Vroege ode aan de lente

Aan iedereen die soms op dit blogje kijkt

De foto's en de tekstjes  vergelijkt

Wens ik een vreugdevol en gezond nieuw jaar

Met veel vertrouwen in elkaar

Met elke dag een straaltje licht

Een glimlach altijd op 't gezicht

Een gevoel van warmte in je hart

Een zak vol liefde voor mijn part

Geniet ervan en hou 't plezant

En bekijk het leven van de zonnige kant

Kerstavond, kerstnacht en kerstdag weer voorbij. Familie en vrienden weer naar huis. De pakjesregen uitgepakt en de papiermand volgepropt!

De koelkast nog vol en de tweede kerststronk nog onaangeroerd! Waarom denken we toch steeds dat we eten in overvloed nodig hebben ? De hele week kan ik dus nog nagenieten, een stuk taart meer of minder, daar draai ik mijn hand nog niet voor om, nóg niet....

Het zal overal wel zowat hetzelfde zijn denk ik.

Maar met een hoofd vol mooie herinneringen en gevoelens die niemand ons meer kan afnemen, tenzij  meneer Alzheimer later... zetten we de volgende weken en maanden tevreden in !

Het was heel lang geleden dat ik nog eens samen met mijn kleinkinderen op de foto ging, en dat moest er dan vandaag maar een keertje van komen ! 

Het sneeuwde gisteren en eergisteren uren aan een stuk, wat de hele regio in een wit kleedje hulde. Meer dan twaalf centimeter sneeuw, in geen jaren meer gezien! Wie er niet door moest met de auto had geluk, want de files waren niet te overzien...Goeie laarzen en een dikke jas waren nodig voor een wandelingetje, ook al duurde dat geen uren. Voorzichtigheid was geboden, maar de losse, goedplakkende sneeuw  zorgde dat ik niet schoof en in alle rust mijn "Romeinse Put" kon fotograferen in deze winterse pracht. De eendjes zochten tóch nog het beetje koude water op, zaterdag en zondag zou het wak wel helemáál bevroren zijn...Er scheen een laag zonnetje vanuit het zuidwesten wat alles nog sprookjesachtiger maakte. "Geniet ervan" scheen het te willen zeggen en dat deed ik !!!   

Juist vóór ik in één van de zwartste periodes uit mijn leven belandde, heb ik blijkbaar tóch nog een pareltje van een foto gemaakt. Het was eind juli toen ik hem schoot! Toevallig had iemand een recente foto van mijn kleindochter nodig en ging ik op zoek...

Toen ik dit "ZomerZoentje" deze middag ophaalde aan de school was het eerste wat ze zei " Oma, jij bent mijn allerliefste oma hoor"! Zoiets maakt je hele week goed, regen of géén regen. Thuisgekomen at ze zo'n HOOP patatjes dat het veel volwassenen verstomd zou doen staan. Waarschijnlijk is ze weer in de groei, en het gaat tóch al zo snel ...  

.

Ja, deze is inderdaad wel een stuk of wat jaartjes geleden ! Ik denk nog veel aan die tijd in mijn kleuterklasje.... voor mij zwaar maar o zó bevredigend werk! Een uitstapje af en toe hield de moed erin en feestjes of evenementen brachten weleens stress en overwerk mee maar de welverdiende vakanties maakten dat nadien weer goed.

De naam van elke kleuter kunnen herinneren wordt na zó lange tijd moeilijker en moeilijker. De gezichtjes herinner ik mij daarentegen nog altijd, die heb je telkens een tiental maanden lang voor je gezien en zijn bijna onuitwisbaar... 

Ja, ze worden zo gauw groot. Wat eerst nog een piepklein baby'tje was is nu al een heel brokje. Een blokje dat ik op dit moment niets eens meer mag oppakken, té zwaar voor mijn rug... En die ik elke keer vooruitgang zie boeken in beweeglijkheid, eerst omrollen, handen zetten, dan zitten,  opduwen, achteruit-, opzij- en eindelijk vóóruitkruipen. Lopen zal niet lang op zich laten wachten denk ik.

