foto

 

 

hoop legt een kleed
over adem van vandaag
waaronder verlangen
broeit naar alles;
in beelden,
in geuren en kleuren

of iets omgerijmds
dat nog vaag is omschreven
en in mijn grijze cellen
zoekt naar zin

het kan liefde zijn
of de wedstrijd van morgen,
ook God wacht zeker op mij

komend bezoek
dat mij
middels wederopstanding
uit dood of ziekte redt
immers hoop vult
gevoeld gemis

ik honger uit
als ik niet gevoed word
droog uit,
huil zonder tranen
omdat stromen bevroren
kunnen raken

neen, mij ontbreekt niets
daar niemand zo verrijkt is
met zon en schaduw
als ik, deze mens

wie haalt mijn denken in
terwijl ik slenter
als een slak

en dagenlang
daken op huizen schep,
woorden in zinnen
met bergen afval

wat wil ik nog meer

 

gelijk de klepel
bungel ik
de grootste afstand,
heen en weer

ook nog eens
op de verste verte
van boven

in het ritme
van mijn tijd

het is als rust
in riet
schommelend
langs waterstromen

laat mij maar
en zoek niet

ik draag de morgen
in een enkel woord

de avond in mijn hart

*
uit de lotus
zucht de aarde
schoonheid
tot vergankelijkheid

terwijl schaduw
leven dicht

*
voor het laatst keer ik
dat wat komt de rug toe
wat zich nog zal aandienen
is reeds telkenmale geweest

sluit ik dan de ogen
of verblindt de verwachtende
werkelijkheid
het nog verder zien dan de kim

die de polsslag van het moment
uitvergroot in stenen beelden
in een diatheek van
botte herinneringen
op mijn dag des oordeels
die volgt op decennia
van grijze wolken

*
uit de lotus
zucht de aarde
schoonheid
tot vergankelijkheid

terwijl schaduw
leven dicht

*
alsmaar door en door
drijvend op verleden tranen
van vreugde of verdriet
het is om het even
immers zaad sterft in groei
naar bloei

in wit en rood werd ik gewenst
mij groene rozen beloofd
met grijze gladiolen volgde ik
de ladder omhoog
of struikelde over de sporten
opdat mijn lippen zo vaak
de droge aarde kusten

*
uit de lotus
zucht de aarde
schoonheid
tot vergankelijkheid

terwijl schaduw
leven dicht

*
de kleurenfilm
vertoont hoge bergen
op toppen, soms
door het lot of ego beklommen

evenzo het zwart-wit
overheersend in grijs uitgedrukt
door de jaren heen
tot en met
mijn geboorte terug

zo zie ik
mijn vleesgeworden ziel

*
uit de lotus
zucht de aarde
schoonheid
tot vergankelijkheid

terwijl schaduw
leven dicht

*

 

 

met vorst aan de grond
en de lentezon die
mijn ogen zoekt
tussen stammen door
denk ik terloops

zou een ijsheilige
zich zo voelen:
koud op aarde
warm in de wolken

het leidt me af
van de zwaarte
en laat mij zweven
in ochtendgedachten
die vol van leegte zijn

als dan ook nog
drie honden mij begroeten
geleid door een schone maagd,
althans zo wil ik dat zien

dan zijn hemelse genoegens
waard om in te geloven
het maakt niet uit of
de Schenker bestaat of niet

de mens, ik,
kan niet zonder een
groots Idee

het verlangen ernaar
is eigen aan het bestaan



(twijfel ook!)

 

 

lente lente lente
Deo Volente

dan springen de knoppen open
nog sterker
ik zie ze al

het groen
ontworstelt zich
aan cocons

in verlengde vingers
van uitgestoken armen
dik en dun
lang en kort
sprietig
of uibollig

*

ik trap in hondenpoep
vers gelegd
op paden die door
de nieuwe toekomst
slingeren

met een reuk
zo pril
maar het gevoel verzurend
ja, het zet mij weer
op aarde
klevend in de leg
van een huisdier

*

troeteldier der beschaving
dat eenzaamheid vult
en tot menselijk tussenstation
verheven
al dan niet aangelijnd
zo de baas is

lente lente
Deo Volente

 

het duurt maar even
zei de beul
seconden, twee in getal
langer zal je niet hangen

de nek is op meer
niet ingesteld
het lijf kan ik nog verlichten
door u naakt te laten gaan
wellicht dat we een flits
aan tijd kunnen toevoegen

doch de hoop zal daarin
de angst niet verschuiven
het denken is immers
verward en verdoofd

dan wel onderhavig
aan de afsluiting der luchtwegen
zodat de veronderstelde ruimte
vooral niets bijdraagt

even zullen de ogen nog
bollen en staren naar de einder

eigenlijk hangt u daar al

einde

lijk

voel jij ook al,
buiten dan,
de prille schijn
van een nieuw begin
 
de herhaling
van voortgang,
de finale van de dood
 
ik zeg maar,
even ontwaar ik
kleuren
 
die als geschilderd
verschijnen dus
bruin, rot en zwart
 
luiden de klokjes
jubeltonen
die onhoorbaar klinken
over de doffe grond
van gevoel
vergetelheid of
gedempte temperament
 
kom maar op
bloemkes,
zie jullie toch wel
flirten
 
*
ik begrijp voor even
de eeuwige verwachting
waarin enkel hoop
het sterven mag begraven