Vroege ode aan de lente
Neen, geef mij maar de lente.
Spijtig genoeg is daar nog niet al te veel van te bespeuren.
Elke dag kijk ik of mijn blauwe hortensia nog geen sporen van nieuwe knopjes heeft gekregen, maar nee..
Februari kan óók nog berekoud zijn, dat is al meer dan eens bewezen maar maart...
Maart zal toch al hier en daar een stukje van de sluier oplichten, en april zal vlug genoeg een lichtgroene zweem tegen een blauwe lucht aftekenen.
Was het al maar zover dat gele, dikke paardenbloemen en witte margrieten de wegbermen sierden.
Dat tere madeliefjes hun hoofdjes samenstaken en grasperken en weiden opfleurden met hun witte kraagjes.
Mijmerende blauwe regens de gevels en bogen deden kreunen onder hun paarslila gewicht.
Langzaam, statig en fier de rozen gingen bloeien en de dahlia's in al hun variëteiten te bewonderen waren in de parken.
Overal de bloembakken met geraniums, vlijtige liesjes, primula's en lobelia's weer tevoorschijn kwamen
Ja, laat 'm gauw komen die "lieve lente", en de wereld weer omtoveren tot een groen paradijs vol lachende en opgeruimde mensen.
Mensen die, hooikoorts of niet, graag zullen tekenen voor een fris nieuw seizoen met zonnige dagen en overal een zee van bloemen
Laten we eens een voorproefje nemen...
.
