Verdrietjes
Ik heb thuis een potje.
Op het potje staat "verdriet".
Ik doe er vaak "verdrietjes" in,
want als ze klein zijn ...huil ik niet.
Steeds als er iets tegenzit,
er iets gebeurt wat ik niet wil,
open ik het potje,
gooi het erin, heel stil.
Maar gisteren was
de laatste druppel iets te veel.
Van al die stukjes klein verdriet
Kreeg ik een brok in mijn keel.
Mijn hand begon te trillen,
verdriet vloog golvend uit de pot,
een traan begon te rollen,
ik voelde mij erg rot.
Een onbedaarlijk snikken
deed me trillen overal.
Ik zat echt tot mijn haren
in het diepste diepe dal.
Het was met rood omrande ogen
toen ik mijzelf weer rustig kreeg.
Opgelucht keek ik naar mijn potje,
En het potje?...Dat was leeg!
Dus zie je iemand lopen,
Rode ogen en heel bedeesd
Dan vraag je best niets meer,
Dan weet je: haar potje is pas vol geweest.
dichter onbekend
.