De grote zus daarentegen is zo lief, ze laat zich graag lang knuffelen en komt dan prompt met een oplossing voor mijn probleem ( = alleenzijn en hen zo missen ) " Oma, IK ga voor jou een man zoeken !" De lieverd, ze vindt het zo erg voor mij ook al is ze pas 3.5 jaar oud. Je kan van dat mooie snoetje aflezen dat ze superblij is als je bij hen binnenstapt " OMA !!! " , en ze laat alles vallen om een dikke knuffel te geven.

Elk jaar herdenken we onze geliefde doden. Ze zitten in ons hart en we denken er elke dag aan, maar een bezoekje aan hun laatste rustplaats, al of niet op deze 1ste novemberdag, slaan we toch niet over. We blijven ze missen. We hadden hun nog zoveel te zeggen, we wilden nog zoveel voor ze doen, nog dikwijls samen lachen of wenen, en dat dát niet kon knaagt nog altijd aan ons...

In de herfst van het leven raakt iedereen wel eens sentimenteel of triest. Gelukkig zijn er nog de mooie momenten die van alle tijden zijn en die we best zoveel mogelijk naar waarde schatten. Momenten waarop we kunnen genieten van kinderen en kleinkinderen, evenementen en feestjes, vrienden en buren, want iets moois ligt toch soms op zo'n klein plaatsje...

Ja, niet tegen te spreken, want overal tussen het laatste groen staan gelende en bloedrode bomen te pronken. Hun laatste bladertooi zal geen maanden duren... Paddenstoelen schieten uit de grond 's nachts en in de boomkruinen stoeien nog enkel de vogels die niet naar het zuiden  trokken...

Wij hebben nog geluk al dat moois enkele weken te mogen aanschouwen, maar hoe noordelijker hoe korter dit tussenseizoen duurt. Daar komt dan ook de  "Indian Summer " vandaan, die soms maar enkele dagen tot een week duurt. Zuid-Canada en het Noorden van de USA liggen er waarschijnlijk nu nog wondermooi bij, dan doet de winter zijn intrede met sneeuwval tot maart/april  

Donkere dagen, sombere gedachten

Veel geduld, altijd maar wachten

We wanen de zon verloren in de mist

De witte wolken van de hemel gegrist

Maar toch, na een hele lange tijd

Van dagen vol van treurigheid 

Groeien weer bloemen in de weiden

En blaadjes aan de bomen, zacht als zijde

Dan wordt de wereld weer kleurig en fijn

We moeten alleen maar heel geduldig zijn

Dinsdagavond was de zon een witgloeiende vuurbol die langzaam in de rode gloed verzonk. Talrijke slierten in geel en oranje sierden de avondlucht. Je kon je wel in één of ander tropisch land wanen. Maar helaas, mooie momenten duren niet lang....  

Terug van weggeweest en dus hier in uitgesteld relais enkele mooie prenten van het 34ste Werelddansfestival bij ons in Edegem. Het was zeker weer de moeite waard maar wegens gezondheidsredenen kon ik niet eens een volledige voorstelling bijwonen. Volgend jaar ben ik er zeker weer bij...

Mexico 

Venezuela

China

Udmurtia

Venezuela

Boerenpaarden doen me iets, raar maar waar, hebben me altijd aangetrokken ...

Dit gebeuren was niet zó bekend, maar wel een mooi schouwspel.

Eén, twee, soms wel vier paarden trokken de koetsen en karren met  glunderende, vrolijke families erin.

Zelfs enkele huifkarren reden in stoet de Kempense binnenweggetjes op...

Een énige en "gigantische" hobby, maar o zó geliefd.

Onze Brabanders zijn van de intelligentste viervoeters. Ze zijn sterk en betrouwbaar en over de hele wereld bekend.

Een leuke verrassing was het, toen we de stoet op onze namiddagwandeling nogmaals kruisten. Een blij weerzien volgde!

De hele familie geniet mee van een zondagse rit door ons mooie Kempenland

Ze zijn er in alle bruinkleuren, maar de donkere zijn het duurste, aldus een eigenaar

.

 Sterk, kolossaal en helemaal niet nukkig

Nooit onbewaakt achterlaten, dat stelt ze gerust

Van jong naar oud, een vrolijke bende

 Gewoon een verliefd stel zoals ze elkaars snuiten aaiden.

