ik depte lente tranen
met een zachte doek

zij zochten een weg
naar buiten
toen regen én zon
mijn geleide waren

het was even luchten
na een lange donkere nacht
en mijn gevoel slechts eentonig
de partituur kon bedwingen

het was
ingekapseld in een klank
van afstandelijk dreunen

ik depte
overjarige tranen

totdat het tere mos
mijn voeten raakte
en het sap van de grond
mij vertelde over kleuren
van lang geleden

het was een ochtend
in Godelieve ter Hoeve
dat ik werd geraakt
door de glans van
jonge witte snaren

het schitterde zeldzaam
helder licht op die dag
waar een wijle de zon meende
te heersen en ik haar gratie
in volheid mocht aanschouwen

die mij optilde in hemels
riekende geuren waar
heur grote ogen diep baadden
in jeugdig lentevocht

maar haar glimlach
reeds leek te rijpen
in zomerse bloesem

op glooiende velden
van haar sterrenhuid

ze raakt volledig
ondergedompeld
in de glorie
van een geboorte

woorden
in haar soort
blauw gekozen
gaan van mond
tot mond
van hand naar hart

daar boven
als in de hemel
ergens
onder de stompe toren
in het Vlaamse land

verschijnt,
haast ordeloos,
een ongenummerd boek
omrand
met ijzeren staven
van oever naar oever

ik lees
haar laatste indruk
bij het zijgen
in gedachten

ook de kraamvrouw
nijgt daartoe

na de barensweeën
is zij dodelijk moe


-------------------

aan: Erna Muermans
4-4-2009

even leek het
dat jij me kende

jouw hand
raakte mijn arm

het was een
herinnering
die mij verwende

wat voegt dit nog toe
vraag ik me af
herhalen doe ik
oké, iets anders
geformuleerd dan
jij dat doet

soms aangepast aan
de heersende stijl
zo die er is
of aan mijn stijl
zo die naar
herkenbaarheid neigt

en maar trachten
weer te geven
wat ik, jij, hij, zij
wij dus
willen uitdrukken
moeten schrijven
gedwongen worden
dus om ons zelf maar
te manifesteren

dwangmatigen herkennen
zich er in wanneer
het potlood niet
geslepen behoeft te worden
en het papier de spiegel is
van het moment
de wanhoop is dan nabij

ja, je neemt het juist waar
het is autobiografisch

ik zet mezelf in de etalage
neen, zonder rosse kleuren
maar wel bezield
zo mag ik soms zeggen

en naakt maar dan
met kleding aan
ik wil gehoord
en gezien worden
of mijn gedicht
gelezen wordt

of het wel echt
een gedicht is
dat net gedicht is
als netgedicht

het eeuwig wachten
na de ejaculatie
(het euforisch gevoel bij
een afgerond gedicht)
de snijdende onzekerheid
(wachten op een cijfer
hoger dan vijf,
dat mijn gemiddelde
verstevigt)

ooit, ja ooit
komt het wel eens voor
dat ik me belangrijk voel
zonder achting van derden

achter het stuur van de auto
of met een lege aktetas wachtend
op de intercity naar Lutjebroek
of als ik alleen in
stationsrestauratie zit
en mijn lege agenda opensla

maar mijn borst zwelt altijd op
als mijn gekozen woorden
prachtig, goed, uniek
kortom superlatief
aangeprijsd worden
ja, dan denk ik

"doe ik het dan
toch niet voor niets,
dat dichten
in een nat hemd
tot diep in de nacht"

ja, ik ben goed bezig
in de aanloop
naar mijn memoires

er wacht de wereld
een open boek
vol met genummerde
pagina's

eenzaamheid kent
vaak een verleden

hoe men ook
de steen
des aanstoots
zoekt in het heden
in liefde
in haat

de pijn kan niet
worden vermeden

de bezeerde ziel
is dan blind,
soms dagen
en nachten lang

men voelt zelfs niet
door wie men
wel
wordt bemind

het zijn uitzichtloze
momenten
in een aards gevang

hoop legt een kleed
over adem van vandaag
waaronder verlangen
broeit naar alles;
in beelden,
in geuren en kleuren

of iets omgerijmds
dat nog vaag is omschreven
en in mijn grijze cellen
zoekt naar zin

het kan liefde zijn
of de wedstrijd van morgen,
ook God wacht zeker op mij

komend bezoek
dat mij
middels wederopstanding
uit dood of ziekte redt
immers hoop vult
gevoeld gemis

ik honger uit
als ik niet gevoed word
droog uit,
huil zonder tranen
omdat stromen bevroren
kunnen raken

neen, mij ontbreekt niets
daar niemand zo verrijkt is
met zon en schaduw
als ik, deze mens

wie haalt mijn denken in
terwijl ik slenter
als een slak

en dagenlang
daken op huizen schep,
woorden in zinnen
met bergen afval

wat wil ik nog meer

gelijk de klepel
bungel ik
de grootste afstand,
heen en weer

ook nog eens
op de verste verte
van boven

in het ritme
van mijn tijd

het is als rust
in riet
schommelend
langs waterstromen

laat mij maar
en zoek niet

ik draag de morgen
in een enkel woord

de avond in mijn hart

*
uit de lotus
zucht de aarde
schoonheid
tot vergankelijkheid

terwijl schaduw
leven dicht

*
voor het laatst keer ik
dat wat komt de rug toe
wat zich nog zal aandienen
is reeds telkenmale geweest

sluit ik dan de ogen
of verblindt de verwachtende
werkelijkheid
het nog verder zien dan de kim

die de polsslag van het moment
uitvergroot in stenen beelden
in een diatheek van
botte herinneringen
op mijn dag des oordeels
die volgt op decennia
van grijze wolken

