Categorie: Natuur

Tijdens een wandeling op de heide te Kessel, de eerste zondag van oktober, waren er allerlei paddenstoelen te spotten. Ze groeiden er in een waaier van kleuren, vormen en groottes.
Hun namen zijn soms moeilijk te achterhalen door vervorming en verkleuring in bepaalde periodes van hun groei! Enkele bonte exemplaren.



De alombekende Vliegenzwam, zeer giftig



Roodbruine slanke amaniet, eetbaar



Goudgele Trilzwam, hersenvormig gelobd  




Voor- en achterkant van de gewone Berkenboleet






Papilrussula, eetbaar




Fall is the very season to find toadstools and fungus, we found the most beautiful specimen on the heath nearby. 

Een uitgebloeide, verdroogde  ajuinplant, twee Atalanta's of Admiraalsvlinders op een netel, een purperroze Echinaceabloem in de zon! Altijd is er iets wat me aantrekt om een foto te maken. Soms valt het mee, meermaals valt het tegen. Is het de lichtinval, de achtergrond, de flash die afgaat of juist niet! Dikwijls ook is een foto wat je verwacht had maar soms is hij meer.... 

Little things in nature are a photographers greatest joy! Sometimes a photo turns to be a lovely picture, sometimes he's got just that little bit more...

Een aalscholver droogt zijn vleugels nadat hij meermaals in het water dook naar visjes



Uit verschillende nesten, toch er is geen enkel lelijk eendje bij... 



Netjes op een kleurig rijtje neergezet... 



De Lijsterbes in bloei, later zal hij vuurrode bessen krijgen, daardoor wordt hij heel aantrekkelijk voor vogels.

De voorjaarszon scheen uitbundig, maar een guur noordoostenwindje maakte dat het wat fris aanvoelde. Niettemin was het prachtig wandelweer en we hebben dan ook heel erg genoten. Het water in het moeras stond nog vrij hoog en tussen de hogerliggende bossen en velden door zagen we een vrolijk blauwwitte lucht. Dikke hommels en ontelbare vlindertjes fladderden en zoemden dat het een lieve lust was. Terwijl we ons verwonderden over zoveel nieuw leven en groen liepen we een heel eind uit de richting. Dit maakte echter niets uit want we vonden een hele berm Pinksterbloemen die hun kopjes allemaal naar het goudgele zonlicht wendden. Zoals ieder jaar  ontwaakte de natuur zowat onder onze ogen, maar telkenmale beleef je het wat intenser, wonderbaarlijker en kleuriger...

Pinksterbloemen bloeiden in de natte wegbermen

Wilde konijntjes sprongen dartel in de weide rond

Kraai trekt skiffer voort...

Prille voorjaarsbloeier

De gehakkelde Aurelia voedt zich met Hop, Iep en Brandnetels

De rustige thuishaven van Dries Van Noten

.

.

Ja, eer ik dít op mijn blogje had heb ik wel wat afgezocht. Een PC die niet goed werkt is een vloek voor zijn gebruiker, dat weten we allemáál. Maar als je alleen maar tekst zonder beeld krijgt is dat rondscharrelen als een blinde in een donkere kamer... Alles op de tast en nog érger. Eindelijk werd mij duidelijk hoe ik mijn collage'tje toch aan jullie kon tonen. Wat een gezweet en wat een gezwaaammmmm . . . . . .

Slechts enkele dagen later en het hartje gaat open en de kleur begint te tanen.... misschien halen ze het weekend nog wel...

.

Elk jaar herdenken we onze geliefde doden. Ze zitten in ons hart en we denken er elke dag aan, maar een bezoekje aan hun laatste rustplaats, al of niet op deze 1ste novemberdag, slaan we toch niet over. We blijven ze missen. We hadden hun nog zoveel te zeggen, we wilden nog zoveel voor ze doen, nog dikwijls samen lachen of wenen, en dat dát niet kon knaagt nog altijd aan ons...

In de herfst van het leven raakt iedereen wel eens sentimenteel of triest. Gelukkig zijn er nog de mooie momenten die van alle tijden zijn en die we best zoveel mogelijk naar waarde schatten. Momenten waarop we kunnen genieten van kinderen en kleinkinderen, evenementen en feestjes, vrienden en buren, want iets moois ligt toch soms op zo'n klein plaatsje...

Ja, niet tegen te spreken, want overal tussen het laatste groen staan gelende en bloedrode bomen te pronken. Hun laatste bladertooi zal geen maanden duren... Paddenstoelen schieten uit de grond 's nachts en in de boomkruinen stoeien nog enkel de vogels die niet naar het zuiden  trokken...

Wij hebben nog geluk al dat moois enkele weken te mogen aanschouwen, maar hoe noordelijker hoe korter dit tussenseizoen duurt. Daar komt dan ook de  "Indian Summer " vandaan, die soms maar enkele dagen tot een week duurt. Zuid-Canada en het Noorden van de USA liggen er waarschijnlijk nu nog wondermooi bij, dan doet de winter zijn intrede met sneeuwval tot maart/april  

Dinsdagavond was de zon een witgloeiende vuurbol die langzaam in de rode gloed verzonk. Talrijke slierten in geel en oranje sierden de avondlucht. Je kon je wel in één of ander tropisch land wanen. Maar helaas, mooie momenten duren niet lang....