Wat een onweer deze avond rond de klok van zessen! Het waaide, bliksemde, donderde , regende,  hagelde en dat alles tegelijkertijd !!! De dakgoot hield het niet, letterlijk want met geuten kwam het water naar beneden. Niets was meer beschermd, de zitjes en het tafellaken op mijn "rustig plekje" waren doorweekt, de plassen stonden op de nieuwe tegels. Nu zou weldra blijken of ze goed afwaterden. En ja hoor, na een half uurtje was de vloer alweer droog. Toen dreigde er evenwel een andere donkere bui die minder lang duurde en niet zo hevig uitviel. Vandaar tover ik voor jullie na regen dus zonneschijn, maar een zonneklep of -bril heb je hiervoor niet nodig.

.

Natuurlijk was er niet alleen de fun, er waren ook rotsformaties om "U" tegen te zeggen, natuurparken niet in schoonheid te overtreffen,  droge maar kleurrijke woestijnen en niet te evenaren wonderlijke landschappen. Hier een greep uit mijn mooiste foto's van een heerlijke reis !   

  Bloeiende Saguaracactussen in de Sonora woestijn, Z-W Arizona 

Montezuma Castle in Camp Verde, Midden Arizona

 Oude Gier in de Grand Canyon, N-Arizona

 De  Grand Canyon in al zijn glorie

Kop van een kameel, Monument Valley

Overzicht Monument Valley, een " Marlboro" landschap

 De betoverende landschappen van Bryce Canyon, Utah

Sprookjesachtig en fantastisch

Afwisselende kleuren naargelang de plaats , de stand van de zon enz...

Van rood naar oranje tot geel en later licht beige 

Ik keek mijn ogen uit, al dat moois...

Prachtige formaties van tufsteen 

Bijna doorzichtige muren van een decor 

Onderweg een nooitgeziene afwisseling van landschappen 

Reusachtige rotsformaties

85.5m onder de zeespiegel en rond 50 graden Celsius

De zoutpanne in Death Valley

Zabriskie point, Death Valley 

 Eindeloos en prachtig...

Joshuatrees in de Californische Mojave woestijn

Sequoias, de reuzen onder de bomen  

En nog niet één van de grootste !

 Liefelijk tafereeltje in Yosemite National Park

Ja, het was druk hier deze week. Vier dagen na elkaar kleinkinderen (één ziek) en morgenavond misschien de oudste die komt slapen. Mijn energie en geduld zijn niet meer wat ze geweest zijn, de jaren laten zich voelen. Maar die drukte waait alweer over binnen een paar weken als de vakantie voorbij is. Het rustigste plekje op mijn appartementje is wellicht mijn terrasje, waar ik 's avonds elke dag geniet van de blauw en witte kleuren. Te beginnen met de paarsblauwe hortensia die het al jaren goed doet nu: veel bloemen en veel groen. Kleine witte petunia's sieren mijn aarden kruik samen met paarse lobelias en gele sterbloemetjes. Hier ga ik nooit verhuizen of het moet noodgedwongen zijn !!!

.

.

Mooi weer, mooi weekend en dan nog een mooie maandag, het kon niet op!

Meevaren op een bootje in "De Biesbosch" is wél zo leuk! We waaiden uit en waren op een haar na verbrand, want de zon scheen genadeloos. Mijn kleindochter en haar nichtje vaarden ook mee, maar dan in hun eigen sleepvaartuigje. Ze vonden het plezierig tot de speed werd opgedreven... Ze waren evenwel goed beveiligd. Misschien worden ze later wel waterskisters of surfsters, wie weet?

Onderweg langs de oevers kwamen we de schilderachtigste plekjes tegen, dieren die je niet alle dagen ziet en er werd ook nog gezwommen in een kleine inham.

We genoten allemaal en willen het nog wel eens overdoen!

Vader, moeder en drie overlevers

Schipper naast zijn Ann

Mijn kleindochter Romy

Een kuiffuut

Kattenstaarten tussen het riet

In mijn nopjes

Groot koolwitje op kale jonker

 Spiegelbeeld vertel eens even...

 Schotse hooglanders grazen tevreden in een malse wei aan de oevers van De Biesbosch.