Categorie: Kinderen

Al wandelend in Houthalen ontdekten we een gedenkteken
voor verloren kinderen.
Uitgesneden in een metalen plaat stond er een ontroerend gedichtje, gericht aan deze grote schatten...

Ziek zijn is voor kindjes vertroeteld worden, speciale hapjes toegestopt krijgen en lekker lui een filmpje van Disney kijken in de zetel. Maar eens een beetje beter worden er nog meer eisen gesteld. Mijn kleindochter wou graag koekjes maken en prompt was ze in de weer met bloem, suiker en boter. Een eitje hier een snuifje zout daar...Waarom zout oma? In één twee drie zag ze eruit als de bakker himself en stond met de nieuwe digitale kookwekker in de hand om de baktijd in te stellen, ze kende sapristie alle cijfers al! Wat sta ik soms toch te zien....Maar ja, ze gaat volgend jaar al naar 't eerste leerjaar, gedaan met grote zus spelen in de kleuterschool, haar broertje zal zich alleen moeten redden vanaf september, niet dat hij daar problemen mee zal hebben, integendeel.....
Carnaval op school moeten missen is toch héél héél erg, vooral omdat het mooie kleedje uit India al klaar hing om mee uit te pakken. Volgend jaar beter!!!

Eén van de foto's die achteraf verwondering oproepen om één of andere reden.
Deze keer omdat de kleuter zo goed gecamoufleerd was door haar lange haren.
Als het gezichtje niet te zien was, zou ze bijna niet te onderscheiden zijn tussen de geknakte stamresten.




Ons kamp in het bos



Klimop kronkelt weelderig langs bomen en struiken



Een elfje op een elfenbankje ?

Vorige week amuseerden twee broertjes zich te pletter 
door elkaar nat te spatten aan de fonteintjes op het domein te Chevetogne.
Tot ze het té bont maakten....toen kwamen mama en papa tussenbeide!



 

Het is hier weer druk in de winkel, want het schooljaar loopt ten einde.
De laatste dag is gewoontegetrouw maar een halve schooldag en vele oma's, bomma's en grootmoeders of grootvaders zullen weer opgetrommeld worden om de kleintjes op te vangen. Maar ze doen dat met alle plezier...
De kleinste hier wordt pas 2,5 in de loop van september en kan dus nog niet naar de kleuterschool de eerste dag van 't nieuwe schooljaar. Ze zullen er dus in de crêche hun handen nog 2 maanden mee vol hebben.
Het wordt tijd dat hij ( lijkt soms op een "zij") zich eens moet bewijzen tussen grotere kinderen!!!
7 november zal het uur van de waarheid voor hem slaan.
Ik ben er zeker van dat hij zijn "mannetje" zal staan. 


 

  

Zaterdagnamiddag, voetbaltoernooi niet ver van mijn huis...
"Kom je kijken oma? Natuurlijk meisje, met veel plezier, ik wil jouw voetbalkunsten wel eens zien! " Het was mooi weer, mijn zoon ging mee en zorgde voor een "fris drankje".   En daar was ze dan, helemaal in 't rood, met echte voetballersallures. Van wie ze dat heeft weet ik wel, dáár moet ik niet al te lang over nadenken!
Ze deden het goed en eindigden tweede van de vier ploegjes.
Nog niet zo slecht als je die ferme dames van de andere teams bekeek...   
 Proficiat aan deze nog zeer jonge meisjes. Je moet het maar doen in zon, regen, weer en wind !!! 

Ik deed het vroeger ook graag, zelfs met mijn (oud-)tante! Zij de leerling, ik de juf ;-))
Daarna heb ik het mijn hele loopbaan mogen doen, tot mijn rug en ook mijn moed het begaven.
Nu spelen de kleinkinderen dit rollenspel en vinden het nog altijd even fijn!






I liked to play school when I was young, my grandchildren love it too.
Only Zeppos doesn't like to stand in the corner....as you can see!

Wie kent er niet het liedje van het loze vissertje...

Vandaag, ook al was het geen winter, kwam ik er zo drie tegen aan de oever van de vijver in het park van de Romeinse Put. Eentje vertelde me dat hij hier onlangs een karper van zowat zeven kilo zélf gevangen had. Hij staafde zijn bewering  door me prompt een foto te tonen op zijn GSM. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven: Hij stond er echt óp met in zijn armen de zéér grote vis. Zijn bewering dat er hier nog één van 23 kilo zou rondzwemmen heb ik maar met een korreltje zout genomen. Doch het zou wel eens waar kunnen zijn, want de vissers moeten de gevangen vissen terug in het water zetten, kwestie van andermans plezier niet te bederven en de vijver niet leeg te vissen natuurlijk. De jongeling was zeker niet ouder dan 12/13 jaar en was in het bezit van een serieuze hengel, waarmee hij een dobber kon gooien tot in 't midden van het wateroppervlak. Zijn twee vrienden visten er eveneens lustig op los... met even kostbaar materiaal, indrukwekkend!!! 
 Blij te horen en te zien dat er hier al zeker 3 jongens waren die bij mooi weer de natuur introkken en de computer aan de kant lieten.






The pond in our "park next door" is a quiet place were young fishermen come and forget their computers.They have fishing rods like professionals and enjoy bragging about their BIG catches here...

Mijn relaxstoel is een plek van zalig rusten voor mij. Mijn kleinkinderen hebben er zo hun eigen gedacht over. De jongste heeft het natuurlijk op de knopjes gemunt terwijl Zoentje er heerlijk kan zitten in knuffelen, zoals hier met haar" Piep de muis".




My granddaughter ZOEN cuddling her little "Piep the mouse"
sitting in my relaxing chair