Categorie: Kinderen

Juist vóór ik in één van de zwartste periodes uit mijn leven belandde, heb ik blijkbaar tóch nog een pareltje van een foto gemaakt. Het was eind juli toen ik hem schoot! Toevallig had iemand een recente foto van mijn kleindochter nodig en ging ik op zoek...

Toen ik dit "ZomerZoentje" deze middag ophaalde aan de school was het eerste wat ze zei " Oma, jij bent mijn allerliefste oma hoor"! Zoiets maakt je hele week goed, regen of géén regen. Thuisgekomen at ze zo'n HOOP patatjes dat het veel volwassenen verstomd zou doen staan. Waarschijnlijk is ze weer in de groei, en het gaat tóch al zo snel ...  

.

Ja, deze is inderdaad wel een stuk of wat jaartjes geleden ! Ik denk nog veel aan die tijd in mijn kleuterklasje.... voor mij zwaar maar o zó bevredigend werk! Een uitstapje af en toe hield de moed erin en feestjes of evenementen brachten weleens stress en overwerk mee maar de welverdiende vakanties maakten dat nadien weer goed.

De naam van elke kleuter kunnen herinneren wordt na zó lange tijd moeilijker en moeilijker. De gezichtjes herinner ik mij daarentegen nog altijd, die heb je telkens een tiental maanden lang voor je gezien en zijn bijna onuitwisbaar... 

Ja, ze worden zo gauw groot. Wat eerst nog een piepklein baby'tje was is nu al een heel brokje. Een blokje dat ik op dit moment niets eens meer mag oppakken, té zwaar voor mijn rug... En die ik elke keer vooruitgang zie boeken in beweeglijkheid, eerst omrollen, handen zetten, dan zitten,  opduwen, achteruit-, opzij- en eindelijk vóóruitkruipen. Lopen zal niet lang op zich laten wachten denk ik.

De grote zus daarentegen is zo lief, ze laat zich graag lang knuffelen en komt dan prompt met een oplossing voor mijn probleem ( = alleenzijn en hen zo missen ) " Oma, IK ga voor jou een man zoeken !" De lieverd, ze vindt het zo erg voor mij ook al is ze pas 3.5 jaar oud. Je kan van dat mooie snoetje aflezen dat ze superblij is als je bij hen binnenstapt " OMA !!! " , en ze laat alles vallen om een dikke knuffel te geven.

.

.

Dankjewel Christiane voor dit plaatje, heel mooi gedaan !

Eindelijk even tijd om de geboorte te melden van mijn jongste kleinkind.
Onze ZEPPOS kwam op 10 maart, met zijn neusje naar buiten gericht, ter wereld. "Een sterrenkijkertje" zegden de verpleegsters, dat was nieuw voor ons! Ik stelde me hem al voor als een kleine sterrenwichelaar die met een punthoed en mantel aan de sterretjes telde. Een rustig kindje, niet echt zoals zijn mama toentertijd! Alles kwam kits en na vijf dagen mocht hij daarbuiten de wereld gaan verkennen. Het werd een zonnige week zodanig dat hij al vlug zijn longetjes mocht vullen met de zachte lentelucht. Grote zus was dolblij, babybroertje moest na elke verwenbeurt ook even op haar schoot zitten...ze durfde zich bijna niet te bewegen, hield hem vast zoals wij een porseleinen pop zouden vasthouden. Hij had al vlug zijn geboortegewicht 3kg570g terug en het maatje 56 kon hij al bijna aan. Zijn mooie meter Liesbeth was in de wolken met haar nieuwe petekind. Moeke en oma waren heel tevreden, ze weten nu weer wat te doen binnen drie maanden. Zepposje, ik wens je een goede start en een heel fijn, gelukkig en lang leven toe !!!

Oma en Zeppos

Klein kaboutertje...

Vrachtwagen met suikerbonen

.

Liefste Meter...

Moeke, Zoen en Zeppos

Met een knipoogje naar mama...

.

Het liep allemaal een beetje veel uit de hand...Daardoor kwam het aanbouwen van een garage met bovenop enkele kamers nogal in het gedrang! Elk weekend werken mijn dochter, haar vriend en zijn vader zich uit de naad om toch alles klaar te hebben voordat de nieuwe baby komt. Begin maart is het dan zover en het is er nog een echte bouwwerf. Moeke blijft slapen in het weekend en zorgt voor Zoen en doet het huishouden, terwijl voke, papa en mama in de kou goed maar zwaar werk leveren. Mijn hoed af voor hen, ze zullen later veel voldoening van hun werk hebben. Een groot geluk is dat hun eerste kind een "Zoen" is om te zoenen, ze is één uit de duizend, een écht schatje!  Zie hieronder

Dat zoiets kan gebeuren, zoiets onbeschrijfelijk droevigs en onbegrijpelijk. Men kan er met zijn verstand niet bij ! Mijn oprechte medeleven aan alle familieleden en vrienden van de slachtoffertjes en de overledene ...Veel moed en overlevingsdrang voor de nog in leven zijnde verzorgsters, kinderen en ouders van deze kinderen!

Voortaan is hun leven een leven in de schaduw, een vale weergave van wat ooit was. Door de obscene handelingen van een psychopaat werden zovele levens ineens en onomkeerbaar veranderd, dit kom je nooit te boven, dit werkt gewoon verlammend!

Hoe lang zal het duren eer deze mensen weer de maatschappij op een normale manier kunnen benaderen, hoelang eer ze opnieuw op straat en naar het werk zullen durven gaan. Wanneer zullen ze weer liefdevol over hun kind kunnen praten zonder een stroom van tranen die niet te stoppen lijkt... Eerlijk en oprecht weer "Dank U" kunnen zeggen voor het leven ! Misschien kunnen ze dat wel nooit meer...

Uit de grond van mijn hart hoop ik dat ons rechtssysteem terug op het goeie spoor raakt en de politiediensten goed georganiseerd worden, dat de kans op zulke drama's tot géén wordt herleid en dat daders niet meer kunnen ontsnappen, dat ze de gepaste straf altijd moeten uitzitten...

Moeten we hiervoor dan bidden en smeken, 

IK DOE HET, ook al ben ik niet gelovig...