Categorie: De Romeinse Put

Sinds 1982 woon ik al in de Romeinse Put en ik woon er nog altijd graag.
Iedereen kent iedereen, want we komen regelmatig op gezellige feestjes bij elkaar.
De laatste keer was op 18 juni jongsleden bij een lekkere Barbecue. Vanaf 2004 zijn er foto's van eerdere feestjes verwerkt in collages...
Vivi en Carl zijn de voortrekkers van elk evenement.
Hartelijk dank bij deze, ook aan iedereen die hen helpt !!!




Vivi heeft altijd een klein rijmend speechke klaar



Elk zijn eigen fles en glaasje, rijden moeten we toch niet meer...



Ook de jeugd ontbreekt hier niet, tof!



Kinderen zijn ook altijd welkom



Peter, de plaatselijke slager verzorgt steeds een fijn maal voor ons  

Uit de oude doos!



Pasen 2004 : Eerste digitale foto's



Kerstmis 2004 : gezellig bij elkaar



15 januari 2006



Mei 2006 : Pensioen



9 september 2006 : Bruegelfeest



13 januari 2007



20 januari 2008



26 juli 2008 : Bruegelavond 



September 2010 : Barbecue



24 april 2011

Gisteren, vrijdag 17 december was een uitgelezen dag om de mooiste kiekjes te maken aan de Romeinse Put !
Alles was maagdelijk wit tot de zon zich kwam moeien, toen was het een kwestie van een paar uurtjes om sneeuw en ijs op takken en takjes te zien smelten.
Vlug laarzen en jas aan om het diepblauwe van de lucht en de frisse witheid van de sneeuw te vereeuwigen.
Hier en daar wat bruine blaadjes aan de bomen gaf nog onverwacht wat kleur aan het landschap. Zelfs de bevroren vijver weerspiegelde de lucht en kreeg een ijsblauwe kleur.
De eendjes doken diep in hun kragen en zetten hun veertjes dik om de kou te weerstaan.
Af en toe woei een stijve wind door de bomen waardoor een gordijn van wit poeder naar beneden kwam.
Verderop waren gemeentewerkers nog steeds bezig om decennia-oude wilgen af te zagen vanwege hun wildgroei en het gevaar op het omlaag komen van de zwaarste takken. Het knotten van wilgen is dus wel degelijk nodig!
Afwachten of morgen alles weer ondergesneeuwd is...

De natuur dekt zich
nog even behaaglijk toe
onder mistig-fluwelen dons.

Ook de zon schijnt
nog ietwat slaperig
en lichtjes ochtendhumeurig.

Priemelt slechts af en toe
een zuinig gaatje door het grijzige
wolkendek.

Milde stralen
geven zachte glans aan
het seizoen
van de overgang

                                        door Frank Kloeck

Het sneeuwde gisteren en eergisteren uren aan een stuk, wat de hele regio in een wit kleedje hulde. Meer dan twaalf centimeter sneeuw, in geen jaren meer gezien! Wie er niet door moest met de auto had geluk, want de files waren niet te overzien...Goeie laarzen en een dikke jas waren nodig voor een wandelingetje, ook al duurde dat geen uren. Voorzichtigheid was geboden, maar de losse, goedplakkende sneeuw  zorgde dat ik niet schoof en in alle rust mijn "Romeinse Put" kon fotograferen in deze winterse pracht. De eendjes zochten tóch nog het beetje koude water op, zaterdag en zondag zou het wak wel helemáál bevroren zijn...Er scheen een laag zonnetje vanuit het zuidwesten wat alles nog sprookjesachtiger maakte. "Geniet ervan" scheen het te willen zeggen en dat deed ik !!!   

In Vlaanderen komt het niet zo vaak voor dat vijvers en plassen, beken en sloten dichtvriezen! Maar deze week kon ik op een boogscheut van mijn voordeur van een leuk winterschouwspel genieten. Vaders en moeders sierlijk schaatsend op de Romeinse Put, zwarte kale boomtakken afstekend tegen een staalblauwe lucht, bevroren dauwdruppels als ijsspijltjes op afgevallen herfstblaadjes en een boel eendjes die een klein stukje vijver hadden opengehouden om rond te zwemmen. Zelfs de herfstkleuren waren nog niet helemaal verdwenen

Op plaatsen waar het zonnetje nog niet was doorgedrongen was de grond keihard en sierde een wit ijsrandje de nog groene blaadjes van het altijd groene onkruid. Nog een ganse week zal het zo blijven, uitzonderlijk koud naar onzen doen maar een festijn voor de schaatsliefhebbers...

Nog vlug een wandelingetje meegepikt want het wordt herfst en kouder... De eendjes kregen niet meer zoveel eten als in de zomer, dus kwamen ze met z'n allen toegezwommen bij het eerste stukje brood dat het water aanraakte. Dit was hún rijk, zodra ze uit het water waren hielden ze afstand! Met veel enthousiasme gooide Zoentje hén eten toe en telkens ík een foto maakte stond míjn hart even stil.  Ze gehoorzaamde wel, maar ik vreesde toch elke keer dat ze zichzelf zou vergeten, wat gelukkig niet gebeurde... We deden nog een rondje vijver en keerden dan naar huis terug, waar de poppen, knuffels en een zacht bedje wachtte... Wat had ze het nog nodig, die schat!

Na de herfstvakantie naar school, ik ben benieuwd, zou graag een vliegje zijn om te zien hoe ze't doet bij de juf. Hopelijk is het ééntje met hart voor haar werk én voor de kleuters, dan gaat alles vanzelf goed, dat weet ik uit ervaring.

(Gelukkig had mijn apparaatje intern geheugen...een kaartje stak er niet in . Zou dat de oude dag zijn???)

Heel geconcentreerd

Rimpelrondjes, hoe doen ze't?

Alle eendjes zwemmen in het water...

Net kleine strooien hutjes, zouden ze door de regen dichtgeklapt zijn?

De Romeinse Put in herfsttooi !

Het deed deugd, na dat hondenweer van de afgelopen dagen, om weer eens een wandelingetje te kunnen maken in de zon.
De eendjes waren blij ons te zien en Zoentje knabbelde lustig mee op de malse stukjes brood die we mee hadden.
Ze was helemaal niet bang en zat rustig in het gras te genieten ...toen hele donkere wolken aan twee kanten ons terug naar huis joegen. Gelukkig is de eendjesvijver niet ver en kwamen we droog thuis! Maar niet zonder eerst nog even mijn medereizigster achter de autospiegel te fotograferen. Ze had een klein prooitje in haar voorste pootjes. Smakelijk....