  Is nu Hotmail, Dot com, Apestaart.
Zelden is er warm te eten.
Haar kookkunst is ze mooi vergeten.
Een bal gehakt en kroket.
Want mammie is aan ‘t internet.
En een man uit San Francisco.
Wil nu met haar naar de disco.
Ze deed zich voor als een jonge meid.
En nu raakt ze hem niet meer kwijt.
Pappie gaat naar bed.
Want mammie is aan ’t internet!!!