Zandsculpturen te Blankenberge

Verleden zondag besloten we het kasteel d'Ursel te gaan bekijken.
Dit was eigendom van de brusselse adellijke familie d'Ursel die er 's zomers naartoe kwam en er vrienden ontving.
De bedienden kwamen ook mee en iedereen vierde er de zomervakantie.
Binnen was er nog maar weinig te zien van originele meubelen of authenticiteiten.
Het was eerder kaal met lange teksten aan de muur die de levensloop van deze familie uiteenzette. 
Het gebouw bevatte een wirwar van kleine kamers en gangetjes, trapjes en overlopen.
Beneden was een muzikaal evenement voor viool en piano aan de gang. Dit gaf alles toch wat meer luister.
Ook was er een gezin verkleed in andaloesische klederdracht op het domein. Het leverde een prachtig plaatje van een "samengesteld" gezin op.

Heel groot was het er niet maar wel de moeite om er eens een wandelingetje te maken.
Er stonden enorme bomen met daartussen een grote waterburcht.
Een eindje verder nog een grotere vijver half bedekt met waterlelies.
Waterjuffers en Libellen hadden er hun domein van gemaakt. Een lange oprijlaan met mooie boomsoorten deden ons uitgeleide.
Weer enkele uurtjes genoten van de rustige natuur...  












 







 

Elk land heeft wel een plaatsje waar zijn oude tradities in ere gehouden worden en voor de komende generaties gespaard van slijtage en vervaging. In Bokrijk werken hieraan ook mensen mee die een dagje op de boerderij of de bakkerij komen werken. Ze zijn in de gepaste klederdracht en spreken in de taal van die tijd. Ook de onderwerpen zijn aangepast en dat leidt soms tot hilarische situaties en toestanden met de bezoekers. Je wordt  ondergedompeld in een ver verleden, de tijd van onze groot- en overgrootouders. Het eenvoudige boerenleven spreekt het meest tot de verbeelding ook al worden er niet meer echt varkens geslacht of kippen onthoofd. Zover gaan ze niet in het goedbedoelde  toneelspel van de jaren voor en rond de eeuwwisseling.

"The sixties" te Bokrijk wekte heel wat nostalgie bij zestigers en zeventigers op.
Enthousiast neurieden ze mee en wiegden ongemerkt met hun  heupen op de muziek van de Juke-box. 
Ze smolten bijna bij het bekijken van al die voorwerpen en situaties uit "hun" jonge tijd,
wat is dat alweer lang geleden...  

Uren heb ik gesleten op die rood-gele bussen
 

Rotanmeubelen waren toen erg "in", de zwart-wit TVkreeg een ereplaats in de woonkamer

Platenspelers allerhande, glanzende houten TV's, bandopnemers...we kenden het allemaal nog! 

De typische houten caféstoel uit die tijd

En wie herinnert zich deze spaarkas niet meer?
Toen kon men nog  en werd er nog gespaard!



Het ultieme liefdesnestje voor de flower-powerfiguren!

Bokrijk is nog altijd geliefd als bestemming voor een schoolreisje.
Dat hebben we weer eens zelf kunnen ondervinden.
Ik verplaatste "ons" eventjes in de "tijd" en op de "foto"  toen we zelf nog ontelbare uitstapjes maakten naar de
 Antwerpse Zoo, Planckendael en kinderboerderijen! 
Een beetje heimwee naar die drukke tijd blijft toch steeds bestaan! 

"Juffrouw Suzy"

"Juffrouw Marie-Louise"

  

Waar je ook wandelt rond deze tijd van het jaar, overal bloeit wat!
 In't paars, in't geel, in't roze en in' t wit, langs wegen en paadjes, tussen het lover en naast de spoorweg, de zomerbloeiers brengen kleur en geur in de natuur. Minuscuul klein of groot en dik, elke bloem heeft een eigen charme én een eigen naam, zoals deze exemplaren die ik fotografeerde in het Openluchtmuseum van Bokrijk... 










