voorspelbaar

ik geloof niet meer in
hemelse liefde
het is wolken aaien
op een uitgeschoven ladder

zo ook twijfel ik aan
het zachte van de aarde
ze is te gebonden aan bloed
en blinde vlekken

toen ik mezelf aankeek
zei ik in stilte
ja, ik ben genegenheid
maar gehavend
door oorlogen en nachten,
door mens te zijn

mijn handen reiken aldoor,
immers dat stel ik boven alles
doch de glazen stolp
schuift mee en dan,
zo doorzichtbaar glas is,
over mij heen,

als op de lijkkist
de dekselschroeven
worden aangedraaid
en waarvan de gestorvene
geen weet heeft


oh, ik zie wel
wie je bent
maar hoor de echo
van mijn stem
rondwaaien

zoals de goudvis
luchthapt
in zijn viskom

doe ik, als mens,
anders?

mijn lente groeit
alsmaar meer grijs

waar de aanwas
zich vaker dunner
vertoont

daar kent zijn oogst
in toenemende mate
een schrale bloesem

op weg naar eeuwig
reflecterend zonlicht

menselijkerwijs
gesproken