Naar de inhoud

Julius Dreyfsandt zu Schlamm (gedichten)

akke.beakke.be
Vrijdag 6 februari 2009

ja, mijn blik versmalt

het licht is snel
donkerte nog vlugger
dan een schicht

ik warm mij op
aan nummer drie
van de schakelaar

en werk de lijst
steeds meer af
eer ik de naam
van het kind noem

mijn aarde krimpt
alsof mijn glazen
beslagen raken

het gevoel
onderscheidt zich niet meer
van de smaak van wortelen
slechts een verschil
in lengte neem ik waar

zo wacht ik op dat
wat komt
of zo gezegd
wegblijft

*
geuren gladiolen
enkel nog op
vurenhout?

ja, mijn blik versmalt


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Donderdag 5 februari 2009

zo ook de mens roest




hoe mooi is mooi
als ik lagen schraap
van de ogen
en je huid schuur
met mijn vergeelde nagels
die ook de schoonheid
van vergankelijkheid
aanschouwelijk maken
 
hoe vol is je leegte
als ik jouw adem
opvang in jutenzakken
voel jij dan nog
waar licht voor staat
als de avond
in krans slagaders
is gerijpt tot kalk
 
 
als ik je naakt zie
nee, met het stof nog aan
dan hoor ik gisteren roepen
en luister naar de blik
in je gestalte




Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Woensdag 4 februari 2009

moeder van de moeders



adem de winter in
de kou die helder is
en reinigt
 
zuig de zon
aan de blauwe hemel
in longen
die onze bodem
zullen worden
 
kijk nog maar gerust
naar binnen
in de buik
alles op zijn tijd en eer
 
van liefde doorstoken
op zalig wachten gericht
wacht maar en ervaar
de moeder van de moeders



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Dinsdag 3 februari 2009

levendig vlak





de klei dampt
zuchten
der gestorven stronken
het is heiig
een beslagen spiegel
over het veld
 
als een deken
waar iets broeit
maar de dood
nog even duidelijk is
als wedergeboorte
 
alleen een diep
invoelend mensenhart
of dierenoog
ervaart de spanning
van de toekomst
in het nog onwelriekend
zwart getint tapijt



 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Maandag 2 februari 2009

ontluikend willen



als dan de aarde 
de handen vragend
opheft naar de hemel
en in alle geduld
de verwachting ingaat
 
is de eerste schrede van
wat komt gezet
of eerder uitgebeeld
in woorden van hoop
en vruchtbaar verlangen
 
even was de spanning
de redder
uit duistere gevoelens
de mens eigen in dit jaargetij
 
waarin licht
nog voor de lange nacht zwicht
en mijn reuk
wel naar verte verlangt
maar waar dwang
niet opweegt tegen ritme



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Zondag 1 februari 2009

zacht fundament




verwacht niet
het grote
ik ben pas
op de ongeboren grond
net omgeploegd
en verlost
van vergeten ouderdom
 
o ja, omgeven door ringen
van jaren in bomen
en gestapelde bladeren
al rottend verbindingen leggend
tussen de houten torens
 
zij nemen wind uit zeilen
en scheppen rust voor
bevruchting van zaden
voor teder fundament


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Meer van Julius Dreyfsandt zu Schlamm (gedichten)

↑ Terug naar de berichten