Vier verschillende soorten Akeleien, alle even fragiel



 Witte en gele Lis of Iris





Grote witte bloesem, misschien van de mispelboom



Klein en fijn met veel vertakkingen en grote groene bladeren





Bosviooltjes



Witte Pioenroos



Boterbloemen en Veronica of Ereprijs



Jasmijn, geliefd om haar fijne geur

Op ontdekkingstocht in de Kesselse Heide.
Dit natuurgebied is een ware oase in een drukke agglomeratie.
Kleine natuurwondertjes liggen er zo voor het grijpen
of beter gezegd om te fotograferen.
Er waren ontzettend veel rupsjes, als dat allemaal vlindertjes worden krijgen we een kleine invasie van witjes,
 blauwtjes, geeltjes of zandoogjes enz...  

Edegem ging gebukt onder zware omleidingen en verkeersproblemen vóór het nieuwe gemeentehuis, de nieuwe "markt" en de nieuwe italiaanse taverne "Cipriani" konden worden geopend.  
Op 12 mei was het dan zo ver. Vóór het klank en lichtspel werd een nieuw edegems bier voorgesteld dat de burgermeester als eerste mocht proeven.
Daarbij werden de omstaanders volgespoten met wit schuim uit een reuzefles "Zonneblusser"
 Rondom tienen werd het duister genoeg om aan een mooi dansspektakel te beginnen, er volgde nog een prachtig lichtspel op de gevel van het oude gemeentehuis en tot slot volgde het mooiste vuurwerk dat ik hier in jaren gezien had! Proficiat aan de organisatoren van ons toch relatief kleine dorp.
 De Edegemnaren waren met honderden aanwezig op deze koude meiavond
 en lieten het niet aan hun hartje komen...




De "Zonneblusser" het nieuw edegems bier



Veel schuim tot groot jolijt van kinderen en papa's
 


Oud gemeentehuis met aangebouwde taverne "Cipriani" 



Acrobatentoeren aan de gevel van ons oudste gemeentehuis



In 't rood, in't blauw, altijd even mooi





Als Mary Poppins door de lucht vliegen...



 Dansgroepen uit héél Edegem maakten het tot een groot succes



Bovenop het eerste verdiep van het nieuwe gemeentehuis...



Het mooiste was het "boeket" maar dat heb ik spijtig genoeg niet in mijn lens kunnen vangen

In Jut (Koningshooikt) niet ver uit het centrum, liggen als het geregend heeft moerasachtige plassen. Er komen veel wandelaars, zo ook vandaag. We vonden er een weelde aan voorjaarsbloeiers in het frisse groen. Vlindertjes dwarrelden voorbij en bleven soms even zitten. De plassen zijn een paradijs voor watervogels, ze leven er in harmonie maar niet altijd in vrede...

Meer kan niet vermits alle knoppen nu openstaan.
Een goede verzorging zal maken dat ik er nog lang plezier van heb.
Beetje bij beetje komt mijn terrasje in bloei te staan, alleen de zon laat het nog wat afweten ...









   

In de turkse antieke stad Aspendos is het best bewaarde romeinse amphitheater in Klein-Azië te bezichtigen.
We konden het onmogelijk links laten liggen, want  we waren dan ook zó dicht in de buurt...
Het telt ruim 15.000 zitplaatsen, heeft een prima akoestiek  en wordt 's zomers  nog steeds gebruikt
 om voorstellingen te geven.
De grootsheid is er te voelen, zeker bovenaan, waar de open zuilengalerij het gewelf vormt van een stralendblauwe hemel.
De trappen lijken makkelijk te beklimmen al valt dit lelijk tegen vanwege de onregelmatige grootte van de stenen.
 Er zijn dan ook "treden" bij van een halve meter hoog en de afdaling is daardoor nog moeilijker. 

Als je de velden of bergen aan de zuidkust van Turkije intrekt kan je in maart al genieten van vele voorjaarsbloeiers, bij ons in België duurt dat wel even langer! 

Het gezegde  "Iets bekijken met een arendsoog"  betekent dat je iets tot in de kleinste détails bekijkt, wantrouwig, langdurig en met een kennersblik, zoals een echte arend dit doet met zijn prooi.

