In het achterland van Antalya...
Eens je een paar honderd meter voorbij de brede kustbaan, de hoge appartementsblokken en de kleine riviertjes gewandeld was, kwam je onmiddellijk tussen de échte turkse mensenterecht, ze zijn vriendelijk en gastvrij.
De groene landbouwgronden en ontelbare serres, gevuld met alle soorten sla, tomaten, aardbeien en andere lekkernijen maar ook met anjers in alle tinten rood, lagen niet ver uit elkaar.
Het geurend citrusfruit en de bloesems aan de bomen
liet vermoeden dat de lente hier al een tijdje in het land was.
Van het machogedrag van turkse plattelandsjongens en
van vele dieren in het groen en op het beton van de bevloeïingskanalen wisten de meeste toeristen in het grote luxehotel niet écht iets af...
Zo konden we ongestoord genieten van dit alles, geen enkele andere toerist tegenkomend...
