Categorie: Kinderen

De "buik"danskunsten van mijn kleindochter werden vasgelegd op de gevoelige plaat/kaart door haar "moeke aan zee"! Blijkbaar heeft Zoentje de juiste feeling hiervoor! Thuis heeft ze geen last van verlegenheid, wat ze met vreemd publiek wel heeft...

    


My dear Zoen belly dancing in the garden, she could have been born in Hawaii too ;-)) 

Sinds Zeppos kan lopen vind je hem overal, niets schrikt hem af en alles probeert hij uit. We moeten hem constant in 't oog houden. Het springkasteel deed zijn oogjes glinsteren, in de trampoline was hij de koning te rijk. De kruiptunnel was zeer leuk en het houten treintje was nooit onbemand! Hij hangt graag het clowntje uit, eigen aan de leeftijd wellicht. Hem zo bezig te zien was een echte oppepper voor mij, het was dan ook weken geleden dat ik hem nog geknuffeld had. Is hij dan ook geen schatje? 

My grandson Zeppos loves to be a little clown. He's always on the move, a busy bee as we call this in Belgium. But most of all he's a darling... 

Meer dan twintig jaar geleden had ik een klein kleutertje in mijn klas dat Philippe Geubels heette(zie foto, kleuter met groen truitje). Heden ten dage is dit een heel bekende naam in Vlaanderen. Deze zeer brave en verlegen kleuter, op school althans, werd een graaggeziene stand-up comedian bij ons. Zijn mimiek en stem en zeker niet zijn grappen van nu doen geenszins meer denken aan dat kleine ventje van toen...

Soms vraag ik mij af wat er van de honderde kleuters die ik gekend heb, geworden is. Een enkel bleef kaartjes en briefjes sturen met liefs en kusjes tot ze een tiener was. Maar de meesten verdwijnen in de loop der tijden en herken ik zelfs niet meer als ik ze tegenkom(wat maar zelden gebeurt). Een paar maanden geleden kwam een mama mij gedag zeggen, haar "dochtertje"(in mijn ogen dan!) ging al naar de universiteit en deed het goed. Dat deed me wel plezier...

Als er ouders of grootouders zijn uit Kontich en omstreken die mij op dit blog herkennen, laat me eens iets weten over jullie kinderen. Ik ben heel benieuwd wat er van hen is geworden in dit leven...

Voor de tweede maal verdwijnt het gezinnetje van mijn dochter naar Marokko op vakantie. Een maand aan één stuk...Wat zal dat voor de achterblijvers weer lang duren. Wat zullen we de kindjes weer missen en blij zijn als ze weer geheel en al terug thuis zijn. Want het blijft toch een avontuur als je met de mobilhome reist...
Ze kennen het land al een beetje van verleden jaar maar het is groot en niet overal even herbergzaam ! Ik hoop dat ze een mooie reis maken en volop kunnen genieten van hun vakantie ! Dag Zoentje, dag Zepposje, Vicky en Geert, tot later....

Plaatsen waar kinderen nog in de natuur kunnen spelen, in welke buurt vind je ze nog? Zeppos was uiterst tevreden in zijn buggy meegevoerd te worden, volgend jaar houden we hem misschien niet meer uit de bomen...

Zoen op snuit van wolf ;-))

Kijk wat ik al durf !

Verstoppertje spelen

Ik maakte net de beschouwing dat mijn oudste kleindochter zowat 50 jaar jonger is dan ik. Toen ze geboren werd bijna 14 jaar geleden, was ik een halve eeuw oud (of jong, zoals je wil). In mijn hart en in mijn hoofd voelt dat niet zo, maar in mijn botten heel dikwijls wél! Ik doe voorzichtig wat oefeningen en wandel een stukje af en toe, zij moet  naar school, naar tekenschool, naar de voetbal, en dat alles gaat allemaal in een handomdraai.

Toch zijn we nog dikwijls, en doen we nog veel dingen samen. Ze heeft ook veel dingen met mij gemeen en is zelfs nog veel creatiever..

Haar eerste kinderboek is bijna klaar....Hopelijk ziet de uitgever het zitten, ze heeft er van haar acht jaar aan gewerkt. Dit wil zeggen: Tekst schrijven,  illustraties tekenen, overzetten op de computer bijwerken, herlezen en herlezen enz... 

Ik hoop voor haar dat het wat wordt. Voor mij al een eerste exemplaar a.u.b.?

Vandaag 10 maart wordt onze kleinste schat 1 jaar. We hebben het zaterdag al gevierd maar vandaag is dé dag!!!

Ik maakte met ons Zoentje een kroon en we bedachten samen een versje voor de leuke "ballonnen" verjaardagskaart :

Zepposje, Zepposje kleine schat ...

Je bent een lieverdje wist je dat ?

Vandaag is de dag dat je véél,

   bijna alles mag !

Ik wens je een leven vol zon en plezier.

Géén tranen, géén pijn,

    geen enkele zier...

. 

Mijn vriendin Marleen ging verleden jaar op reis naar Namibië en ze bracht prachtige foto's mee! Deze peuters zien er echt schattig uit en het was slim bekeken van hun moeders om ze in een ton te zetten, want natuurlijk is er in de brousse niet direct een box of kinderpark voorhanden. Kwestie van kleur kon je geen betere combinatie bedenken, de baby's gaan echt op in hun omgeving. Daarenboven zijn ze nét van chocolade en dus écht om op te eten..Gefeliciteerd met deze gewéldige foto Marleen !!!

Van kleins af aan heb ik een voorliefde voor zwartjes gehad, wellicht kwam die voort uit de alomtegenwoordige hulpmissies voor Congo in die tijd! We spaarden zilverpapier, plozen lapjes en zeurden aan moeders' oren om wat droge voeding voor de arme kindjes mee naar school te mogen nemen. We waren maar wat blij om bij de beenhouwer een kwartje in het buikje van het "ja"knikkende zwartje te mogen steken. Ik was toen al dol op de slechtgefilmde, ó zo vreemde maar voor mij uiterst interessante docu's die de missionarissen mee naar mijn school brachten. Hun ras is stilaan aan het uitsterven... Ik heb er altijd een grote bewondering voor gehad, en nog !!!

Toen je plotseling begon mee te dansen met de kindjes op het podium, nam ik van pure verbazing direct een foto, die niet al te scherp was  door de afstand, de bewegingen van je hoofdje, je armpjes en je hele lichaam.Jij alleen had de maat en het ritme beet, het was gewoon gracieus zoals je met een ernstig gezichtje bewoog...Het was er aan te zien dat de dansmicrobe die ik in mij heb zich ook in jou genesteld heeft. Fantastisch!!!

Zo zie je maar dat ook een niet àl te goede foto in een ander kleedje een pareltje kan worden.

Kerstavond, kerstnacht en kerstdag weer voorbij. Familie en vrienden weer naar huis. De pakjesregen uitgepakt en de papiermand volgepropt!

De koelkast nog vol en de tweede kerststronk nog onaangeroerd! Waarom denken we toch steeds dat we eten in overvloed nodig hebben ? De hele week kan ik dus nog nagenieten, een stuk taart meer of minder, daar draai ik mijn hand nog niet voor om, nóg niet....

Het zal overal wel zowat hetzelfde zijn denk ik.

Maar met een hoofd vol mooie herinneringen en gevoelens die niemand ons meer kan afnemen, tenzij  meneer Alzheimer later... zetten we de volgende weken en maanden tevreden in !

Het was heel lang geleden dat ik nog eens samen met mijn kleinkinderen op de foto ging, en dat moest er dan vandaag maar een keertje van komen !