Eens je een paar honderd meter voorbij de brede kustbaan, de hoge appartementsblokken en de kleine riviertjes gewandeld was, kwam je onmiddellijk tussen de échte turkse mensenterecht, ze zijn vriendelijk en gastvrij.
 De groene landbouwgronden en ontelbare serres, gevuld  met alle soorten sla, tomaten, aardbeien en andere lekkernijen maar ook met anjers in alle tinten rood, lagen niet ver uit elkaar. 
Het geurend citrusfruit en de bloesems aan de bomen
liet vermoeden dat de lente hier al een tijdje in het land was.
Van het machogedrag  van turkse plattelandsjongens en
van vele dieren in het groen en op het beton van de bevloeïingskanalen wisten de meeste toeristen in het grote luxehotel niet écht iets af... 
Zo konden we ongestoord genieten van dit alles, geen enkele andere toerist tegenkomend...

Al is de stad de laatste decennia enorm uitgedeind, toch blijft de oude stad nog altijd haar charme behouden!
We kuierden er meer dan eens rond, herkenden veel maar vonden ook telkens wat nieuws om onze fotolust op bot te vieren

Unieke ontmoetingen, schilderachtige plekjes en speciale effecten volgden elkaar dan ook in snel tempo op.

De Hadrianuspoort



Ruïne van oude christelijke kerk

Oudste moskee van Antalya





Binnenzicht moskee

 Gezellig samen wol oprollen

Alle kruiden van de wereld

In vol ornaat en mét accordeon 

Prachtig beschilderde eieren

De oude stadstoren

Kunstwerk in de fontein

Gezellig babbeltje boven de zee

Sinaasappels en granaatappels worden hier vers geperst

Turkse snoepjes, zo zoet...

In het  "Atatürk"cultuurpark

 

Ijzeren cameraman

Op weg naar de middagpauze?



Waterval even buiten de stad

Elk jaar wachtte ik met spanning af of mijn orchideeën eindelijk nieuwe bloemen zouden krijgen.
Na ettelijke jaren is het dan toch gelukt...
En mooi dat ze zijn, ik sta er nog elke dag voor in bewondering.
Nu maar hopen dat ze 't weer niet voor jaren opgeven hierna ...

Vanavond om tien over acht kwam de zon nog even piepen onder de zware bewolking en zorgde voor een heel laag, maar zó mooi licht op de bomen in de verte... dat ik wel onmiddellijk mijn camera moest nemen!
Na twee minuten was de kleur veel minder fel maar had ik toch enkele mooie shots.

Side was méér dan de moeite waard, we genoten van de stad, de overblijfselen van de grieks-romeinse tijd en het prachtige weer. Een schitterende blauwe hemel overkoepelde dit alles en het prille groen van de lente maakte dit plaatsje  onweerstaanbaar mooi!

Ons bezoek aan de site liep wel wat uit, want na het bewandelen en bewonderen van de oude stad en het museum ter plaatse, namen we het openbaar vervoer terug naar Lara. Dit hield in dat we niet meer, maar ook niet minder, dan 4 grote of kleine busstations moesten aandoen en meerdere uren wachten!
Na een lange dag bekeken we tevreden de prachtige foto's, een schat voor eeuwig... 

Momenteel loopt in Tongeren een tentoonstelling over de opgegraven stad " Sagalassos" in Zuid-Turkije.
Ze wordt "Sagalassos, City of dreams" genoemd.
 
In werkelijkheid is deze site in één woord adembenemend en liefhebbers zullen zeker wegdromen
bij al deze vergane pracht!
Wij hebben er alleszins van genoten, ook al moesten we soms nog even door de sneeuw waden,
want het was nog vroeg lente hier. 
Professor Marc Waelkens en zijn studenten verrichtten
op deze mooie locatie al veel werk
en mogen daarom bogen op internationale bekendheid.
We zijn als medebelgen terecht trots op deze enorme prestatie.

Mijn mooiste foto's krijgen hier dan ook een ereplaats.
Genieten maar!!!