werkelijk

o vrouwe

bezige bij alom

naar iedereen en allen

dicht of verre

zorg en kommer

opgeslorpt in ijver

een glimp van vreugde

op het droefste gelaat

is de vrucht

die jij

dagelijks plukken mag

meestal is dit voldoende

voor nieuwe kracht

maar kom je eens op te weinig

dan put je dieper

in die onpeilbare macht

waar bijna niemand

nog geloof aan hecht

jij echter weet wel beter

in elk geval

dit sterkt je echt

toch is het meer dan zomaar wat

want die sterkte komt van iemand

die zich enkel kennen laat

in liefde

vrouwe

jij bent moeder voor twee
Hij laat zich noemen

Vader

van allen.                   

dala

U neemt mij bij de hand

leidt me naar de vreugde

diep in de stilte van mijn zijn

daar hoor ik de taal

van liefde hoop en verlangen

onuitgesproken woorden

geschreven in mijn ziel

die jouw raakt in eeuwigheid.

dala.

de zon

verschroeit

mijn huid

jouw lach

heelt

mijn zeer

regen

breek de ban

van mijn stres

jouw lijden

vult mee de beker

van mijn hartpijn

elke dag

drinken wij

ons eigen deel.

Dala

toen ik met jou

de eerste knuffel deelde

was dat wonderlijke gevoel

is later duidelijk gebleken

een samensmelten

van twee gelijkgestemde zielen

bij elkaar gebracht

door oerkracht en eeuwigheid

voor een heroïsch duel

van twee sterke geesten

dit is uitgemond

in twee heerlijk verschillende

vrouwelijke creaturen

waarin door HET MYSTERIE

nieuwe geesteskracht werd ingeplant

geschapen voor eigen wegen

door hen zelf gekozen

door ons zorgvuldig voorbereid.

dala

eeuwige congé

boulevard naar

de eeuwigheid

pensioen

alle tijd

tijd te weinig

begrijp me goed

eindelijk kiezen

vandaag dit

morgen dat

haast geschrapt

werk is bezigheid

er op uit

thuis

overal

rust.

dala

luister mijn lief

het is

vier uur in de morgen

als ik verkiezen zou

tegen jou aan te liggen

maar ik ga
en mijn handen

zoeken niet 
de zo bekende vormen
van jouw rijke zijn

althans voor mij

maar zoals zovele vrouwen

wil ook jij

de soms dwaze toer op

van lijnen
en verslanken

echter

het hoeft niet

zeker niet voor mij

maar dat arme lijf

blijft nog steeds

jij.

dala

mysterie van  leven
mysterie  van dood
van liefde en vergeven

onwennig nu
onomkeerbaar
vaarwel
ook jij bent nu
herinnering
voor altijd

ons leven is
even enkel denken
dan gaat het verder

elkeen  krijgt
zijn bepaalde weg
mysterie van het lot.         

eenzaamheid

prangend

grijpend naar de keel

lege zinnen

verdwaalde geest

en plots

zinvol leven

een doel

blijheid

vult

mijn eenzaamheid

wie je ook bent

ik ben

bij jou

jij vult

triestig of blij

mijn eenzaamheid

samen

blij

verdrietig

om het even

zo ben ik

nooit meer alleen.

dala

is dit een afscheidslied

woorden die snijden

pijn

genadeloos

naar het oppervlak

gebracht

weerloos treuzelen

geen richting vinden

bevrijd

hun weg zullen gaan

onbeantwoorde vragen

even pijnlijk

als absoluut verdriet

waar ik mee leven moet

daarvan sterf je niet

het ga je beter

en beter

tot goed

en mooi
ik heb verdriet.

dala

de wildernis

gesnoeid

opgekuist

geborgenheid verdween

geheimen opgegeven

zo is ook merel

heen gevlogen

op zoek

naar ik weet niet wat

ik weet ook niet waar

in de verte hoor ik wel

een lied

begrijpen doe ik wel

of het mijn merel is

dat weet ik niet.

dala

leven in een droom                      

van steen                  

hout en glas             

een overvloed aan woorden      

waarvan geen duizendste part       

geschreven                

zelfs niet gesproken is      

een weelde                

aan gevoelens              

van vreugde               

maar ook van pijn         

wat zou mijn tuin         

met zon               

zonder regen zijn

dala

ik ga naar blankheid

van onbeschreven toekomst

even nog ben ik hier

in het dreigende heden

ik verdwijn

in tumultueuze verleden tijd

mijn vrijheid is geen keuze meer

het lot is opgelegde oefening

ik
moederziel alleen

hier

boulevard naar de eeuwigheid

geen keerpunt meer

één zekerheid

het is voorbij
nu komt alles goed.

dala

leven en dood

dood en leven

mysterie

wetenschap

langer leven

geloof

eeuwig leven

liefde

haat

vrijheid

keuze.

dala

ziek was je

slap vol pijn

je liet me binnen

half verdoofd

je woont zo alleen

ik betrad jouw ellende

en hielp je weer in bed

jouw kleed viel even open

zo ontroerend

klein maar volmaakt

jouw borstjes

hemelse tepels

even maar

een volgroeide glimp

ik schreide roerloos

tranen als lenteregen

je zei

dank je voor alles

ween maar niet

ik genees wel vlug

vertederd

pinkte ik een traan

uit jouw ellende weg

liet je rusten in jouw pijn

machteloos stond ik op de stoep

verdwaald als een puber
vol verwarde gevoelens

even later
jouw afscheidsbericht.

dala