treurnis

als de muze zwijgt
dan zien mijn ogen rust
ze kijken wel naar jou

als de muze zwijgt
ligt mijn verbeelding stil
dan kom ik even tot rust

ach verstandige muze
jij gunt mij tijd
om even te verpozen

ik leef op rozen
denk ik dan
maar telkens komt ze terug

ze stuwt mij
naar diepten en hoogten
ik voel me gebonden en vrij

ik wandel langs haar regenboog
pluk er kleuren zoveel ik wil
als volleerde colorist.

dala

zie ik jou

telkens weer

slank of buiten maat

waar het werkelijk

om gaat

is jouw pijn en verdriet

jouw lach en werk

verdoken huilen

volg ik jouw praten

hoor ik goed

jouw afweer

bij mijn luisteren

je hoeft helemaal

niet om mij

bezorgd te zijn

ik red me wel

zeg je dan

telkens weer

het ga je dus goed

kranige meid

zeg het maar

een afscheid

is het niet

het lot beslist. 

dala

jij als moeder

hebt een kind

misschien wel

meer dan één

een kind

dat leeft

dat lacht

dat weent

alleen jouw hart

kent de diepte

van zijn vreugde

van zijn verdriet

een vreemde

peilt dat niet.

dala

ik kijk
in je diepe blije blik
voel me vrij
voel me zweven
een fel gekleurde vlinder
in mijn hart
in de lucht
in jouw ogen
en voel me blij
zoals jij
ik ben opnieuw
met jou
een kind
maar heel vlug
komt de traan
in mijn hart terug
als ik opnieuw
grote mens
moet zijn.

dala

Ook al zijn mijn poëmen meestal gericht naar één persoon, Toch zijn de gevoelens gewoonlijk opgewekt door meerderen.  Ik kom met veel personen in aanraking en ik weet niet wat ik heb maar ik heb het blijkbaar wel...het is zelden dat ze me niet heel vlug over hun lijden of tegenslagen vertellen. Meestal kan ik alleen maar luisteren en meestal is dat reeds voldoende maar de noden liggen soms zo diep dat je er niet bij kan.
Op zo'n moment ben ik blij gelovig te zijn en te kunnen bidden, in stilte want dat is dan alles wat je nog rest.