*
uit de lotus
zucht de aarde
schoonheid
tot vergankelijkheid

terwijl schaduw
leven dicht

*
alsmaar door en door
drijvend op verleden tranen
van vreugde of verdriet
het is om het even
immers zaad sterft in groei
naar bloei

in wit en rood werd ik gewenst
mij groene rozen beloofd
met grijze gladiolen volgde ik
de ladder omhoog
of struikelde over de sporten
opdat mijn lippen zo vaak
de droge aarde kusten

*
uit de lotus
zucht de aarde
schoonheid
tot vergankelijkheid

terwijl schaduw
leven dicht

*
de kleurenfilm
vertoont hoge bergen
op toppen, soms
door het lot of ego beklommen

evenzo het zwart-wit
overheersend in grijs uitgedrukt
door de jaren heen
tot en met
mijn geboorte terug

zo zie ik
mijn vleesgeworden ziel

*
uit de lotus
zucht de aarde
schoonheid
tot vergankelijkheid

terwijl schaduw
leven dicht

*

met vorst aan de grond
en de lentezon die
mijn ogen zoekt
tussen stammen door
denk ik terloops

zou een ijsheilige
zich zo voelen:
koud op aarde
warm in de wolken

het leidt me af
van de zwaarte
en laat mij zweven
in ochtendgedachten
die vol van leegte zijn

als dan ook nog
drie honden mij begroeten
geleid door een schone maagd,
althans zo wil ik dat zien

dan zijn hemelse genoegens
waard om in te geloven
het maakt niet uit of
de Schenker bestaat of niet

de mens, ik,
kan niet zonder een
groots Idee

het verlangen ernaar
is eigen aan het bestaan



(twijfel ook!)

lente lente lente
Deo Volente

dan springen de knoppen open
nog sterker
ik zie ze al

het groen
ontworstelt zich
aan cocons

in verlengde vingers
van uitgestoken armen
dik en dun
lang en kort
sprietig
of uibollig

*

ik trap in hondenpoep
vers gelegd
op paden die door
de nieuwe toekomst
slingeren

met een reuk
zo pril
maar het gevoel verzurend
ja, het zet mij weer
op aarde
klevend in de leg
van een huisdier

*

troeteldier der beschaving
dat eenzaamheid vult
en tot menselijk tussenstation
verheven
al dan niet aangelijnd
zo de baas is

lente lente
Deo Volente

het duurt maar even
zei de beul
seconden, twee in getal
langer zal je niet hangen

de nek is op meer
niet ingesteld
het lijf kan ik nog verlichten
door u naakt te laten gaan
wellicht dat we een flits
aan tijd kunnen toevoegen

doch de hoop zal daarin
de angst niet verschuiven
het denken is immers
verward en verdoofd

dan wel onderhavig
aan de afsluiting der luchtwegen
zodat de veronderstelde ruimte
vooral niets bijdraagt

even zullen de ogen nog
bollen en staren naar de einder

eigenlijk hangt u daar al

einde

lijk

vertelt mijn stilte
over waarheid
of verzwijgt zij
duisternis

beheerst mijn ademen
golven van indrukken
en denk ik
om maar niets
te hoeven weten

*

ik spreek
met gespleten tong
over uitzicht

en van inzicht
met dubbele bodem

*

hoor mij aan
tenware u mij
begrijpt

waarom vergroot ik
het gras uit
terwijl het groen is

stook ik liefde op
als het hout
nog smeult

en kijk ik diep
het heelal in

avond na avond

om maar niets te
te kunnen zien
terwijl het grootse
zich voor mij ontvouwt


ik doe dat al
sinds mensenheugenis

ik geloof niet meer in
hemelse liefde
het is wolken aaien
op een uitgeschoven ladder

zo ook twijfel ik aan
het zachte van de aarde
ze is te gebonden aan bloed
en blinde vlekken

toen ik mezelf aankeek
zei ik in stilte
ja, ik ben genegenheid
maar gehavend
door oorlogen en nachten,
door mens te zijn

mijn handen reiken aldoor,
immers dat stel ik boven alles
doch de glazen stolp
schuift mee en dan,
zo doorzichtbaar glas is,
over mij heen,

als op de lijkkist
de dekselschroeven
worden aangedraaid
en waarvan de gestorvene
geen weet heeft


oh, ik zie wel
wie je bent
maar hoor de echo
van mijn stem
rondwaaien

zoals de goudvis
luchthapt
in zijn viskom

doe ik, als mens,
anders?

mijn lente groeit
alsmaar meer grijs

waar de aanwas
zich vaker dunner
vertoont

daar kent zijn oogst
in toenemende mate
een schrale bloesem

op weg naar eeuwig
reflecterend zonlicht

menselijkerwijs
gesproken